Krajobraz z wilgą i ludzie

[Elizabeth]

Elizabeth nie była przekonana do słuszności wydanych poleceń przez Funerisa. Kręciło jej się trochę w głowie, choć chyba nie było to największym problemem. Od ciągłych turbulencji statku, wirowało się jej w żołądku przez co nie była pewna, czy przypadkiem nie doda czegoś od siebie do śniadania.

Ciekawe czy mają tu jakiś magazyn pełny żarcia. - Ruszyła z tą myślą do kuchni szukając kogoś kto jej pomoże lub czegoś z czego będzie mogła coś upichcić na śniadanie.

[Funeris Venatio]

A był tam znowu Trystan. Bo Trystan umiał gotować, całkiem nawet nieźle. Uśmiechnął się do kobiety.

[Elizabeth]

- Witam Tristanie, została mi powierzona dzisiaj zaszczytna funkcja pomocy w kuchni. Jak można pomóc w śniadaniu? - zapytała się trochę z obawą.

[Rina]

Rina weszła do boksu, poczuła smród końskiego łajna który aż wykrzywił jej twarz. Złapała za widły i zbierała nawóz do wiadra, wyrzucala go na jedna kupę w kącie pomieszczenia. Gdy już wszystkie odchody były zebrane, rozrzuciła po podłodze świeże siano. Napoiła i nakarmiła konie, chciała już  stąd uciec. Wyszesała dokładnie każdego konia i szybko wyszła stamtąd. Złapała oddech po czym zeszła do kuchni pomóc Eli. - Co tam księżniczko?

[Funeris Venatio]

- A gówno to się samo sprzątnie? - spytał Rifus, który podążył za Riną z ładowni aż tutaj, do kambuza. - Jak się coś robi, to się robi porządnie - rzekł, kręcąc głową z dezaprobatą. W dodatku Rina w drodze do Elizabeth zachwiała się lekko, gdy zakręciło jej się w głowie. A wyczuwalny wcześniej zapach łajna spotęgował pojawiające się nudności, które już wyraźnie odzywały się w dole żołądka. Jeszcze kilka, może kilkanaście godzin kołysania i będzie niedobrze. Karma.
Tymczasem Trystan, nie Tristan, co zdążył już podkreślić wcześniej, przygotowywał jakąś zalewajkę na krupach, jeszcze w miarę świeżym kozim mleku i czymś bliżej niezidentyfikowanym, co już zdążyło wpaść do garnka.
- Obierz i pokrój cebulę, potem kiełbasę w taką raczej grubą kostkę. Wrzuci się na rozgrzaną płytę i będą skwarki na później. - On sam w tym czasie coś tam ugniatał, przygotowywał, podsypywał mąką i w ogóle pichcił jak zawodowiec.

[Elizabeth]

Elizabeth uśmiechnęła się i bez słowa zaczęła wywiązywać się z swojego obowiązku. Początkowo zaczęła przeszukiwać całą kuchnię w poszukiwaniu cebuli, nie wdzięczne to było zadanie, ale dobre na początek. Znalazłszy ją, zaczęła posłusznie obierać z cienkiej skórki, która z łatwością schodziła z cebuli. Następnie pokroiła poziomo w plasterki, zaś je potem pionowo w paseczki, które niedługo później zamieniła w równa i dokładną kosteczkę. Tak samo postąpiła z kiełbasą, perfekcyjnie siekając ją według zaleceń Tristana, tym razem na grubą kostkę. Kończąc swą żmudną, ale satysfakcjonującą pracę zebrała dokładnie pokrojone rzeczy wrzucając je do jednej miski.

- Od razu Tristanie robić skwarki? Nie lepiej poczekać z nimi na moment kiedy będą potrzebne, aby w rezultacie podać ciepłe? - zapytała się nie będąc pewna, czy zaraz nie popełni jakiegoś błędu.

[Rina]

Długoucha odwróciła się w stronę upierdliwego mężczyzny by przeszyć go złowieszczym spojrzeniem. - Masz ochotę mnie zaraz stamtąd wynosić? Bo od zapachu tego gówna robi mi się słabo, w ogóle to kto to pomyślał żeby urodziwej kobiecie kazać przerzucać gnój. To robota dla facetów. - zrobiła taką minę i zniknęła w kambuzie. Ujrzała tam niziołkę i mężczyzne, oboje uwijali się niczym pszczółki na kwiatkach. Długoucha położyła mężczyznie dłoń na ramieniu by go zatrzymać na chwile w miejscu. - Trystan. Pamiętasz mnie? Muszę sobie odbić ten rozwalony paluch, pomogę wam. - puściła mężczyzne, wzięła ostry nóż i obierała cebule. ÂŁupina czy jak to nazwać, schodziła gładko, długie, pojedyńcze pociągnięcia sciągały długie pasy. Gdy obrała kilka cebul, kroiła je o góry na paski szerokości 5mm, następnie poziomo na pasy identycznych wymiarów. Dopytała jeszcze Trystana o wymiary kostki i dokładnie na taką kosteczke pokroiła cebule. Oczy powinny jej łzawić od zapachu cebuli lecz Rina była sprytniejsza, podczas krojenia nie zamykała ust, była to sztuczka która naprawdę działała dzięki czemu nie uroniła ani jednej łzy. Długoucha zajrzała do garnka i sama nie wiedziała co ujrzała, bynajmniej to będzie zapewne ich śniadanie. - Tak w ogóle to co pichcimy? - zapytała mężczyzny. Spojrzała na Elizabeth i uśmiechnęła się do niej, robota aż paliła jej się w rękach, rzecz jasna nie dosłownie bo wtedy już by miała gotowe skwarki ale mniejsza...
Dorwała pęto kiełbasy, rozdzieliła je na pojedyńcze sztuki i zaczęła kroić tak jak w przypadku cebuli, wpierw na paski od góry, pionowo, później na paski poziomo a na końcu na grubą kostke. Mięsiwo położyła na tacce obok mięsa Eli, przy okazji wyczochrała jej włosy z uśmiechem na ustach. - Tryst, co teraz? Ela wszystko dobrze?

[Elizabeth]

Elizabeth spojrzała na nią troszeczkę jak na idiotkę. Jej powieka drżała ze zdziwienia, a buzia bezwiednie zastygła, tworząc taką minę  .

- Czy ty przypadkiem nie miałaś robić czego innego Rina? I w ogóle czemu robisz to samo co ja? Uważasz, że sobie nie poradzę, że jestem niesfornym, małym dzieckiem, które nawet w kuchni nie umie pomóc?

[Rina]

- W żadnym wypadku nie sądze o tobie nic złego. - zaśmiała się radośnie. - Swoje już zrobiłam i przyszłam pomóc. Rzecz jasna ręce umyłam w beczce przed przyjściem tutaj, chociaż w ogóle się nie ubrudziłam. Ciesz się Elizabeth że nie musiałaś tam przebywać, od tego zapachu aż słabo się robi. - spojrzała na kobietę przepraszającym wzrokiem. - Powiedz tylko słówko a usunę się, chciałam tylko pomóc. Wybacz. - spuściła głowę.

[Elizabeth]

- Nie szkodzi - odparła ściszonym głosem - nie chce po prostu, żebyś potem miała przeze mnie jakieś kłopoty. Doceniam to bardzo, ale trzeba przyznać, że chyba masz talent do koni, że tak szybko wywiązałaś się w pełni ze swoich obowiązków. - mówiła wciąż krojąc kiełbasę, tak na wszelki wypadek, żeby na pewno nie zabrakło dla tych łakomczuchów na statku.

[Rina]

- Ten fetor przyspieszył moje ruchy dziesieciokrotnie. Nie mogłam tam wytrzymać więc uwinęłam się jak najszybciej się dało. Szczerze to wole siedzieć tutaj w kambuzie. Lubie gotować. - uśmiechnęła się szczerze, wciąż wyczekując na odpowiedź Trysta.

[Funeris Venatio]

- Dostałaś rozkaz, siostro. Wykazujesz się niesubordynacją wobec kapitana statku i swojego Kanclerza z organizacji Bractwa ÂŚwitu. Masz zamiar wrócić i dokończyć zadanie, czy wylądować w areszcie do końca rejsu? - spytał Rifus. Chwycił elfkę za ramię, odwracając ją w swoją stronę. Nie używał przemocy, nie był chamski czy agresywny, ale na pewno był stanowczy. Jego twarz wyrażała zdumienie postawą rekruta zakonu, podobną minę miał Trystan, który właśnie wyrzucał do kosza cebulę pokrojoną przez Rinę, która nadal pachniała koniem. Spokojnie, bez nerwów, wybrał również wszystkie włosy z kiełbasy krojonej przez Elizabeth, które należały do niej samej, a wytrząśnięte zostały przez elfkę właśnie. Sama niziołkini nie do końca rozumiała zachowanie swojej koleżanki.

Tymczasem Gorn i orkowie uwinęli się z pokładem. Razem z Themo, Melkiorem i Funerisem stanęli przy kole sterowym, pośród wietrznej, ale już nie deszczowej i raczej bezchmurnej pogody.
- Wyjaśniła się sprawa z zamachem, Themo? - zagadnął anioł Bękarta. - Gornie, słyszałeś o całej sprawie? - zagadnął przy okazji paladyna, zdając sobie sprawę, że ten mógł nie mieć pojęcia o czym mowa.

[Rina]

Kobiecie aż zbierało się na płacz ale nie chciała tego pokazywać, w duchu wyglądała tak a na zewnatrz miała kamienną twarz. Chcąc nie chcąc wróciła do śmierdzących koni. Stanęła i patrzyła się na mężczyzne. - Patrz, gnój zebrany z podłoża, nałożone świeżego siana, konie napojone i nakarmione. Czego ty jeszcze oczekujesz? Naprawde mam to gówno wrzucać do morza? Bo innego wyjścia nie widze. ÂŹle się czuje więc może chociaż mi powiedz co mam zrobić z tym łajnem, zaraz tutaj padnę. - kobiecie zrobiło się słabo, oparła się na widłach dysząc ciężko i łapczywie biorąc oddechy.

[Funeris Venatio]

- A gdzie indziej jak nie do morza? Ma to tutaj dniami i nocami zalegać? Kisić się aż zlecą się muchy i wszyscy zachorują?

[Elizabeth]

Elizabeth pomogła Tristanowi zebrać kosmyki włosów, które niefortunnie trafiły do jedzenia. Czerwieniąc się wybierała pojedyńcze włosy z największą starannością, aby znów nie zawieść Tristana swoją niekompetencją. Po skończeniu mozolnego przebierania w kiełbasie, wszystko co jej delikatne dłonie skroiły powędrowało na całkiem sporą metalową płytę. Chwilę wcześniej oczywiście rozgrzała ją, aby po dodaniu tych składników usłyszeć przyjemne dla ucha skwierczenie. Pilnowała przyszłych skwarek i z precyzją mieszała jadło, aby się przypadkiem nie przypaliło.

- Czy będę jakoś jeszcze potrzebna, Tristanie? - zapytała się wciąż skupiona na przyrządzaniu zawartości metalowej płyty.

[Funeris Venatio]

- Dziękuję, to raczej wszystko. Zostało mi już niewiele do roboty.

[Gorn Valfranden]

Gorn skończył swoją robotę. Razem z dwójką orków podeszli do Funa , Themo i Melkiora. Wojownik nie do końca wiedział o co chodziło z zamachem więc spytał - Zamach?. Nie słyszałem. Opowiecie mi o tym?.

[Funeris Venatio]

- Themo, nasz drogi kompan, był ofiarą zamachu. Na szczęście asasyn był nieco nieudolny, albo to Themo był na tyle przytomny, że udało mu się uniknąć śmierci. Stracił jednak dom w pożarze, który rozpętano zaraz po tym zajściu. Stały za tym Krwawe Kruki, które działały na polecenie demona. Ów niedoszły zabójca przyznał się później na posterunku straży do wszystkiego, stąd mamy więcej informacji. Na liście zamachowców byłem również między innymi ja, ale widocznie nie mogli mnie nigdzie przydybać.

[Rina]

Kobieta w duchu strzeliła facepalm'a, na zewnątrz natomiast zacisnęła zęby. Wzięła wiadro i przy pomocy łopaty ładowała śmierdzące odchody konia do wiader. Dwa wiadra wzięła w ręce, wyszła na pokład i fiuuu... ÂŁajno poleciało do morza. Wróciła pod pokład i załadowała ponownie, kolejne wiadro łajna wyleciało za burte. Jeszcze kilka podejść i robota była skończona.
- A teraz dajcie mi wszyscy spokój. - rzuciła do mężczyzny i pobiegła pod pokład, do pokoju swojego i Eli. Rozebrała się z tych brudnych ubrań do samej bielizny i rzuciła się na łóżko.

[Gorn Valfranden]

Gorn uważnie wysłuchał opowieści Funa. Nie podobało mu się to, nawet bardzo. Tak jak mówił wcześniej wrogów jest coraz więcej a przyjaciół coraz mniej. Paskudna historia. Cholerne demony.  Te czasy stają się coraz bardziej niebezpieczne. Coś jeszcze się działo?.