Jeden, by wszystkimi rządzić

[Elrond Ñoldor]

- Nie jestem w stanie przypomnieć sobie wszystkiego co przeczytałem w życiu. Nie wydaje mi się, bym natrafił kiedyś na pismo dracońskie czy jakieś podobne, w którym zawarte były by te znaki. Zwykle z językiem mamy do czynienia podczas czarowania... - Elrond spojrzał jeszcze na płaskorzeźbę która przystrajała ścianę wokół nich. Może tam była odpowiedź?

[Isentor]

- Kombinujcie. Jestem nieco zdumiony, że nikt wam wcześniej nie pokazywał jak wyglądają runy w starodracońskim.

[Elrond Ñoldor]

Elrond nagle lekko uśmiechnął się. Coś wpadło mu do głowy.
- W sumie wiem już chyba czemu nie mamy zielonego pojęcia co to za starodracońskie runy. Jesteśmy magami żywiołów. Nie nekromantami. A to właśnie oni mieli czy mają z nimi styczność. Dawniej używaliśmy tego języka w mrocznych rytuałach, podczas prac z duchami i tymi podobnymi sprawami. Dobrze mowie, czy głupoty pieprzę? - zwrócił się do Isentora.

[Isentor]

- Ten język pochodzi z zamierzchłych czasów. Dracońscy magowie używali go do zapisywania swych najpotężniejszych rytuałów. Czytałem kiedyś traktat o tym jak potężny mag dzięki rytuałowi ognia zamienił zieloną i piękną krainę jednego z wymiarów na wyschnięte pustkowie magmy. Fonetyka jest bardzo zbliżona do tej, którą znacie z dracońskiego. Po prostu forma zapisu uległa uproszczeniu wraz z rozwojem literatury i nauki.

[Elrond Ñoldor]

- Wiem! Pierwsza to oczywiście M,  Druga to A, tylko we współczesnym zrezygnowano z tej kreski na ukos. Trzecia R, ponownie zrezygnowano z jednej kreski by uprościć zapis. Czwarta R, tutaj jest bez zmian. W piątej, czyli O, ponownie widzimy uproszczenie i wywalenie dwóch poziomych kresek. W szóstym znaku widzimy oczywiście S. Siódmy to kolejny znak, w którym pomieszano by był prosty. Przedstawia dawne C. Największą zagadka jest ostatni znak, bo nie pasuje prawie do niczego. Podobieństwo ma z P. Ale takich podobieństw pomiędzy różnymi literami jest sporo, więc to chyba nie tędy droga. Wydaje mi się, że to może być jakiś znak interpunkcyjny, czysta wariacja podpisującego się autora albo najzwyklejsza zmyłka.
- Mądrość! Anash ruhuoshizil! - powiedział głośno czarodziej.

[Isentor]

Runy uniosły się metr nad ziemię, zaczęły krążyć wokół pomieszczenia dookoła magów. Nagle zatrzymały się z impetem i wkomponowały w pobliskie ściany, które w miejscu po nim rozbłysnęły niebieskim światłem. Pokojem zatrzęsło, zaś podłoga zaczęła opuszczać się w dół.

[Elrond Ñoldor]

Czyli odgadł.
Skoncentrowany i z bronią w dłoniach czekał, aż mechanizm opuści ich niżej. Wiedział już, że prosta zabawa z kulami i odgadnięcie hasła to nie wszystko, co ich czeka w tych ruinach. Może byli dopiero na samym początku...

[Isentor]

- Wygląda na to, że robi się coraz ciekawiej.

[Rakbar Nasard]

- Przydałby się taki mechanizm w Mrocznym Pakcie. Pamiętam, że jako adept musiałem się nieźle nabiegać. - mówił, jednocześnie nawlekając na swoje ciało psiniczną barierę złożoną z energii magicznej. Nie podejrzewał jednak, że czeka ich tam coś złego - rozwiązali wszak zagadkę. Co najwyżej czeka ich kolejna.

[Elrond Ñoldor]

- Winda na hasło. Poszczególne piętra, określone odpowiednim magicznym słowem. Dobry pomysł...

[Isentor]

- Kreatywność starożytnych nigdy nie przestanie mnie zadziwiać.
Winda zatrzymała się po pokonaniu kilku pięter. Z pomieszczenia odchodziły 3, skąpane w mroku tunele.

[Rakbar Nasard]

- Rozdzielamy się?

[Isentor]

- Sądząc po tym co można tu spotkać zaproponowałeś wyjątkowo lekkomyślne rozwiązanie. Pójdę tędy...

[Rakbar Nasard]

- A czy lekkomyślnym rozwiązaniem było również przejście nad wyimaginowaną przepaścią? Ja w przeciwieństwie do ciebie ulegam ograniczeniom swojego ciała. Nie wiemy co tam się znajduje oraz jak długie są to tunele. Równie dobrze mogę umrzeć z głodu czy pragnienia.

[Isentor]

Isentor jednak wędrował już w środkowym tunelu.

[Elrond Ñoldor]

Spojrzał na kolegę.
- Czyli rozdzielamy się, czy idziemy za Isentorem? Mi to w sumie obojętne. Z jednej strony pojedynczo możemy się pogubić albo natrafić na coś co nas w pojedynkę zabije, a z drugiej strony możemy kluczyć po tych tunelach przez wieki. Dobrze że co kilometr możemy się teleportować.
Oczywiście patrząc pod pryzmat testu i tego, że to właśnie nasz mistrz nas testuje, dziwnie by było go zostawiać. Co wybierasz?

[Rakbar Nasard]

- To może obejmować zarówno test posłuszeństwa jak i samodzielności czy inicjatywy. Jakkolwiek musze usłuchać, moje umiejętności nie pozwalają mi w razie konieczności uciec na powierzchnie. Idę za nim. - pomarkotniał wyraźnie, po czym wszedł do środkowego tunelu, gdzie chwilę wcześniej wszedł jego Mistrz.

[Isentor]

Isentor odwrocil sie uslyszawszy odglosy krokow Rakbara.
- Nie mielismy sie rozdzielic?

[Elrond Ñoldor]

W sumie ja mogę pomyślał i wszedł do tunelu po prawej stronie. Skoncentrował się i wypowiedział słowa inkantacji.
- Elisash! - z jego ciała wypłynęła magia, która zmaterializowała się pod postacią światła. Wysłał ją kilka metrów do przodu. Nie chciał, by coś go zaatakowało po ciemku. Przy okazji dotknął ściany, rozejrzał się dokładnie. Chciał wiedzieć gdzie jest.

// Jak wygląda tunel?

[Rakbar Nasard]

Rakbar zignorował pytanie. Z ich trójki był najsłabszy i najmłodszy, co niekiedy wprowadzało go w furie. To był jeden z takich momentów, kiedy odlatywał myślami w marzenia, gdzie nie miał nikogo nad sobą, nikogo kto mógłby go pouczać.