Krajobraz z wilgą i ludzie

[Funeris Venatio]

Funeris w duchu zrobił tak: . Ale twarz miał kamienną, nie zdradził się z tym. Był czujny i przezorny, lata praktyki pozwoliły mu nauczyć się odpowiedniego panowania nad mięśniami twarzy. ÂŚwietnie wiedział, że jedno nieopatrzne spojrzenie, zmrużenie oczu, grymas. Nawet pozornie banalne odgarnięcie włosów, podrapanie się po powiece czy brodzie, mogło go zdemaskować. Nie zrobił więc żadnej z tych rzeczy. Sięgnął za to po kubek z miętowo-orzechowym naparem, powąchał go jeszcze raz. Och, jak on na niego świetnie działał, jak ubóstwiał taki zapach. Niemym gestem, prawie że toastem, uniósł kubek do góry w stronę Gorna. Zupełnie jakby go przepraszał, pił jego zdrowie, pozdrawiał lub naprawdę cokolwiek innego. Upił troszeńkę, pozwolił, żeby jeszcze ciepły płyn rozlał mu się po gardle i zleciał cały do żołądka.
- Och, zaiste przedni - powiedział szczerze, przekrzywiając lekko głowę w geście, który zawsze i wszędzie oznaczał zadowolenie z wypitego trunku. Mogło to być wino, piwo, okowita, czy najlepsza herbata z dalekich wschodnich rubieży.
A statek płynął. Burzliwie, kołysany wiatrem, ale pchany na pewno w odpowiednim kierunku. Na zewnątrz padał lekki deszcz, na pewno nie można było mówić o sztormie czy innych pogodowych niespodziankach. Nie, po prostu zwykła, atunusowa pogoda na morzu. Wiedzieli jednak, że im bliżej Zuesh, tym będzie lepiej.
Po jakimś czasie, kilku zamienionych słowach i zjedzeniu całej porcji potrawki, wszyscy się rozeszli. Melkior spoczął w swojej kajucie, Funeris w swojej, a reszta zaległa we wspólnym pomieszczeniu pod głównym pokładem. Za karę, za wcześniejszą sprzeczkę, Rina i Elizabeth miały spać obok siebie. ÂŻeby im ciepło i przyjemnie było, tak przynajmniej brzmiała oficjalna wersja.
Tak oto upłynął dzień pierwszy. A Funeris zobaczył, że było to dobre i tak już pozostało.
Następnego dnia obudziło ich dudnienie deszczu o deski pokładu. Mocnego i silnego deszczu.

[Melkior Tacticus]

- Widzisz Frodo? A moglibyśmy grzać dupska w Hessein wpieprzając co wieczór zupkę z owoców morza. Powiedział do psa leżąc na łóżku, taru pisnął jakby na znak zgody. Elf wstał z wyra i ubrał się. Monsun? Powinniśmy mijać Valfden. Poprawił płaszcz i narzuciwszy kaptur na łeb wylazł na śliski od deszczu pokład. Lało jak z cebra, nim zamknął za sobą kajutę i wszedł na rufowy kasztel lało się i z niego. Podszedł do sternika.
- Gdzie jesteśmy a gdzie powinniśmy być? Nawigacja to trudna sztuka, a w taką pogodę można zbłądzić.

[Funeris Venatio]

- Jesteśmy tam, gdzie być powinniśmy. Płyniemy aktualnie na północny-zachód, opływamy wybrzeża Valfden. Wszystko idzie zgodnie z planem, prąd niesie nas tam, gdzie chcemy. Wieje mocno, ale na szczęście dokładnie tak, jak powinno. - A powiedział to ktoś. Sam Funeris na ten przykład, który zwlekł się z łóżka nawet wcześniej niż Melkior, zrobił obchód po statku. Musiał dopilnować czy wszystko jest w porządku, czy marynarze robią odpowiednie zmiany i w ogóle, czy nie zamoknie coś pośród... tej... wody. No bo dużo jej było. A że jeszcze lało całkiem porządnie, to już w ogóle. Funeris był cały przemoczony, ale to nic. Wyschnie już niedługo, poza tym wiatr powinien przegonić chmury w stronę lądu. Popada sobie w królestwie.

[Melkior Tacticus]

- To dobrze. Ciekawe jak tam Rina i Elizabeth, pewnie ledwo żyją od tego kołysania...

[Funeris Venatio]

- Zaraz się im pewnie zacznie. To zwykle bierze po około dwóch dniach, czasem krócej. Ale jak się już zacznie, to będą rzygały dalej niż widziały - powiedział Funeris, uśmiechając się. - Dobra, wszystko gra, wracajmy pod pokład. Jak się przejaśni, to wyjdziemy na świeże powietrze.

[Elizabeth]

Elizabeth leżała na plecach wpatrując się wciąż na sufit, nie mając nawet zamiaru patrzeć na osobę leżącą obok. Sama jej obecność wkurzała ją, ale musiała jakoś przeboleć karę kapitana. Wciąż ruszająca się rzeczywistość doprowadzało jej do obłędu. Dlatego też nie miała na razie zamiaru wstawać, dopóki ktoś tego jej nie będzie kazać. Nie znała się na żeglarstwie, więc zapewne i tak była by piątym kołem u wozy i tylko się krzątała po pokładzie nie potrzebnie. Zatem obudziwszy się już na dobre wpatrywała się tępo w sufit, czekając na jakiś cud lub wybawienie od tej kołyszącej wciąż łajby.

[Funeris Venatio]

Tych, którzy jeszcze spali, na pewno rozbudził Alder, brat Rifusa, jeden z rycerzy obecnych na pokładzie. Zaczął dudnić drewnianą łyżką o blaszaną pokrywkę jakiegoś sagana, wywołując tym powszechne wzburzenie.
- Wstawać! Wszyscy na pokład! Zbiórka za pięć minut! - Pokrzyczał, podudnił i sobie poszedł. Na pokład.

[Rina]

Rina przez całą noc spała mocno, nic ją nie obchodziło, czy to bujanie czy obecność niziołki. Towarzystwo drugiej osoby tylko spowodowało że miała bardziej kolorowe sny i rzecz jasna było jej cieplej. Zjadła dobry posiłek, wysłuchała względnie ciekawej opowieści to i rano obudziła się radosna, wypoczęta. Przeciągnęła się niczym kotka, brakowało żeby tylko zaczęła mruczeć, usiadła. Spojrzała na Elizabeth rozmarzonym, rozespanym wzrokiem. - Co tam księżniczko? - zapytała wesołym głosem patrząc się na nadąsaną kobiete. - Dalej się dąsasz? - zadała kolejne pytanie uśmiechając się szeroko.

[Elizabeth]

- Chyba już nie - odparła Elizabeth nie patrząc na swój sposób uroczą sąsiadkę.  Uśmiechnęła się trochę, lecz niestety nie na długo, bo powoli przestawała się jej podobać ta podróż. Miało być tak pięknie i miło, a w rzeczywistości tylko bujało i bujało. Usiadła na swoim leżowisku i powiedziała z niechęcią:

- Chodźmy, bo się spóźnimy. - Kobieta chyba nie miała ochoty gadać. Widać było po jej zachowaniu, że ta noc nie okazała się taka przyjemna i kojąca jak u Riny. Zaś jednak spokojnie można było stwierdzić, że ich wspólna noc  trochę uspokoiła jej dziki temperament.

Elizabeth następnie wstała i czekając na swoją koleżankę, wspólnie udała się na pokład, gdzie rzekomo miała odbyć się zbiórka.

[TheMo]

Kiedy Themo smacznie sobie spał na pokładzie rozległy się krzyki. To go wybudziło ze snu. Otworzył zaspane oczy i pomału ogarniał rzeczywistość. W końcu się zebrał, aby wstać. Stanął na równe nogi i wykonał kilka skłonów i skrętów, by rozruszać zastałe przez noc mięśnie. Gdy już zakończył swój mały, poranny trening zabrał się za zakładanie zbroi. Trochę męczące było to robić samemu, ale doszedł już do pewnej wprawy. Zostało tylko zapiąć rzemienie od pochw broni i mógł już iść przed siebie. I poszedł. Prosto na miejsce zbiórki.

[Rina]

Długoucha wstała z łóżka, wciągnęła na siebie koszulę gdyż spała w samym biustonoszu i spodniach. Przypięła do pasa swój banalny, toporny, mosiężny miecz obywatelski. Kupiec Karen to jednak potrafił wcisnąć badziew. Mniejsza o to, ubrana, uzbrojona i gotowa do wyjścia Rina, rozciągnęła się jeszcze raz napinając zwiotczałe przez noc mięśnie. Spojrzała na małą Elizabeth i uśmiechnęła się. - Rozchmurz się, jesteśmy twarde kobiety, nam choroba morska nie straszna. - zaśmiała się. Poczochrała kobiecie włosy, objęła ją ramieniem, przyciągnęła do siebie i jak dwie najlepsze przyjaciółki które są blisko siebie ruszyły na miejsce zbiórki. Długoucha chciała trochę rozweselić smutną i słabo wyglądającą, z natury płaczliwą niziołkę. To że poprzedniego dnia pokłóciły się nie miało znaczenia, nie odbiło się jakoś negatywnie a może wręcz przeciwnie, stworzyło między dwoma przedstawicielkami płci pięknej jakąś więź która w przyszłości może ewoluować w przyjaźń lub inne takie. Kto wie.

[Elizabeth]

Czekając na Rinę, Elizabeth również się odrobinę ubrała. Włożyła swój ubiór rekruta, który kiedyś otrzymała od bractwa oraz również do pasa przypięła swój ukochany kiścień, który nie jeden już raz był powodem do dumy. Zrobiła to wszystko nad wyraz szybko, aby nie spowalniać swojej koleżanki. Poza tym ciepłe gesty Riny trochę ją zmiękły, że nie byłaby w stanie się na nią ani złościć, ani obrażać. Uśmiechnąć też było jej ciężko, nie wygodne łóżko oraz ciągłe chybotanie statku nie pomagało, ale starała się. Rina troszczyła się o jej dobry humor, a Elizabeth chciała jej jakoś pokazać, że to docenia. Dlatego bez słowa obie kobiety w objęciach ruszyły na zbiórkę, wywołując zapewne tam niemałe zdziwienie.

[Rina]

Niczym dwie siostry lub najlepsze przyjaciółki kobiety dotarły na miejsce. Rina obejmowała małą Eli troszcząc się o nią. Dosyć mocno zakołysało statkiem. Długoucha się zaśmiała. - No, no. Ale buja. - spojrzała na ametystowooką niziołke i uśmiechnęła się. - Coś blado wyglądasz księżniczko. - powiedziała z dozą troski w głosie. Rozejrzała się po pokładzie czy reszta też już idzie.

[Elizabeth]

- Nie lubię statków - odparła Elizabeth w kierunku Riny - wolę jak mi się nie rusza grunt pod nogami.

[Rina]

- Ja też niespecjalnie lubie pływać. - delikatnie się zarumieniła i powiedziała zawstydzonym głosem. - To mój pierwszy raz. - poczochrała włosy Eli a uśmiech nie schodził z jej ust. - Może być ciekawie.

[Funeris Venatio]

Deszcz ustępował powoli, już raczej tylko nieznacznie mżyło. A nawet to nie mżawka, jak można było skonstatować po krótkiej chwili obserwacji, tylko krople morskiej wody rozbryzgiwanej przez fale i pchane wiatrem. Wiało słabiej niż wczoraj i poprzedniej nocy, chociaż na pewno nie można było powiedzieć, że wiatr pędził powoli. Temperatura nie była zbyt przyjemna, było raczej chłodno i względnie orzeźwiająco. Do tego wszystkiego ta wilgotność. Funeris nie zwrócił większej uwagi na dwie kobiety, uśmiechnął się tylko w duchu, w końcu po coś to zrobił. W jakimś celu kazał im spać razem, przecież nie po to, by się pozabijały i uszczupliły wzajemnie stan osobowy załogi.
Anioł najpierw wygłosił kilka mniej lub bardziej znaczących słów o stanie podróży, ich położeniu, przewidywanym trudnościom, a raczej ich braku. Później, gdy podziękował wszystkim za rzetelną pracę poprzedniego wieczora i spokojną noc, przyszedł czas na wydanie poleceń i rozdzielenie pierwszych obowiązków.
- Rina - oporządzanie koni w ładowni. Elizabeth - śniadanie. Themo - inspekcja magazynów, żywność, stan słodkiej wody. Melkior - koło sterowe. Gorn, dwóch z orków - szorowanie pokładu.
Statkiem wyraźnie zakołysało. Większość marynarzy przyjęła to jako następny element dnia, ale Rinie zakręciło się porządnie w głowie. Gdyby nie to, że podpierała się o Elizabeth, to mogłaby się zachwiać i całkowicie stracić równowagę. Najmniejsza przedstawicielka z załogi poczuła za to pierwsze objawy nudności. Na razie jeszcze niezbyt nachalne, ale już wyraźnie akcentujące się w żołądku.

[Rina]

- Już idę. - krzyknęła do anioła. Nagle mocno zachwiało statkiem przez co długoucha straciła równowagę i wsparła na niziołce, mniejsza kobieta o mało się nie przewróciła więc Rina ją złapała i przytrzymała chwile. Gdy Elizabeth już stała stabilnie, szpiczastoucha przeprosiła ją za to że o mało jej nie obaliła z nóg po czym udała się pod pokład. Szukała koni.

[Funeris Venatio]

Konie rżały, pachniały końmi i łajnem. Nie trudno było zlokalizować odpowiednie przejście do odpowiedniej części okrętu. Wystarczył też popatrzeć na to, jak konie mogły pod pokład zejść, szukać najszerszego przejścia. Biorąc to wszystko pod uwagę Rina odnalazła je wcale szybko. Stały w zaimprowizowanych boksach, skubiąc siano. Słoma pod ich kopytami wymagała wymiany, zwłaszcza u wierzchowca Melkiora, który się właśnie wypróżniał. Odpowiednie narzędzia były na miejscu. Jakieś spore wiadro, widły, świeże kupy siana. Do tego coś do przetarcia sierści, uzupełnienia świeżej wody w żłobie i takie tam.

[Gorn Valfranden]

Gorn wysłuchawszy polecenia podszedł do tych 2 orków którzy także mieli szorować pokład i rzekł - Podzielmy się, każdy niech czyści część statku. Po rozdzieleniu po równo  wziął mopa i wiadro pełne wody i udał się na swoją część pokładu.  Maczał mopa w wiadrze i czyścił swoją część- czemu to  zawsze ja  muszę dostać najbrudniejszą robotę?. pewnie jak trzeba będzie skakać do ścieków to ja oczywiśćie na czele, bo jakże inaczej. Taki już mój los. Wojownik szorował pokład dokładnie  i długo aż wręcz lśnił czystośćią.

[Melkior Tacticus]

A Melkior udał się na rufę przejąć ster. Gdyby to była "Czarna Perła" zrobiłby teraz nagły zwrot tylko po to by nastraszyć dwie dziewczyny. Ale nie była, toteż elf trzymał kurs zachowując przy tym pełen profesjonalizm. Nie przeszkadzało mu to jednak w tym by się uśmiechnąć pod nosem.