(Nie)Wesołe jest życie farmera

[Gorn Valfranden]

Gorn dalej biegł jak najszybciej mógł aby zatrzymać tajemniczą postać.

[Funeris Venatio]

Postać poruszała się dosyć szybko. Kilka razy było słychać jakby kaszlnięcia owłosionego cienia przemykającego między drzewami. Dwójka biegła tak przez kilka minut, a taureno-podobny stwór zdawał się świetnie znać drogę. W końcu dotarli do małego przepierzenia w lesie, ale... nikogo tam nagle nie było. Gorn zbliżał się już bardzo o stwora, lecz w mgnieniu oka stracił go z oczu. Wolna przestrzeń miała kilkanaście na kilkanaście metrów, człowiek nie mógł go stracić z oczu tak po prostu. Wokół nie było widać żadnego ruchu, nic też nie było słychać.

[Gorn Valfranden]

Gorn zdziwiony zaczął przeszukiwać teren, ruszać wszystkim co się dało, obchodzić wszystko na czym mógł iść. Sprawdzał Glebę. Ot standardowe działania detektywistyczne. Starał się też mieć baczenie na ślady, dziwne miejsca itp.

[Funeris Venatio]

Po kilku minutach żmudnego przeszukiwania Gorn doszedł do punktu, gdzie zakamuflowano pewne wejście. Było przytulone do grupki drzew otoczonych rozłożystymi krzakami, więc trudno je było dostrzec nawet i w dzień, stojąc dosłownie naprzeciwko tego miejsca. Były to jakby roślinne drzwi wysokie na półtorej metra, które prowadziły w nieznane miejsce wewnątrz pagórka.

[Gorn Valfranden]

Gorn zauważywszy zakamuflowane wejście, dokładniej przyjrzał się nim, wyjął miecz i zaczął badać te roślinne drzwi.

[Funeris Venatio]

Wejście było schowane w krzakach, przytulone do pagórka, między grupką ciasno rosnących drzew. Była ta spleciona z żerdzi krata, przykryta maskującym poszyciem. Stwór musiał o nim świetnie wiedzieć, bo udało mu się dotrzeć tam (prawdopodobnie tam, nikt przecież nie ma pewności) w mgnieniu oka.

[Gorn Valfranden]

Gorn pociął krzaki, wyrwał kratę z żerdzi i z wyjętym mieczem udał się do środka.

[Funeris Venatio]

Gorn szedł kawałek wgłąb ziemi, aż poczuł pod nogami, że teren się wyrównuje, a on idzie po brukowanych kamieniach. A przynajmniej po płaskich głazach, które ktoś tam specjalnie ułożył, nie mogło być wątpliwości. Doszedł do drewnianych drzwi, zza których przebijało się blade światło.

[Gorn Valfranden]

Gorn jak najciszej się dało otworzył drewniane drzwi.

[Funeris Venatio]

Drzwi skrzypiały niemiłosiernie. W końcu były w wilgotnym środowisku, wszystko zabrudzone i przerdzewiałe. Gorn ujrzał scenę, w której jeden tauren i jeden zakapturzony (chyba) człowiek, wiążą jakąś postać. Całe pomieszczenie było raczej niewielkie i służyło najpewniej za kryjówkę. Trudno było określić na tę chwilę dlaczego ktoś zadał sobie tyle trudu i wybudował sobie tutaj coś takiego, lecz Gorn nie miał czasu się nad tym teraz rozwodzić. Niemalże puste pomieszczenie, nie licząc ławy, paru krzeseł i jednej sporej pryczy, było świetnie oświetlone, więc wchodzący rycerz został dostrzeżony momentalnie. Nastał pat.

[Gorn Valfranden]

- Stać!, nie ruszać się!. Rzekł Gorn i wycelował mieczem w taurena i zakapturzonego.

[Funeris Venatio]

- Kim jesteś? - rzekł ten zakapturzony, dobywając stalowego miecza. Był spokojny, lecz nader podejrzliwy, nie spuszczał z rycerza wzroku, zrobił dwa kroki w prawo. Tauren szybkim ruchem związał do końca nieprzytomną postać. Stał teraz zgarbiony pod niską powałą, mierząc zakonnika wzrokiem.

[Gorn Valfranden]

- Tego nie musisz wiedzieć!, kim wy jesteście i kogo związaliście?!.

[Funeris Venatio]

- Kolegę, to żart na wieczór kawalerski. I to ty wparowałeś do nas, wyciągając miecz, nie my do Ciebie. Opuść to miejsce. - Człowiek stał niewzruszony, twardy jak skała, miecz trzymał przed sobą na wysokości piersi. Widać było, że ręka mu się nie męczy, mięśnie ma mocne, chwyt pewny, stabilny, wyuczony. Znajdował się pięć metrów w linii prostej, minimalnie na lewo. Tauren stał w tej samej odległości, bezpośrednio na wprost. Nadal się nie ruszał i nie podejmował żadnej akcji.

[Gorn Valfranden]

- Bo wam uwierzę!. Poddajcie się !.

[Funeris Venatio]

- Dlaczego sądzisz, że się poddamy? Nie mamy złych zamiarów, a ty nas zastraszasz. Wchodzisz do naszego przytulnego mieszkania z wyciągniętym mieczem i karzesz się poddać. Z jakiego powodu? Czym Ci zawiniliśmy, ekh! ekh!, człowieku? - zakapturzony zakaszlał dwukrotnie przy ostatnim zdaniu. Do tego wymownie pokazał lewą ręką na Gorna, potem na siebie i taurena. Oceń szanse, zdawał się wypowiadać.

[Gorn Valfranden]

- Skoro to wieczór kawalerski, to może rozwiążcie waszego kolegę, i zdejmij kaptur, boisz się?, przecież mówisz prawdę.

[Funeris Venatio]

- Proszę bardzo. - Mężczyzna zdjął kaptur ruchem lewej dłoni, na chwilę opuścił miecz, w geście dobrej woli. Nie było jednak żadnych wątpliwości, że z niebywałą szybkością znowu jest gotów go podnieść. Człowiek z twarzy był podobny... zupełnie do nikogo. Ot, zwykła ludzka facjata około trzydziestopięcioletniego przedstawiciela gatunku ludzkiego. Tauren w międzyczasie rozwiązał postać leżącą nieprzytomnie w kącie.
- Coś za coś, Nitj’sefni. Twoja kolej - wzrokiem dał znać, żeby Gorn opuścił trzymany przed sobą miecz.

[Gorn Valfranden]

- Coś nie chcę mi się wierzyć że mnie nie zaatakujesz, ale dobrze. Rzekł Gorn i opuścił miecz na dół, jednak w takiej pozycji aby mógł zaatakować.

[Funeris Venatio]

Kaszlnięcie.
- Nieufnyś. Zważ na fakt, że to ty jesteś napastnikiem w tej sytuacji. Upraszam Cię o opuszczenie tego przybytku, a wszystko będzie w porządku.