Pomyliłeś niebo z gwiazdami odbitymi nocą na powierzchni stawu

[Dragosani]

Drago oczywiście zamierzał iść dalej. Nie po to rozprawił się właśnie z chmarą nieumarłych, aby tak sobie odpuścić. Noc była jeszcze młoda i tak dalaj. Nie ruszał jednak jeszcze. Zamiast tego wyciągnął pistolet i załadował nabój, aby mieć broń gotową do strzału. Gdy była nabita schował ją w kaburze i ruszył przed siebie, wprost do wrót na końcu korytarza. Szedł niespiesznie, oglądając uważnie ściany, sufit i tak dalej. Nie chciał znów czegoś przegapić.

[Funeris Venatio]

Drago stanął przed wrotami, których identyczne logo zalśniło tak jak poprzednich kamiennych drzwi. Różnica była taka, że tamte świeciły bez ustanku, albo coś pobudziło je wcześniej. Trudno było dokładnie to określić. Mimo dokładnych oględzin Drago nie dostrzegł ponownie wcześniej spotkanej linii wyrysowanej w korytarzu. Pióro w kamieniu miało identyczną dziurkę na klucz, co poprzednio.

[Dragosani]

Drago zatrzymał się przed wrotami. Znak, który na nich widniał jakoś już nie zdziwił wampira. Symbol na wrotach lśnił, chociaż jeszcze przed chwilą był ciemny. Zapewne reagował na bliskość klucza. Albo na zniszczenie ożywieńców. Albo na aurę zajebistości Draga. Wampir nie ociągał się i wyciągnął klucz, który wszak cały czas miał przy sobie. Wsunął go w dziurkę o odsunął się nieco od drzwi. Chciał mieć trochę więcej czasu na reakcję, w razie gdyby coś tam na niego wyskoczyło.

[Funeris Venatio]

Dokładnie dwa metry za drzwiami, które się opuściły Drago ujrzał identyczną linię, co ostatnio. Wyrysowana w ten sam sposób, z tym samym symbolem i w identycznej odległości. Poza tym ściany były całkowicie gładkie. Gdy Drago ruszył do przodu korytarzem zauważył, że na ścianach widnieją przebarwienia. Jedne przypominały miejsce, w które uderza spora kula ognia, kawałek dalej zaś można było domniemywać, że coś ciężkiego uderzyło o ścianę, gdyż była popękana. Na podłodze widniały dwa odbite cienie, jakby kogoś po prostu na miejscu stopiło. Idąc coraz dalej dziwnych znaków było coraz więcej. Tajemniczy tunel ciągnął się ciągle prosto, aż w pewnym momencie Drago zauważył, że temperatura z każdym krokiem obniża się, osiągając wreszcie stopień zamarzania wody. Przed wampirem pojawiły się następne wrota, identyczne jak poprzednie. Jedyną różnicą było to, że całe były oszronione.

[Dragosani]

Obecność takich samych snaków za wrotami był dość interesującą poszlaką. Podobnie jak ślady w tunelu. Ktoś tutaj toczył dość dramatyczną walkę. ÂŻeby zapędzić kogoś (coś?) potężnego do więzienia? Później kilku ochotników zostało na posterunku, ale trochę nie przemyśleli i skończyli jako kupki kości po konfrontacji z Dragiem, te kilkaset lat po hipotetycznych wydarzeniach. Pozostawało pytanie, czy powinien otwierać dalsze wrota? Te przed którymi stał, pokryte szronem. Czuł bijące od nich zimno. Szczęśliwie dla Bestii mróz był niestraszny. A co, jeśli za wrotami kryje się jakaś groza, której nie będzie w stanie pokonać i tylko wypuści ja na świat? Z jednej strony może nie powinien otwierać wrót, lecz może właśnie powinien? Może nawet zbyt daleko popuszcza wodze wyobraźni i nic tam nie spotka? Wyciągnął klucz i stał tak, zastanawiając się. Był Protektorem. Powinien chociaż to sprawdzić. Wsunął klucz w dziurkę.

[Funeris Venatio]

Zaraz za opuszczonymi kamiennymi drzwiami znajdowała się tafla lodu. Trudno było określić jej grubość i wytrzymałość.

[Dragosani]

Tafla lodu. Po prostu. Ten widok był dość ciekawy i zaskakujący. Nie często się widzi takie coś w jakiś starożytnych podziemiach. Wampir dotknął tafli demoniczną ręką. Bez wątpienia był to lód. Taki zimny i lodowy. Ciężko było określić jego grubość. Chociaż cienki to raczej nie był. Na pewno nie miał kilku milimetrów, tego wampir był pewien. Schował klucz za pas i zrobił to, co zrobiłby każdy na jego miejscu. Wyciągnął sztylet i wydrapał na tafli trzy słowa. "Drago tu był". Przyłożył się do tego. Napis był spory, wykonany bardzo starannie. Nacięcia były głębokie na tyle, aby były przez jakiś czas widoczne, zanim lód je wypełni. Zadowolony z efektu schował sztylet. I w zasadzie nie wiedział za bardzo co powinien teraz zrobić? Spróbować rozbić lód? To mogło być równie efektywne, co uderzanie pięścią w mur, jeśli tafla jest odpowiednio gruba. Może spróbować coś z piorunami? Wszak były dość gorące, może byłyby w stanie stopić tafle. Tylko napisu byłoby szkoda, ale już trudno się mówi. I tak zostawił "podpis" w postaci zniszczonych szkieletów. Odszedł kilka kroków i wyciągnął przed siebie demoniczną rękę. Skupiając moc magii demonów wystrzelił z lód wiązkę piorunów.

[Funeris Venatio]

I faktycznie lód zaczął topnieć w spotkaniu z rozgrzanymi impulsami elektrycznymi. Mniej więcej na środku Drago zrobił w końcu niewielki otwór, który przewiercił się na wylot. Tafla miała ze trzydzieści centymetrów grubości, co czyniło z niej naprawdę grubą i mocną zaporę. Otwór, który powstał z zamarzniętej ścianie miał jakieś siedem centymetrów średnicy. Wampira uderzyło mroźne i zaskakująco świeże powietrze.

[Dragosani]

Wampir opuścił dłoń i podszedł do tafli lodu. Przed dalszym jej niszczeniem wolał zobaczyć co jest po drugiej stronie. A, w to że będzie musiał nieco poszerzyć otwór jakoś nie wątpił. Wydawał się on trochę zbyt wąski, aby mógł przelecieć nim jako nietoperz. Ale najpierw chciał zajrzeć przez niego i sprawdzić co jest po drugiej stronie.

[Funeris Venatio]

Okrągła sala. Przynajmniej tak się wydawało, gdy patrzyło się przez niewielki otwór. W środku w centralnym punkcie pomieszczenia znajdowała się bryła wykonana z identycznego materiału, co stopiona właśnie tafla. Do tego kilka poustawianych... przedmiotów. Stały pionowo, były oblodzone, ale trudno było stąd stwierdzić co to dokładnie jest. Sporej części sali nie było widać.

[Dragosani]

Zobaczyć dało się niewiele, ale przynajmniej nie było widać kości. Pewnie były ukryte pod lodem. Wampir cofnął się o krok i postanowił nieco poszerzyć otwór. Przywołał demoniczną moc i wyzwolił ją w formie (a jakże!) piorunów, które oplotły mu pięść. Uderzył nią w lód, tuż obok wypalonego otworu. Tak z lewej strony. Dokładnie w literkę "g" z wyrytego napisu.

[Funeris Venatio]

Lód roztopił się na tyle, że można było spróbować zniszczyć jego strukturę za pomocą demonicznej ręki.

[Dragosani]

Więc Drago zaczął go niszczyć. Najpierw uderzył kilka razy pięścią, nie wspomagając jej magią. Ot, zwykła, brutalna siłą fizyczna. Zawsze to mogło naruszyć strukturę lodu. Gdy uderzył kilka razy ponownie skupił swoje demoniczne moce, aby utworzyły pioruny. Wzmocnił przy ich użyciu kolejny cios. Cały czas bił w to samo miejsce, aby ciosy najskuteczniej niszczyły taflę.

[Funeris Venatio]

Lód puścił. Bestia mogła przejść spokojnie przez spory otwór. Pierwsze, co ujrzał Drago, to jeszcze ze dwa metry korytarza, zanim mógłby wejść do sali. Patrząc gdzie stawia stopy, żeby nie wleźć w rozkruszony lód i się nie wywrócić, wampir zauważył linię z piór. Znajdowała się dokładnie w progu wejścia, tuż przed salą. Wędrowiec znał taką linię, widział ją już dwukrotnie.

[Dragosani]

Gdy Drago zauważył linie cofnął od razu stopę. Nie podobało mu się to. Linie, które widział wcześniej, zdawały się działać jako swoista bariera dla nieumarłych. Może także dla innych istot. Na przykład bytów astralnych, czy demonów. Jednak, sam będąc po części demonem, jakoś nie wyczuwał niczego przekraczając poprzednie linie. Oczywiście o niczym to nie świadczyło, lodowa sala mogła cały czaw kryć przykrą niespodziankę. Wampir zastanawiał się przez chwilę, czy warto ryzykować. Po chwili namysłu uznał, że skoro już rozkruszył taflę lodu, to zaszedł trochę zbyt daleko, aby ot tak teraz zrezygnować. Przekroczył linie. Ruszył krótkim korytarzem, z zamiarem zatrzymania się na jego końcu, bez wchodzenia w samą przestrzeń sali. Rozglądał się czujnie wokół, nadając otoczenie zarówno pod kątem obiektów fizycznych, jak i ewentualnych bytów astralnych.

[Funeris Venatio]

Linia znajdowała się dokładnie w progu wejścia do sali, więc Drago stojąc przed samym wejściem linii jeszcze nie przekroczył. Pomieszczenie miał trzydzieści metrów średnicy i jak się wydawało wampirowi, było idealnie okrągłe. Na środku znajdowała się bryła lodu, pod spodem której czaiło się coś czarnego, jakby piedestał, bądź pulpit. Figura miała półtora metra wysokości i miała kształt prostopadłościanu. Dodatkowo w dziwnej sali było jeszcze sześć lodowych tworów. W każdym z nich znajdowała się coś równie czarnego, co przypominało trumnę, bądź po prostu spory blok kamienia. Za każdym takim blokiem była krata wielkości tych, które już wampir spotkał. Oglądając teren Dragosani spostrzegł, że na posadzce wokół pomieszczenia również znajduje się linia z piór, która okalała cała salę na około. Aura Inteligencji szalała.

[Dragosani]

Drago przyglądał się uważnie całej sali. Pierwsze co zobaczył to lód. Dużo lodu. Co było o tyle irytujące, że otoczenie cierpiało na poważny deficyt różnorakich trunków, do których ów lód mógłby zostać wykorzystany. No, ale jak się nie ma co się lubi, to się lubi co się ma. A Drago w sali miał kila obiektów. Oczywiście pokrytych lodem. Ciężko było dostrzec więcej szczegółów, ale całość przypominała wampirowi jakiś dziwaczny grobowiec, czy coś. I jeszcze te pióra. I kraty! Same zagadki. Jednak wampir zaszedł zbyt daleko, aby teraz sobie pójść. Ostrożnie wszedł więc do sali i skierował się na jej środek. Chciał zbadać najpierw obiekt pośrodku.

[Funeris Venatio]

Gdy Drago podchodził do środka, Aura Inteligencji wyła jak szalona. Wampir świetnie zdawał sobie sprawę z tego, że za sekundę coś na niego wyskoczy. Od zdarzenia dzieliła go ta krótka i nieuchwytna chwila, w której mógł podjąć jakieś działanie, nie wiedząc jeszcze, co go czeka. Przygotować się jakoś? Spróbować coś zdziałać? To wiedział tylko i wyłącznie sam Dragosani Antares, pogromca Kagana. Sala miała trzydzieści metrów średnicy, czarny obiekt stał na środku, więc do wyjścia i, jak mniemał, bezpiecznej linii brakowało mu piętnaście metrów. W ciągu sekundy nie pokona takiej odległości.

[Dragosani]

Sekunda. Tyle maksymalnie dziełoło go od ataku tego tajemniczego "czegoś" co wywoływało tak wielkie drżenie nocnej tkanki rzeczywistości. W sekundę może wydarzyć się bardzo wiele. Można wyciągnąć broń. Można odskoczyć. Można zamienić się w nietoperza i wznieść się w powietrze. Można też odwrócić się, można wskoczyć na zamarznięty obiekt pośrodku sali. Można zginąć. Tak, to też można. Drago wiedział, że musi działać. Zrobić cokolwiek. Coś co zdoła dać mu szansę w ewnetualnej walce. Przecież w sekundę nie zdąży dotrzeć za bezpieczną linię. Czy aby na pewno bezpieczną? Nie był to czas na takie myśli, należało działać. Coś zaraz miało się wydarzyć, a wampir nie wiedział co. Musiał coś zrobić. I zrobił. Skoczył. Wybił się mocno i wyskoczył w górę. Wykonał w powietrzu salto w tył i wylądował zwinnie kilka metrów od czarnego obiektu, pokrytego lodem. Błyskawicznym ruchem wydobył bułat z pochwy.

[Funeris Venatio]

Dwa gargule demony minęły wampira o centymetry, przecinając swoimi pazurami powietrze. Jeden jeszcze zdążył smagnąć ogonem, lecz też minimalnie tylko niecelnie. Dragosani wylądował kilka metrów za czarnym obiektem, mając już w ręku broń. Jeden z gargulich przeciwników odbił się od oblodzonego piedestału i skoczył prosto w wampira, próbując nabić go na swoje rogi. Tymczasem drugi skoczył najpierw w lewo, potem do przodu, by mieć Bestię przygotowaną do ataku. Zaatakował w locie swoim długim ogonem niczym pejczem, by zedrzeć z intruza jego skórę.



//2x Garguli demon.
//Przypominam zasady walczenia z demonami. One nie stoją w miejscu, nie czekają na ataki, aktywnie walczą. Jak każdy zresztą, co niestety nie wszyscy pamiętają, ale jednak na demony kładziemy szczególną uwagę. Jeżeli nie jesteś pewny, czy atak zakończy się śmiercią, napisz po prostu atak, a ja zadecyduję.