Cień skryty w mroku

[Lithan le Ellander]

- Czuliście tą aurę? Widzieliście ostatni obraz? Ta budowla... Tchnęło od niej dziwną energią. Albo to coś z niej, albo ktoś inny, ale wypchnął nas z palantiru.

[Nawaar]

Dhampir nie wiedział, co się z nim stało. Jednak nie wiedział czy wrócił do rzeczywistości, czy nadal jest w środku palantiru. Starał się teraz rozejrzeć dookoła do jakiego miejsca trafił i czy gdzieś nieopodal stoi Lithan.

[Progan]

//: Wyrzuciło nas do rzeczywistości, poszliśmy zjeść coś do konkordatu i właśnie wróciliśmy do Kamienia Scalenia.

[Nawaar]

Dhampir spokojnie wrócił na miejsce gdzie zaczęła się przygoda. Tam pewnie już na niego czekał stary elf, człowiek i ork. Liczył na to, że znów powrócą do innego wymiaru, bo to co ujrzał napawało go dziwnym lękiem.

[Progan]

Progan tym razem położył dłonie na kamieniu, żeby też coś zobaczyć.

[Kenshin]

Ork również przybył. Zapoznał nowego członka ze wszystkim, co miał poznać i zjawił się tuż przy kamieniu, by dotknąć go również.

[Lithan le Ellander]

Lithan położył dłoń na głowie Silvastera, drugą dłoń wyciągnął nad palanrit i wysłał impuls. Wszystko zniknęło. Ucichły ptaki i szum drzew. Była nicość. Twarde podłoże, nienaturalnie równe i mgła. Ciemna mgła która nie pozwalała nic zobaczyć.
- Tym razem musimy być szybsi.

[Nawaar]

Dhampir znów poczuł to samo, co jakiś czas temu. Jego ciało znalazło się gdzie indziej tam, gdzie była pustka i nicość. Tym razem nie pozwolą na to, żeby coś lub ktoś ich wyrzucił z tego wymiaru poza nimi samymi.
- Prowadź. Powiedział do starego elfa.

[Lithan le Ellander]

Tym razem było już łatwiej. Lithan poruszał się w po tym świecie niczym pająk po pajęczynie. Umiał odnaleźć miejsce w którym był. Po niemożliwym do określenia czasie podróży dotarli do wielkiego kanionu.

[Nawaar]

Dhampir podążał dzielnie za elfem w końcu kojarzył poszczególne miejsca i mógł poczuć się jak w domu? Nie, mógłby w życiu tego powiedzieć, bo czuł się ciągle nieswojo. Jednakże znał zasady nie podążania za świetlikami ani za dziwnymi zjawami przypominajcie kobiety. Teraz znów bezpiecznie doszli do kanionu, który pewnie znów przekroczą. - Idziemy dalej, co nie? Zapytał w sumie retorycznie.

[Lithan le Ellander]

Elf nie odpowiedział, bo nie należało nic mówić. Byli blisko celu. Niezmierzoną chwilę później stali przed gmachem wielkiego sanktuarium? ÂŚwiątyni?

[Nawaar]

Silvaster również dobrze znał to miejsce. Pamiętał również, że ta świątynia była wypełniona ponurakami, którzy w cale nie powinni tu być. - Mówiłeś, że ich tu nie ma. Wskazał palcem na dziwne istoty. - Co robimy, bo ja proponuje iść sobie.

[Lithan le Ellander]

Gdyby byli w świecie realnym Lithan strzeliłby w łeb Silve. Przyszli tutaj szukać powodów pojawienia się ponuraków, jak w końcu je znaleźli to ten chce sobie iść. Lithan poszedł prosto do wejścia do dziwnej, mrocznej i strasznej budowli. Do wejścia, które wyglądało jak pęknięcie, szczelina w ścianie.

[Nawaar]

A jeżeli Lithan, by go uderzył to dhampir by mu oddał, bo sam mówił że w tym wymiarze ich być nie powinno. Dlatego powinien się bardziej ogarnąć chyba, że to wiek mu szkodzi. W każdym bądź razie Silvaster ruszył za nim w głąb dziwnego budynku aby dowiedzieć się, co sprowadza ponuraki do naszego świata.

[Lithan le Ellander]

W środku było inaczej. Nie czuć było aż tak wielkiej samotności. Nie było jej czuć, ponieważ ktoś tutaj był. Gdzieś pośród tych murów, gdzieś w jakiejś sali ktoś był. Ktoś, albo coś. Nie było tutaj jednak ani jednego ponuraka. Spoglądały za nami przez wejście, ciekawskie i przerażone. Tak, jakoby obawiały się tutaj wejść. Pośród ciszy dźwięk jaki usłyszeliście był czymś nowym. Niecodziennym. Coś skrobało po ścianie w małym ciemnym pomieszczeniu obok.

[Nawaar]

Dhampir minął ponuraki pewnie i wszedł do środka. Dzięki swym wyczulonym zmysłom mógł wyczuć, że ktoś już jest w środku. Zwłaszcza, po tym że ponuraki bestie z innego wymiaru bały się wejść do środka. Widocznie coś musiało je odstraszyć, ale pewnie zaraz towarzysze się dowiedzą czym lub kim jest ta osoba. Silvaster ruszył w stronę miejsca gdzie dochodziły dziwne dźwięki, jakby skrobania.

[Lithan le Ellander]

W ścianie było ciemne prostokątne wejście do dodatkowej sali. Skrobanie dobiegało właśnie stamtąd.

[Nawaar]

Tam właśnie się udał i liczył na to, że elf podąży za nim.

[Lithan le Ellander]

Po wejściu do pomieszczenia drapanie ucichło. Wraz z wami do pomieszczenia dostało się światło. Na ścianach zauważyliście błądzące cienie, niczym czarne obłoki. Uciekały one daleko od światła, od jasności w cień. Wszystkie. Na ścianach zaś jak okiem sięgnąć widniały wydrapane w kamieniu napisy.


BAA - DAA        BAA - DAA        BAA - DAA                 BAA - DAA               BAA - DAA        BAA - DAA   

           BAA - DAA                    BAA - DAA              BAA - DAA             BAA - DAA

BAA - DAA        BAA - DAA        BAA - DAA                 BAA - DAA               BAA - DAA        BAA - DAA               

BAA - DAA                    BAA - DAA              BAA - DAA             BAA - DAA

[Nawaar]

Weszli do środka a wraz z nimi wpadły promienie słoneczne wystraszając wszystkie cienie. Skrobanie również ucichło, ale zostawiło ono swój ślad na ścianie. Silvaster podszedł do niej i starał się z niej coś wyczytać. Jednak ten zbiór liter w kółko się powtarzających mógł znaczyć dosłownie wszystko w jakimś innym języku niż w spólnym, ale to go nie załamało i postanowił je przeczytać liczył, że dzięki temu znów coś się wydarzy.
- BAA - DAA. Po chwili powtórzył słowa, tylko głośniej. - BAA - DAA! W końcu zwrócił się do Lithana. -Jesteś stary znasz się na dziwnych dialektach? Co to, może znaczyć jakieś słowo w innym języku albo stek bzdur? W tym momencie wszystkie opcje mogły być  możliwe.