Tajemnice Starożytnych IV - Klucz ÂŻycia

[Dragosani]

- No bez jaj... - skomentował młody mag widząc nagłe nadejście wroga. Natychmiast przywołał moc i rzucił zaklęcie Wietrznej Aury.
- Elishesh Qihuarash, Ashush Huash! - wokół niego zawył wiatr. Wirował tworząc coś w rodzaju tarczy. Zabezpieczony mag ponownie przywołał moc i wybierając cel, wykrzyczał inwokacje kolejnego zaklęcia.
- Ishuoshan! - Flamel użył zaklęcia Gromu, celując w środek grupy konnych. Miał nadzieję zadać tym jak największe szkody wrogu.

[Eric]

- Hoho, zbliżają się! - krzyknął Diomedes gładząc rękojeść miecza. Z zapałem wyciągnął go z pochwy i zamachnął się nikim kilka razy w powietrzu. Chwycił go mocno oburącz i czekał przez chwilę.

Dupa, że jesteś wampirem, bardzo po cichu mówiłem, a Ty byłeś Aragornem zajęty. A do tego głupoty piszesz, jak wiadomo co Aragorn chce z Patty zrobić

[Anette Du'Monteau]

-O ja pier...do broni wszyscy! Już na nogi! ÂŁapać za piki i włócznie! Głownie na konie i jeźdźców! - krzyczałem na cały głos. Sam wyciągnąłem oba ostrza. Wszyscy posłusznie wykonali rozkazy. Jak jeden mąż stawili się przed wrogiem by odeprzeć atak. Mag zaczął już korzystać ze swych mocy. Bardzo dobrze - mówiłem w myślach. Trzeba wybić jak najwięcej nim dotrą tu szarżą.

[Mogul]

Chłopak wziął strzałę. Naciągnął nią cięciwę. Prawą stopą cofnął się lekko i wycelował w najbliższego wroga. Strzała przecięła powietrze i trafiła w jednego z jeźdzców.

29/30 konnych zgromadzenia

[Vitnir]

Aerandir usłyszawszy ostrzeżenie i tupot jeźdźców, wyciągnął ostrze i przygotował się do walki. Jego zmysły wyostrzyły się, wyciszył umysł, by usłyszeć każdy szmer, by wrogie strzały nie były mu zaskoczeniem. Ułożył miecz z prawej strony ciała czekając na przeciwnika, którego bacznie obserwował.

[Hagmar]

//Zeleris pozwalam pisać ilu ubiłeś. Teraz padło trzech.

Zeyfar...a ten miecz ma 100m?  

[Patty]

Słysząc komendy barona wyszłam z namiotu. Dobyłam miecza, jednocześnie przygotowując się do starcia.

[Mogul]

Chłopak naciągnął ponownie cięciwe. Wycelował i... strzała znów poszybowała. Jednak tym razem nie trafiła. Paskudne przekleństwo wyszło z ust chłopca. Znów naciągnął cienciwę, zrobił krok w tył, wycelował i puścił. Strzała poleciała prawie tak szybko że jej widać nie było. Trafiła kolejnego jeźdzca.

26/30

[Dragosani]

Flamel zaśmiał się widząc spalone trupy opadające na ziemię. Jedna już pobierał energie na kolejne zaklęcie. Tym razem był to Wir.
- Elishhu! - mag wykrzyczał inwakację. Niemal natychmiast wytworzył się przed nim wir, stopniowo przeradzający się w trąbę powietrzną. Nim przybrał maksymalne rozmiary, Zeleris impulsem woli posłał go w grupę konnych. Silny wiatr wpadł w nią, powodując zamieszanie. Wrogowie przewracali się, konie wpadały w panikę. Słowem chaos. Mag rozproszył zaklęcie, by jego towarzysze mogli wykorzystać ten moment do usiekania kilku przeciwników.


26/30

[Hagmar]

Aragorn naciągnął cięciwę, czekał na odpowiedni dystans.
ÂŁucznicy!! Ognia! Czterdzieści dziewięć strzał poleciało w stronę wroga, mimo  iż zbliżali się szybko pociski dosięgły piętnastu.

//są pod obozem.

[Eric]

Diomedes uskoczył przed szarżą przeciwników. Ugiął nogi w kolanach i przebił jednego z galopujących koni. Przez prędkość rumaka mężczyźnie nie udało się utrzymać miecza w rękach. Jednak zwierzę padło martwe, a obok niego upadł nieco oszołomiony jeździec. Nim przeciwnik zorientował się co się dzieje Diomedes już dzierżył miecz w swej dłoni gotów zabić. Zamachnął się potężnie i urżnął łeb swemu oponentowi.

25/30

[Mogul]

Chłopak poczekał aż zbliży się do niego jeden z wrogów który uskoczył z konia. Ten nie czekał i ciął bokiem. Chłopak zablokował uderzenie, odskoczył i uderzył górą. Wróg użył zasłony lecz stracił kontrole nad ciałem. Chłopak wykorzystał to i pchnął go w serce. Trafił. wojownik jęknął i osunął się na ziemię.

10/30
yy to ile jest ich w końcu jak Aragorn zabił 15?

[Anette Du'Monteau]

Gdy tylko konni pojawili się pod obozem moje zniecierpliwienie ustąpiło miejsca zimnemu obowiązkowi ścięcia kilku głów. Dostałem się w pobliże pierwszego przeciwnika. Szybkim ruchem wbiłem mu jedno z ostrzy w nogę, a kiedy się schylił chwyciłem mocniej rękojeść drugiej klingi i przebiłem jego czaszkę. Z głuchym łoskotem ciało zwaliło się na ziemię. Kolejny napastnik zmusił mnie do zabicia konia poprzez cięcie wzdłuż jego szyi. Gdy ten leżał przygnieciony od pasa w dół przez własnego wierzchowca, ja nie próżnując wbiłem oba miecze w klatkę piersiową. Członek zgromadzenia próbował jeszcze się unieść, ale szybciej udało się to jego życiu.
7/30

[Patty]

Skoczyłam na jednego z najeźdźców. Klinga pomknęła ku gardłu przeciwnika. Dzięki szkoleniu w Bractwie nabrałam dużej sprawności. Wróg zdołał odbić cięcie, ale zasypałam go gradem ciosów, spychając na pobliskie drzewo. Kiedy poczuł plecami pień, na chwilę stracił koncentrację. Wtedy uderzyłam. Pchnęłam silnie, celując w brzuch. Brzeszczot, dzięki sile uderzenia, wpił się w ciało. Człowiek stęknął, kiedy wydobyłam ostrze. Dwoma cięciami powaliłam go na ziemię. Odwróciłam się, szukając następnego wroga.

7/30

[Vitnir]

Wampir ugiął nogi i przygotował swój plan na walkę z biegnącym naprzeciw jego przeciwniku. W odpowiednim momencie odskoczył w lewo i z całej siły uderzył mieczem w łapy rumaka, który runął z hukiem na ziemie, przygniatając swojego właściciela cielskiem. Witaj przyjacielu - powiedział wskakując na brzuch konia, a następnie wbił miecz w szyje szamotającego się przeciwnika.

6/30

[Eric]

Mężczyzna napawał się krótką chwilą, w której pokonał swego przeciwnika, ale wiedział, że nie może dłużej zwlekać. Odwrócił się na pięcie i pomknął w kierunku następnego konnego. Zaskoczył go atakiem z boku i zepchnął przeciwnika z konia, na którego sam skoczył. Kopnął konia mocno w podbrzusze. Rumak ruszył i stratował przeciwnika. Tym razem Diomedes obszedł się bez użycia miecza. Jednakże drugi przeciwnik już galopował w jego kierunku. Mężczyzna zostałby stratowany gdyby nie to, że rzucił swym mieczem w kierunku nadbiegającego rumaka. Ten - aby uniknąć śmiertelnych ran musiał gwałtownie zmienić kierunek galopu. Przy tym niemalże się wywrócił, zrzucając z siebie jeźdźca. Diomedes poderwał się i pobiegł w kierunku swojego miecza. Udało mu się go chwycić zanim napastnik zbliżył się dostatecznie aby doszło do walki. Diomedes na początku tylko parował ciosy i ich unikał - czekał na dogodny moment na kontrę. W końcu gdy nadarzyła się sposobność kopnął swego przeciwnika kolanem w brzuch i przebił go swym mieczem.

3/30 (poprawiłem)

[Anette Du'Monteau]

Tym razem przeciwnik okazał się dość sprawnym szermierzem. Napierałem na niego celnymi i mocnymi uderzeniami. Brnąłem naprzód pewnym i wolnymi krokami gdy on się cofał. Widać ten człowiek nie czuł się już tak pewnie nie będąc na grzbiecie wierzchowca. Teraz! - krzyknąłem na członka zgromadzenia. Zdziwiony spojrzał na mnie. Wykorzystując tę chwilę konsternacji podciąłem go nogą. Jednocześnie sam wykonałem specjalnie upadek i z ziemi wykonałem uderzenie, które miało pozbawić go nogi. Jednak rozciąłem tylko tętnice ale i to wystarczyło. Pozwoliłem, żeby powoli się wykrwawił. Gdy wstałem ktoś mnie złapał za ramię i pociągnął w tył. Był to inny napastnik. Pamiętając słowa Aragorna podczas marszu postanowiłem go oszczędzić. Zdzieliłem go płazem w łeb. Nieprzytomny człowiek padł na ziemię.
1/30
Jeden jeniec

[Mogul]

Chłopak rozejrzał się za kolejnym przeciwnikiem który stał kawałek od niego. Gdy go znalazł opuścił dłoń. Podbiegł kawałek i korzystając z rozbiegu walnął go butem w kolano. Ten padł na ziemie zaskoczony. Miał złamaną nogę. Chłopak pchnął go dokańczając dzieło. Wyprostował się dumnie rozgladając się.

0/30
Jeden jeniec

[Hagnar Wildschwein]

//Na chwilę Was samych zostawić...
-Napierdalamy!- krzyknął krasnolud kiedy jeden z pozostałych konnych przeskoczył nad niewielką skałą, za którą odpoczywał po trudnym zadaniu rozbicia obozu. Jeździec z wprawą lawirował między namiotami aż zatrzymał się pod szeregiem wozów. Wtedy Domenic dopadł do niego i z trudem unikał sypiących się na niego ciosów przeciwnika. W większości miał więcej szczęścia, bo przez swój wzrost razy konnego nie dosięgały go. Zdobył się na cios i z potężnym zamachem znad lewego ramienia wyładował swoją energię na wierzchowcu niosącym jego przeciwnika. Zwierze nie było na tyle wytrzymałe by w konwulsji bólu nie zrzucić dosiadającego je wojownika. Kiedy ten gramolił się na ziemi brodacz z wyraźną radością i wyższością dobiegł. Nim biedak zdążył wstać Domenic dosłownie rozgniótł mu czaszkę, a obuch jego młota zabarwił się na bordowo...
2\30

//Do usunięcia, nie daliście nic zabić koksy...

[Eric]

Diomedes otarł pot z czoła. Spodziewał się, że konni okażą się nieco lepszymi przeciwnikami. Podszedł do jeńca, którego obezwładnił Zeyfar. Przyjrzał mu się trochę po czym zwrócił się do przyjaciela:
- To może wrócimy do świntuszenia sobie? - po czym zaśmiał się.