W poszukiwaniu zaginionego słowa

[Lucas Paladin]

W takim stanie Lucas nie mógł kontynuować swoich poszukiwań. Musiał zawrócić do Utamin, aby tam opatrzyć rękę, nastawić złamaną kość (o ile była taka możliwość) i wrócić tutaj. Teraz był bezsilny i bezbronny, a niestety nie posiadał żadnych mikstur ze sobą, co było ogromnym błędem. Doszedł więc do Tancerza, wszedł na niego o własnych siłach, choć nie było to łatwe i rozkazał mu wracać do miasteczka.

[Funeris Venatio]

Lucas wyraźnie i dosyć mocno odczuł podróż z bełtem w obojczyku. Widział już bramę miasta, poznał tych samych strażników, gdy spadł z konia i runął na ziemię.
Jakiś czas potem obudził się w pościeli z opatrunkiem na ranie. Znajdował się w małym pokoju, raczej surowym. Jego ekwipunek leżał starannie złożony na stole pod wąskim oknem wychodzącym na morze. Mewy skrzeczały. Słońce dopiero co wschodziło na horyzoncie. Bark jeszcze troszkę bolał, ale chyba podano zakonnikowi jakąś mocną miksturę bo ogólnie był sprawny i gotowy do działania.

[Lucas Paladin]

Rycerz pozbierał swoje manatki, podziękował za opiekę i udał się do stajni, gdzie zapewne czekał już na niego Nocny Tancerz. Wsiadł na konia i ruszył z powrotem w kierunku zagajnika. Gdy dotarł już na miejsce, postanowił już na spokojnie dokończyć robotę bandytów i zakończyć kopanie dołu. Być może coś było tam ukryte, co mogło być warte uwagi rycerza. Może pierścień, którego cały czas poszukiwał?

[Funeris Venatio]

Lucas obudził się w pomieszczeniach straży miejskiej. Gdy otwierał drzwi, jego oczom ukazał się rosły mężczyzna, kapitan.
- Jak samopoczucie, mości paladynie? Baliśmy się o Ciebie.

[Lucas Paladin]

- Wszystko w porządku, dziękuję. Popełniłem poważny błąd, za który niestety zapłaciłem. Dziękuję wam za pomoc? Co się stało? - Lucas pamiętał jedynie powrót do miasta.

[Funeris Venatio]

- Bełt w ciele. Znaleźliśmy cię pod bramą miasta. Oplacilismy cyrulika i mikstury. Spałeś prawie cały dzień. Kto ci to zrobił?

[Lucas Paladin]

- Bandyci. Bardzo niebezpieczni. Ale gryzą piach, nie martwcie się. Wybaczcie, ale muszę wrócić do swoich zadań, Bractwo wymaga. Dziękuję Wam za pomoc, niech boski Zartat wam błogosławi za waszą dobroć. - Lucas spróbował wstać i zobaczyć w jakiej formie jest obecnie.

[Funeris Venatio]

- Aż do wczorajszego wieczora sporo dziwnych person opuściło miasto. Uważaj na siebie, rycerzu Zartata.
Wojownik czuł się już naprawdę dobrze. Bardziej przeszkadzało mu to, że przeleżał tyle godzin w bezruchu niż fakt, że coś mu się stało. Mikstury lecznicze działają cuda, zwłaszcza te droższe.

[Lucas Paladin]

Rycerz podziękował jeszcze raz za opiekę i obiecał przysługę w późniejszych czasach. Wyszedł więc z posterunku i udał się do stajni, gdzie powinien czekać na niego Tancerz. Rozgrzał trochę zastygłe w bezurchu gości, aby, gdy wróci do zagajnika, bądź w drodze - być gotowym do ewentualnej walki. Miał nadzieję, iż słowo - pierścień, nie został przez nikogo odnaleziony.

[Funeris Venatio]

Lucas dotarł do drogi, gdzie ostatnio zostawił Tancerza, ujrzał tam cztery znane już zagajniki. Niewiele się zmieniło.

[Lucas Paladin]

Przybył więc pod miejsce, w którym zabił nieproszonych gości i rozpoczął kopanie tam, gdzie wcześniej nie pozwalała mu złamana kość barkowa. Liczył, że być może dół może kryć jakąś zagadkę. Albo po prostu nie wykopie nic, bo oni kopali w jakimś nieznanym mu celu? Tego nie wiedział i musiał się dowiedziec.

[Funeris Venatio]

No tak, Lucas zawsze się spieszy. Bo teraz jak przybył, to zobaczył zgoła inną scenę niż wczoraj, jakieś 20 godzin wcześniej, może 16. Ciał nie było, tym bardziej żadnej łopaty, którą mógłby coś wykopać. No ale pod kapliczką znajdował się pokaźny wykop, głęboki na jakieś dwa metry, długi i szeroki na tyleż samo. W środku nie było widać nic ciekawego. W samej kapliczce również niewiele się zmieniło.

[Lucas Paladin]

Ależ rycerz był ostatnio wczorajszy. ÂŹle interpretował fakty, do tego wydawało mu się, że widzi coś, co nie jest realne. Intensywność treningu chyba musiała dać mu się mocno we znaki. Zagajnik przedstawiał teraz kompletnie inną scenerię niż poprzednim razem, dół został wykopany do końca, a jeśli coś się tam znajdowało, to zainteresowani zapewne już to zabrali. Miejsce było zapewne odpowiednie, ale trop nie ten. Lucas postanowił sprawdzić pozostałe zagajniki, być może trafił nie tam, gdzie trzeba? Zaczął więc od drugiego. Ciekaw był, co ujrzy na miejscu.

[Funeris Venatio]

Dokładnie identyczna scena.

[Lucas Paladin]

W sumie można było się tego spodziewać. Zagadki zawsze rozwiązywały się w najmniej oczekiwanym i spodziewanym momencie. Bard wspominał o tym, że artefaktu strzegą niedźwiedzie, podobnie jak w przypadku kobiety. A tutaj niedźwiedzi nie było. Ani przy bandytach nie było ich ciał, zatem trop był całkowicie fałszywy. Rycerz musiał się poważnie zastanowić gdzie mogła się znajdować kryjówka pierścienia. Babka mówiła, iż słowo go szuka, samo go znajdzie. Postanowił zatem zagłębić się w las, być może niedaleko zagajników będzie odpowiedź, której poszukuje.

[Funeris Venatio]

Wokół nic, ale zostały jeszcze dwa zagajniki do sprawdzenia.

[Lucas Paladin]

Cóż, nie było zbytnio ani siły, ani wyjścia. Lucas powrócił do zagajników z zamiarem zbadania wszystkich. Jeśli tam nie znajdzie śladów, zapewne będzie rozczarowany. Przybył więc pod trzeci z nich i tam dokładnie przyjrzał się terenowi i okolicy. Skupił uwagę oczywiście na dole i ołtarzu.

[Funeris Venatio]

Lucas Paladin dotarł do zagajnik numer trzy, tego najdalszego po lewej stronie. Wjechał spokojnie ścieżką w obręb drzew i usłyszał warczenie. Gdy pokonał zaporę z krzaków i brzózek, które szczelnie porastały zagajnik, ujrzał dosyć interesującą scenę, z której mógłby być nawet zadowolony. Na środku okrągłej polanki stało drzewo. Rozłożysty grab, który Lucas ujrzał w swojej wizji i który spotkał na placu miasta. Przed nim kapliczka w kształcie prostopadłościanu, identyczna jak pozostałe dwie, które już odwiedził. W identycznym miejscu, co poprzednio znajdowało się miejsce na złożoną ofiarę. Z tą jednak różnicą, że poprzednio widział tam ślady sadzy, jak rozpalono tam niewielki płomyk ku czci pewnej osoby lub bóstwa. W odległości dwóch metrów od kapliczki leżało ciało mężczyzny. Nad tym ciałem stał niedźwiedź. Wielka ciemna bestia, której futro przechodziło z brązowego w czarny. Paszcza najeżona potężnymi zębami obgryzała właśnie wyrwane udo nieszczęśnika, który przybył w to miejsce. Wielkie łapy przytrzymywały zdobycz, gdy oczy niedźwiedź podniósł wzrok na Lucasa wjeżdżającego na koniu. Postąpił kilka kroków do przodu, łyknął spojrzeniem w stronę kapliczki i wyszczerzył kły, rycząc jak na króla puszcz przystało. Pochylił niżej zakrwawiony łeb i czekał na jakikolwiek ruch paladyna.

//1x Niedźwiedź, stoi 25 metrów przed Tobą. Jeżeli masz zamiar go zaatakować, to pamiętaj, że w tym przypadku jest to traktowane jako walka z bossem, więc nie wykorzystuj finiszerów, tylko opisz atak. Ja opiszę reakcję i to, czy udało Ci się trafić.

[Lucas Paladin]

Lucas nie zamierzał od razu atakować. Być może walka się odbędzie, ale rycerz postanowił poczekać na reakcję niedźwiedzia. Zeskoczył z Tancerza, przy czym nakazał mu pozostać w miejscu, sięgnął do pochwy po buzdygan i ściągnął z pleców tarczę i ze spokojem zaczął się zblizać do drapieżnika, jednocześnie koncentrując się na swojej energii magicznej, aby w odpowiednim momencie przemieścić się z daleka od niedźwiedzia. Gdy podszedł już na odległość około 10 metrów, rzekł (nie spodziewał się, że niedźwiedź go zrozumie, ale próbować warto):
- Przybyłem odnaleźć to, co zaginęło. Ono mnie szuka, przepuść mnie, strażniku.

[Funeris Venatio]

Z każdym krokiem Wielkiego Kanclerza, niedźwiedź robił się coraz bardziej niespokojny. Po chwili również ruszył, jednak zdecydowanie wolniej niż zakonnik. Jego łapy delikatnie i z rozwagą dotykały podłoża, oczy z wyraźnym skoncentrowaniem obserwowały ruchy człowieka. Zwierzę skróciło dystans, nie stało bezczynnie. Paladyn znalazł się w odległości nawet sześciu metrów od niedźwiedzia. Jeszcze jeden przeciągły ryk mówił wyraźnie: ANI KROKU DALEJ!!