Cień skryty w mroku

[Nawaar]

- To na pewno będzie niebezpieczne, ale ryzyko jest konieczne. Musimy się dowiedzieć, co możemy o tych ponurakach i jak najszybciej się ich pozbyć z tego świata być, może zamknięcie ich wymiaru wystarczałoby do tego?Jeżeli nie to postaram się wam pomóc, jak najlepiej będę potrafił.

[Lithan le Ellander]

- Jesteś... wampirem?

[Nawaar]

Dopiero teraz to zauważył?
Zdziwił się nieco na pytanie elfa, który wiedział wiele i dużo, ale większość nowych i tak miało go za wampira, lecz teraz zamierzał sprostować.
- Jestem dhampirem. Moja matka była elfką a ojciec wiadomo kim.
Powiedział bez emocji w głosie.

[Lithan le Ellander]

- A Twoja dusza? Posiada skazę? - rzecz jasna Lithan wiedział o Silvasterze więcej niż ten przypuszczał.

[Nawaar]

- Jak każdy wampir i dhampir posiadamy skaże na duszy, można powiedzieć, że mamy to zapisane w genach.

[Lithan le Ellander]

- Chcesz być moim katalizatorem?

[Nawaar]

- Powiedz mi, a mam inne wyjście?
Zapytał retorycznie, po czym dodał.
- Na czym miałoby moje zadanie wyglądać?

[Lithan le Ellander]

- Utworzymy szereg. Każdy negatywny efekt miast uderzyć we mnie, uderzy w Ciebie. Twoja dusza jest spaczona, więc nie ryzykujesz jej ponownym spaczeniem.

[Nawaar]

Dhampir podrapał się, po głowie słysząc słowa Lithana. W sumie za bardzo mu się nie chciało aż tak poświęcać, ale z drugiej strony, co mu pozostało. Odszedł z organizacji i nie widział sensu aby do niej powracać. Przypadkowo teraz pracuje dla innej, bo kto by pomyślał, że te istoty zaprowadzą go do lasów konkordatu gdzie spotkał wiele dziwadeł i innych takich, więc postanowił się zgodzić, bo jak to mówią raz kozie śmierć.
- Podejrzewam, że to nie będzie przyjemne ale cóż spróbuję. Mam nadzieję, że nie będzie bolało i to przeżyję, co nie?
Teraz zapytał z pewną powagą, bo skutki tego mogą być nieodwracalne.
- Dlatego, co mam robić?
Zapytał spokojniej.

[Lithan le Ellander]

- Możliwe, że nic się nie stanie. Działanie to ma zapobiec ewentualnym uszkodzeniom mojej duszy i mocy jaką posiadam. Gdybym ją stracił, byłoby to nieodżałowana strata. Będę musiał położyć Ci dłoń na czole. Tylko tyle. Będziesz widział i słyszał to samo co ja. W razie ataku fala uderzeniowa przejdzie na Ciebie. Jeśli coś pójdzie nie tak, możesz dostać pomieszania zmysłów, utraty świadomości, ataku padaczki. I owszem, może boleć.

[Nawaar]

- Zbyt optymistycznie to nie zabrzmiało, ale cóż zgodziłem się prawda. Dobra kładź swoją dłoń, bo stoimy w martwym punkcie a jeżeli mi się coś stanie to chociaż wy się czegoś dowiecie.
Dhampir był skory do poświęceń.

[Kenshin]

Ork usiadł sobie na ziemi i w milczeniu zaczął patrzeć, co ma się zamiar wydarzyć.

[Lithan le Ellander]

- Proganie, Kenshinie. Jeśli chcecie uczestniczyć w wizji, złóżcie swoje dłonie na kamieniu scalenia. Zaczynamy - powiedział i podszedł bliżej z Silvasterem. Położył dwa palce lewej dłoni (wskazujący i środkowy) na czole dhrampira. Prawą dłoń wyciągnął nad palantir lecz nie dotykał go.

Wodził kolistymi ruchami nad jego powierzchnią, zginał i rozprostowywał palce. Ciemna masa kamienia ożywiła się i poruszyła, jakoby kula wypełniona była w środku mieszaninom wody i śniegu. Czerń kamienia przerodziła się w niebieską głębię i zdawało się im, że w kamieniu zamknięto bezmiar północnych wód.

[Nawaar]

Dhampir wiedział, że kiedy Lithan położył palce na jego czole nie będzie już powrotu, więc nie było wyjścia jak poddać się temu zabiegowi. Dlatego nie odsunął się, a jedynie patrzył na ruchy ręką elfa nad magicznym kamieniem zupełnie ignorując słowa, które skierował do orka i człowieka. Dlatego gdy zakręcił dłonią nad nim ostatni raz ujrzał kamień rozbłysł pokazując dziwny obraz, jakoby pełne morze takie spokojne a zarazem niebezpieczne. Silvaster tymczasowo się nie odzywał, tylko spoglądał na palantir.


// Mogę coś mówić podczas wizji?

[Kenshin]

Ork w końcu też brał udział w całym przedstawieniu, więc położył swoje wielkie czarne łapsko na kamieniu scalenia. Teraz stał się częścią całego rytuału.

[Lithan le Ellander]

Oczy Lithana i Silvastera zamknęły się jak na rozkaz. Pogrążyli się oni w nicości. Otaczający świat zniknął. Nastała pusta. Staliście pośród ciemności, ramię w ramię chociaż siebie nie widzieliście. Nie widzieliście też niczego innego. Wszystko spowijał mrok i mgła, dym bez koloru ani zapachu. Nie dobiegał do was żaden dźwięk, żaden bodziec czuciowy, zapachowy czy smakowy. Była to kraina nicości. Podłoże było idealnie gładkie, płaskie.
Mimo iż nie widziałeś Lithana usłyszałeś jego słowa. Był tam, obok Ciebie jednakże nie mogłeś go widzieć. On także nie widział Ciebie. Była to bowiem kraina nicości
- Nie mów za wiele. Nie jesteśmy u siebie - wyszeptał Lithan poruszając ustami, ruch którego zobaczyć mógł Progan bowiem nie złożył dłoni na kamieniu, nie uczestniczył więc w wizji. Lithan szeptał dalej, bardzo cicho - Nasze ciała zostały tam niczym puste naczynia. Tutaj zaś pośród morza ciemności są istoty, które pragną żyć. Które pragną znaleźć ciało, przejmując je za przebranie. Chodź - powiedział. Nie widziałeś gdzie jest, ale kierował waszymi krokami, szliście wolno ponieważ każdy krok odzywał się echem w ciemności.

[Nawaar]

Dhampir pomimo niechęci zamykania oczu zrobił to natychmiast, jakby zaklęcie zostało na niego rzucone. Wtedy też  ogarnął go mrok, nic nie było słychać ani wydać nawet zapachu nie było choć oni stali cały czas pośrodku puszczy, co było dla Silvastera niezrozumiałe. Wtedy też poczuł nagle twarde podłoże, po którym mógł iść ale mimo swojego widzenia w ciemności nie mógł dostrzec elfa, który przecież chwilę temu stało obok niego. Dziecko świtu już chciało zacząć go wołać, bo nigdy nie znalazł się w takiej sytuacji, ale gdy usłyszał jego głos uspokoił się.
- Rozumiem będę się miał na baczności, a więc naprzód.
Silvaster ruszył za głosem elfa, którego nie mógł dostrzec.

[Lithan le Ellander]

Ciemność was ogarniała. Ciemność i poczucie odosobnienia. Mimo tego że brnęliście ponad godzinę nie doszliście nigdzie. Cały czas przed wami rozciągała się ciemność i czarna mgła. Nie było tutaj gwiazd, nie było świateł. Nie było niczego. Nicość. Podłoże po którym kroczyliście nie było widoczne. Kiedy wyciągnęliście swoje ręce do przodu nie widzieliście swoich palców. Dookoła była nieprzenikniona cisza. Dlatego też maleńkie światełko setki kilometrów od was zauważyliście bez trudu
- Ogniki... - szepnął Lithan - Nie podążaj za nimi. To duchy rządzone przez Panią Jeziora. Służą tylko jej. Wszystkich innych wiodą na bezdroża, z których nie ma powrotu. Silvasterze... Jeśli się zgubisz, nigdy już Cię nie odnajdę.

[Nawaar]

Dhampir teraz poznał znaczenie słowa ciemność, bo jeżeli on ze wszystkich tutaj zebranych nie zobaczył swojej ręki, która była tuż przednim oznaczać mogło, że ta przytłaczająca go pustka jest tworem magicznym, na którym on się w ogóle nie znał. Silvaster czuł się odosobniony, może nawet i samotny? Dziecię świtu lubiło samotność i ciszę, ale co za dużo to i krowa nie zeżre, bo zawsze wiedział że w każdej chwili może wrócić do swojej chatki albo pogadać z kimś na mieście, ale tutaj było mu nawet smutno. Teraz tak brocząc w tej ciemniej otchłani chyba, przez godzinę zobaczyli światełko w tunelu. Jakiś mały punkt świecił i zapraszał do siebie, jakby był tutaj tylko po to, aby wskazywać drogę wędrowcom. Jednak dobrze, że Lithan ostrzegł go w ostatniej chwili nim Silvaster podążył za tym punktem, ale teraz nasunęło się pytanie, bo stali w martwym punkcie.
- Dzięki za ostrzeżenie, ale kim jest Pani Jeziora? I co robimy dalej skoro do przodu iść nie możemy?
Wiedział, że stojąc w miejscu niczego nie zdziałają. Dlatego padły dość podstawowe pytania.

[Lithan le Ellander]

- Silvasterze - miałeś wrażenie że Lithan stoi tuż przed Tobą - To miejsce nie ma końca. Jest jak niekończące się pustkowie. To co tu istnieje istnieje chwilowo. ÂŚwiat ten nie zna pojęcia czasu ani życia. Dzięki temu wszystko co nie żywe może tu bytować i czekać na okazję aby wejść do naszego świata. Jeśli twój umysł wypełni pytanie, możliwe, że znajdziesz tutaj na nie odpowiedź.
Szliście dalej. Co jakiś czas pojawiały się światła - kolejne ogniki. Widziałeś czarne byty które do nich zmierzały. Im były bliżej światła, tym światełko oddalało się od nich, prowadziło daleko, daleko za okrąg naszego świata. Gdy spojrzeliście przed siebie zauważyliście kształt. Był on niecałe 10 cm od was. Pień drzewa. Doszliście do lasu?