Tajemnice Starożytnych IV - Klucz ÂŻycia

[Anette Du'Monteau]

-Z tym tutaj? Wolałbym nie, ki diabeł wie jakie cholerstwo może nosić w sobie. Ale jeśli chcesz oddam ci go na chwilę Diomedesie. Zapewniam, że nikt nie będzie wam przeszkadzał wtedy. - zażartowałem z towarzysza.

[Dragosani]

Gdy wrogowie zostali pokonani, Zeleris rozproszył Aurę. Nie chciał tracić niepotrzebnie mocy. Podobnie jak Diomedes, podszedł do jeńca, by się mu przyjrzeć. Ciekawiło go czy coś im wyśpiewa. I jeśli tak, co to będzie.

[Hagnar Wildschwein]

-Dajcie mi go... Już ci ja się nim zajmę.- powiedział krasnolud zbliżając się do jeńca, którego dopiero co wyciągnięto z przerażających szponów wampirzej śmierci. Biedak nie wiedział co go czeka.

[Eric]

- Widzę, że jednak bitwa nie ostudziła Twojego poczucia humoru towarzyszu! I bardzo dobrze! - ucieszył się Diomedes - Ja tam jestem gotów odstąpić tego tutaj Ocianowi. Niech młodzian skorzysta. Chętny był z tego co widziałem! - uśmiechnął się złośliwie.

[Hagmar]

-Piękna "bitwa"...związać mi to ścierwo i niech kto znajdzie wiadro z wodą.

[Hagnar Wildschwein]

-Chcesz się czegoś dowiedzieć czy patrzeć na wątpliwe spełnianie się chłystka?- odparł z wyrzutem Domenic. Bądź co bądź wiedział jak pozyskać nie tylko złoto, ale i informacje.
-Komandorze... Byłbym wdzięczny, gdybym mógł z nim porozmawiać, na osobności rzecz jasna.

[Anette Du'Monteau]

-Hehe, Ocian za młody jest. Na Patty również, ale będzie mógł spróbować swoich sił w wyduszaniu z niego informacji jak i reszta wampirów. Chyba, że Zeleris posiadł umiejętność czytania w myślach. Albo nasza dama nauczyła się jakiś ciekawych sztuczek z zakonie.
Czekałem na decyzję komandora z stoickim spokojem.
-Ja tylko go pojmałem, wy już róbcie co chcecie. W niektóre szczegóły pewnie wolałbym nie wnikać. - po chwili przypomniałem sobie o rozkazie Aragorna. Zaraz przyniosę to wiadro. - rzuciłem do Aragorna i w niemal tym samym momencie postawiłem wiadro. Przydałoby się tutaj nieco "posprzątać" nie uważasz komandorze, zostawiać takie pobojowisko? - spytałem oczekując reakcji albo jakiegoś rozkazu.

[Eric]

- ÂŻe się sztuczek pewnych nauczyła to nie wątpię... Ale z tego co widzę nasz jeniec już jest w objęciach Domenica. Szczerze mówiąc to współczuję mu z całego serca. A Ocian raczej nic z niego nie wyciśnie, stawiałbym na starszych przedstawicieli rodu wampirów.

[Mogul]

-Mam bardzo dobry sposób by przekonać go by zaśpiewał wszystko. - rzekł młodzik

[Eric]

- A jakiż to sposób? Postraszysz go wizją świntuszenia? - zakpił Diomedes.

[Hagmar]

-Domenicu jest twój, Yarpen raport!
-Sir, brak strat sir.

[Mogul]

Zdając sobie sprawę że jeniec może wszystko słyszeć zaczął grać.
- Diomedesie? Nie pamiętasz że jestem wampirem? Ciekawe jak spodoba się temu wojakowi o taka wizja. Ugryzę go lecz nie zabiję. Na tyle wypiję krwi że nie umrze. Zamieni się w wampira takiego jak ja. Wtedy jak nic nie powie zabije się go. Pamiętaj, jesteśmy przeklęci. Nasza dusza nie zazna po śmierci spokoju...

[Eric]

- Oczywiście. Ale sądzę, że to i tak nie będzie sięgać do pięt temu, co zamierza zrobić z jeńcem Domenic. Uwierz mi, sam się już co nieco przekonałeś o tym.

[Hagmar]

-Sierżancie, zbierzcie złom i spalcie trupy.

[Eric]

Diomedes słysząc rozkaz Aragorna poszedł pomóc Zeyfarowi w jego wykonaniu. Co jak co, ale robota u boku tego człowieka stawała się wręcz zabawą.
- No to cóż Zeyfarze. Bierzmy się do roboty - powiedział i uśmiechnął się przyjacielsko. Może wizja palenia ciał nie była zbyt pocieszna, acz i tak Diomedes był w dobrym humorze.

[Mogul]

-No... Jak chcecie. Ale jakby co wiecie gdzie mnie znaleźć. Diomedesie, Zeyfarze pomogę Wam. Poszukam czegoś wartościowego w tym złomie.
Zaczął chodzić po obozie i zbierać złom sprawdzając czy żołnierze nie mają czegoś bardziej wartościowego...

[Anette Du'Monteau]

-Taak, robota będzie się nam aż paliła w rękach. Jednak na początku pozbierajmy sprzęt. Na chwilę przerwałem rozmowę i zawołałem kilku najemników. Chłopcy, trzeba to jakoś pozbierać, mam nadzieję, że mimo braku rozkazu i wy mi pomożecie. - mówiłem z nadzieją w głosie.
-Się robi sierżancie! - zawołali niemal chórem.

[Vitnir]

Aerandir zatarł ręce z kurzy i ruszył w stronę ciał, które chciał pomóc ułożyć w jedno miejsce, lecz zatrzymał się na chwile:
- Ocianie już nie pamiętasz w jaki sposób się zamieniłeś? Pijąc jego krew nie czynisz z niego wampira, a poza tym przebijając jego tętnice szyją, a później jeszcze żłopiąc go, napewno nie usłyszysz nic ciekawego z jego ust.
Wampir po pouczeniu młodego wampira ruszył dalej w stronę poległych, by pomóc Zeyfarowi.

[Eric]

Diomedes wziął się do roboty. Omiótł polanę wzrokiem i wybrał sobie miejsce gdzie było najwięcej poległych. Wziął tyle mieczy i łuków ile udało mu się udźwignąć i rzucił na kupkę w obozowisku. Powtórzył tę czynność kilka razy. Nagle zaświtała mu w głowie oczywista myśl
- Powinni mieć jakiegoś przywódcę, zgadza się? Może on będzie miał coś wartościowego przy sobie! - krzyknął tak, że usłyszeli go zapewne wszyscy w obozie.

[Hagmar]

//Nic wartościowego nie ma. Tylko broń.