Poszukiwacze zaginionej flaszki

[Hagmar]

Kompania wsiadła pospiesznie na "pożyczone" konie, mimo nocy i potwornego mrozu popędzili ostrzec miasto...

[Nessa]

   Ihaha, ihaha. Patataj. Patataj.

   Nuda jeszcze mocniej przytuliła się go szyi kasztanka. Koń był spokojny i dał się prowadzić bez problemu, więc elfka mogła skupić swoje myśli na przejmującym mrozie i piekących ustach. Nie przepadała za nocnymi eskapadami tego typu. Była zmęczona. Po prostu zmęczona, zziębnięta i głodna, choć na pewno przez najbliższe godziny nic nie zje, gdyż jej żołądek nadal był ściśnięty po pierwszej walce w zwarciu.
   Obyśmy dotarli tam na czas, pomyślała.

[Hagmar]

Gdy dotarli do bram miasta nie wiedzieli nawet jaka jest godzina... nadal było ciemno. Odstawili konie do stajni i ruszyli w głąb miasta do  wejścia do jego podziemi.
Nuda wszystko dobrze?

[Nessa]

   - Jasne - odpowiedziała siląc się na uśmiech, czego szybko pożałowała, gdyż popękane usta piekły niemiłosiernie. Poza tym cóż miała powiedzieć? Strzelanie i mordowanie na odległość różni się od siekania mieczem i odcinania głów. Dodatkowo Aragorn ślepy nie jest, więc pewnie zwrócił uwagę na to, że elfka zniknęła chwilę po walce.
   Rozejrzała się, gdyż nigdy nie była w podobnym miejscu i pojęcia nie miała, dokąd dracon ich prowadzi.

[Adaś]

Adamus idąc zaraz za rozmawiającymi kompanami, przyśpieszył lekko kroku i czekając aż Nuda skończy wypowiedź powiedział do dowódcy:
-Aragornie to gdzie zmierzamy i do kogo

[Hagmar]

Szli ulicami miasta aż dotarli pod ogromny brukowany plac u podnóża gór, jedną z ścian zdobiły złote, dziesięciometrowe wrota. Idziemy do dowódcy garnizonu, trzeba ich ostrzec. Kompania przeszła przez bramę, tu zaczynało się prawdziwe Ozenberg, stolica Krasnoludów z tego wymiaru przypominała tę w naszym świecie, Ekkerund, Torgon, wszystkie były niemal takie same, monumentalna, trochę toporna architektura i wyjątkowe ciepło pochodzące z podziemnych źródeł termalnych. Garnizon był częściowo osobną dzielnicą, Aragorn i Yarpen zniknęli we wnętrzu kompleksu, wam kazano poczekać.

[Adaś]

Adamus chodził nerwowo bo minęło trochę czasu odkąd Yarpen i Aragorn zniknęli. A nie lubił zbyt długo czekać. W pewnym momencie odwrócił się do towarzyszy i powiedział:
-Jak myślicie za ile wrócą? Bo to się już strasznie ciągnie odkąd zniknęli.

[Nessa]

- Cierpliwości - syknęła elfka i wróciła do pasjonującej czynności zacierania prawie odmrożonych dłoni. - Tutaj przynajmniej ciepło jest. Szefu i Yarpen pewnie muszą dokładnie przedstawić sytuację. Nie sądzicie jednak, że powinien być jakiś ruch tutaj? W końcu imperialni są w okolicy.

[Hagmar]

W waszą stronę kroczył Yarpen, wyglądał na zamyślonego.
Mają dla nas ofertę... mamy pomóc w obronie miasta. Szef jednak pozwala wam zdecydować o tym czy wracacie czy nie.

[Adaś]

Adamus zaskoczony tą propozycje zaczął myśleć. Po chwili namysłu i rozważeniu wszystkich za i przeciw powiedział:
-Co mi tam lubię bitki wiec wchodzę w to. Mam nadzieje Yarpenie że będziemy walczyć ramię w ramię.
Uśmiechnął się. Zadowolony z bitwy która miała się odbyć w niedalekiej przyszłości.

[Hagmar]

A Ty panienko? Aerthcie?

[Nessa]

Elfka uśmiechnęła się chytrze. Wiedziała, że nie zostawi kompanów, ale ciekawość to ogromna babska wada. Nie był to pierwszy dzień wśród ÂŁowców, ale nie mogła się powstrzymać, by nie zadać tego pytania:
- Za ile?

[Arti]

 - To bardzo dobre pytanie. - rzekł.

[Hagmar]

Pięćset na łebka, plus forsa dla Gildii.

[Nessa]

- Masz mój łuk - powstrzymała nagły i niezrozumiały dla wielu wybuch wesołości. - ÂŻe tak sobie zacytuję klasyka. Jako że preferuję broń dystansową, to mam się udać w jakieś konkretne miejsce?

[Arti]

 - To z pewnością sowite wynagrodzenie. Ale czy warte ryzykowania życia? Cóż... - rzekł. Ostatnio jestem coś bardzo pesymistyczny.

[Adaś]

-Aerth bez obrazy ale nie pierdol tylko się decyduj.
Zdenerwował się filozofowaniem towarzysza. Gdyż nie lubił takiego podejścia przy prostych pytaniach.

[Nessa]

- Grzeczniej, Adamusie - syknęła, gdyż nie przepadała za takim traktowaniem współtowarzyszy. Ludzie to strasznie niecierpliwie istoty, pomyślała. - Nie zachowuj się, jakby głowa służyła ci jedynie po to, by deszcz nie lał się do środka. Jego wola. Czas ma do przybycia imperialnych.

[Adaś]

Adamus lekko oburzony odwrócił się i stanął za Yarpenem wcale nie miał ochoty wdawać się w kłótnie. Gdyż nie lubił się kłócić z kobietami, ponieważ zawsze gdy tracił argumenty w karczmie to mógł sprzedać z pięści rozmówcy a kobiet zaś nie wypadało bić.

[Hagmar]

... I żeby wychędożyli wasze wstrętne baby a piwo w wode zamienili kurduple! Wrzeszczał Aragorn wychodząc z budynku koszar, gdyby nie był czarny można by zobaczyć jak czerwieni się ze złości. Czarni draconi łatwo wpadali w furię... a Aragorna łatwo było wyprowadzić z równowagi jeszcze gdy był elfem.
Wracamy do domu, nie będę pracował dla oszustów... Zacząłem wypytywać o szczegóły bitwy i zapłaty... powiedzieli że powiedzą w swoim czasie, to ich przycisnąłem. Okazało się że poddadzą się! Chcieli nas sprzedać, wrobić... szczególnie mnie. Chodźcie, idziemy do portu. Yarpen, masz?
Mam...