Krajobraz z wilgą i ludzie

[Funeris Venatio]

Rina nie miała swojego pokoju, który mogłaby dzielić tylko z Elizabeth. Spały przecież we wspólnym kubryku, razem z całą załogą, po prostu na jednym posłaniu. Większość osób była na pokładzie, albo zajęta swoimi obowiązkami, fakt, ale w kącie pomieszczenia pod głównym pokładem swój miecz czyścił i polerował właśnie Miko. Przerwał na chwilę swoją robotę i z nieukrywaną ciekawością przyglądał się prawie nagiemu ciału elfki.

- ÂŹle się dzieje, bardzo źle. Dlatego nie możemy działać samotnie, Gornie. Nie rozumiem więc skąd twoje wcześniejsze obruszenie na nasze pytania a propos twojej niezwykłej historii.

[Rina]

Kobieta zignorowała obecność mężczyzny i nagle, nie wiadomo z jakiego powodu zaczęła płakać z nosem w poduszce.

[Elizabeth]

Elizabeth skończywszy robienie skwarek, podkradła się do Tristana i zaczęła spoglądać na dzieła jego pracy. Liczyła, że może od patrzenia skapnie na nią choć kropla talentu kulinarnego jaką posiada ten wyjątkowy, okrętowy kucharz. Oprócz tego z ciekawością badała co dzisiaj zostanie podane na stół, bo spodziewała się czegoś innego niż wczoraj.

[Funeris Venatio]

Rinie i Elizabeth, jak na komendę, zrobiło się niedobrze. Poczuły mocne zawroty głowy, żołądki wykręcały im się na drugą stronę, a cała zgromadzona tam treść jakby nagle chciała się uwolnić, wypłynąć na zewnątrz. Kobietom, nieprzywykłym do morskich podróży i niepotrafiącym sobie z nimi radzić, zbierało się na wymioty. I to zbierało się silnie, wyraźnie i raczej bez żadnego pohamowania.

[Elizabeth]

Elizabeth czując, że zaraz zwróci część wczorajszego obiady, szybko odwróciła głowę od stojącego obok Tristana i jedzenia jakie robił. Jej wymiociny wylądowały na podłodze, a dziewczyna odruchowo zaczęła ciężko oddychać. Upadła powoli na kolana podpierając się rękami o posadzkę. Wyrzuciwszy z siebie cały balast, który zgromadziła wczoraj zakaszlnęła, łapiąc w dodatku oddech. Chyba nie czuła się zbyt dobrze, a jej drobność ciała i słaba odporność jeszcze bardziej potęgowała wymioty.

- Przepraszam najmocniej - powiedziała cicho do Tristana, będąc odwróconą do niego plecami. Szybko wzięła jakąś najbliższą szmatkę i nerwowo zaczęła wycierać oraz zbierać na nią wodę z resztami jedzenia. - Zaraz to sprzątnę.

[Rina]

Kobiecie zrobiło się niedobrze, zbladła i po chwili była blada jak trup, długouchy trup. Wstała z łóżka i z wielkim trudem pochamowała odruch wymiotny. Szybko ubrała się i weszła na pokład, oparła się o burte i ciężko łapała oddech. Miała silny organizm ale mimo tego ciężko będzie jej walczyć z chorobą morską.

[Gorn Valfranden]

- Wiesz Funerisie. Nie wszystkim można ufać. Nie żebym w was wątpił, ale są tacy którzy sprzedaliby własną matkę żeby ocalić życie. Dlatego wolę angażować jak najmniej osób.  Poza tym jeśli działam samotnie lub w mniejszej grupie to nie muszę się obawiać że ktoś zginie. Przepraszam za ten akt wściekłości po prostu zarzucałbym sobie że jeśli ktoś by zginął to by była moja wina bo ja go/ją zabrałem... Po chwili urwał aby zobaczyć jak Rina biegnie do burty i wypróżnia się do morza. 

[Rina]

//Jakie wypróżnia?

[Funeris Venatio]

Elizabeth posprzątała to wszystko całkiem sprawnie. Rina obryzgała trochę sterburtę, lecz fale wypłukały to całkiem szybko. Reszta część podróży statkiem upłynęła wszystkim w miarę spokojnie, pogoda nieco się poprawiła, a oni płynęli w odpowiednim kierunku. Tylko właśnie dwie obecne na statku kobiety czuły się fatalnie. Kręciło im się w głowach, zbierało na wymioty i czuły się osłabione. Gdy już docierali powoli do portu w Hesperos, dwie kobiety dostały polecenia wzięcia jakiegoś wiadra, zostania w kubryku i nie wychodzenia stamtąd do chwili, gdy dobiją do portu, zakotwiczą się i zejdą na ląd. Thesio próbował dotrzymać kobietom towarzystwa, łasząc się niedaleko nich.
Tymczasem oni widzieli już wyraźnie duże miasto, rozpostarte nad niewielkim atolem.
- Panowie, do żagli, refować! Zmniejszamy prędkość, podchodzimy spokojnie i statecznie. Ta łajba ma spokojnie zakotwiczyć się przy brzegu. Do roboty! - Funeris wydał kilka rozkazów, mówiąc głównie do Themo i Gorna, bo Melkior od jakiegoś czasu gdzieś zniknął. Chyba też nie czuł się najlepiej. Miał tylko nadzieję, że nie zgubili go gdzieś po drodze, bo byłaby szkoda. Wielka szkoda. Orkowie również oczywiście uwijali się jak w ukropie.

[Gorn Valfranden]

Gorn zgodnie z rozkazem pobiegł do żagli. Kiedy już dotarł zgodnie z rozkazem zaczął refować.


// Sorki że takie słabe opisy podczas pracy na statku ale nie znam się na tym.

[TheMo]

//Trochę jestem do tyłu

-Się robi kapitanie.
Rzucił do Funerisa i pobiegł za Gornem. Chwycił za linę i zaczął opuszczać żagiel w czasie, gdy sternik podchodził do cumowania.

[Funeris Venatio]

- Themo, zwijać, nie opuszczać! Durshlak, drugi żagiel, pozbawicie mi tę łajbę pędu! Podchodzimy spokojnie!- darł się, krzyczał, próbował zapanować jakoś nad tym wszystkim. Dotarli naprawdę w miarę bezpiecznie, uwijając się, sterując z prawą, doświadczeniem (ekhm!) i wielkim wyczuciem. Odnaleźli jakieś wolne miejsce przy nabrzeżu, które było pełne różnych jednostek pływających, niektóre były sporo większe niż funerisowki "Raginis", niektóre sporo mniejsze. Wpłynęli naprawdę zgrabnie, kotwicząc i zarzucając cumy niedaleko innej jednostki pod valfdeńską banderą. Jakiś kupiecki bryg, "Czwarty bohater", cokolwiek to nie miałoby znaczyć. Pachołkowie i flisacy pomogli im przymocować cumy, przyciągnęli łajbę, pomogli z trapem.
- Witamy na Zuesh! - powiedział radośnie anioł, uśmiechając się od ucha do ucha. - Ten, tego, kopsnie się ktoś po Rinę i Elizabeth, niech lepiej schodzą już na ląd... - rzucił w eter, patrząc na Gorna i Themo, którzy właśnie skończyli swoją robotę przy swoich stanowiskach.

[Rina]

Słysząc swoje imię długoucha wytoczyła się spod pokładu. Była blada jak trup, włosy miała niczym siano, wyczerpana, wykończona, słaniała się na nogach kierując swój chwiejny krok na ląd. Jej błedny wzrok i wyraz twarzy oznajmiał iż nie jest z kobietą dobrze. Przestąpiła przez trap i wyszła na ubity ląd. Dziwny uśmiech pojawił się na jej twarzy, wyciągnęła rękę przed siebie, z obłędem w głosie powiedziała nie wiadomo do kogo.- Mamusiu, to ty? Nie, byłam grzeczna, cały dzień zbierałam kwiatki... - chwiejnie się zakręciła i padła na ziemie nieprzytomna.

[Gorn Valfranden]

- Ja pójdę po Elizabeth.  I pobiegł tam gdzie miała stanowisko. Kiedy już tam dotarł rzekł jedynie - Dotarliśmy, chodź na ląd, poczujesz się lepiej. Po przekazaniu wieści wyszedł. Wróciwszy na pokład zauważył że Rina leży na ziemi. Zszedł z pokładu. Przyklęknął i zaczął ją cucić.

[Elizabeth]

Elizabeth wyglądała jak siedem nieszczęść, kurczowo łapiąc się za wiadro. Coś kapało jej z buzi, a jej oczy wyglądały jakby wzrok był już dawno nieobecny. Ktoś by na nią patrząc mógłby pomyśleć, że odpłynęła po jakimś podejrzanym ziele, a to jednakże była tylko choroba morska. Obecność Gorna jakby rozbudziła odrobinę Elizabeth, choć wciąż nie miała siły odczepić się od wiadra.

Z jej zmarnowanych ust pełnych bólu i cierpienia wydostał się cichy jęk, który chyba wołał o pomoc. Przełknęła z trudem ślinę i pokonując wyschnięte podniebienie z trudem wyszeptała - Zabierz mnie stąd.

Jej otępiałe oczy patrzyły na Gorna błagalnym wzrokiem, a jej opłakany stan i do połowy pełne wiadro świadczyło chyba o tym, że naprawdę ma już wszystkiego dosyć.

[Funeris Venatio]

Funeris nieco się przeraził, gdy ujrzał Rinę w takim stanie. To przecież tylko choroba morska, nie powinna tracić przytomności, mieć omamów czy halucynacji. Coś widocznie musiało jej innego zaszkodzić. Podszedł do niej, starał się ocucić razem z Gornem. Powinno pomóc.

[Melkior Tacticus]

//Wybaczcie, ciepło jest to korzystam i popierdzielam swoją rykszą po mieście.

Melkior sam oporządził konia przytraczając do Kropki juki, tarczę, miecz, apteczkę i dodatkową amunicję. Spokojnie wyprowadził konia z ładowni i zszedł na ląd. Obok oczywiście kroczył Frodo.

[TheMo]

Themo przywiązał liny i odszedł od żagli. Spojrzał w stronę lądu. Już przybyli na miejsce. Wtedy też zobaczył wychodzącą Rinę. Przeraził się. Po raz pierwszy widział takie objawy. Jednak nieco się uspokoił, kiedy zlecieli się udzielić jej pomocy. Zszedł jeszcze pod pokład, by zobaczyć co z drugą kobietą. I zobaczył kolejną zmarnowaną istotę. Pokręcił głową widząc Elizabeth przytuloną do wiadra.
-Spokojnie. Po każdym sztormie wychodzi słońce.
Rzucił żeglarskim powiedzeniem aby ją pocieszyć i podszedł do niej. Przykucnął i wyjął chusteczkę. Otarł delikatnie jej usta i chwycił pod ramię, by pomóc jej wstać i opuścić ten statek.

[Elizabeth]

- Weź na ręce - powiedziała mu cichutko do ucha i oplatając swoimi drobnymi rękami jego szyję. 

- Nie dam rady chyba sama iść. - Zmęczona Elizabeth oddychała głęboko, próbując zapanować nad swoim ciałem, lecz wychodziło jej to z trudem. Jej ruchy były mozolne i pozbawione emocji.

[Funeris Venatio]

Thesio sam wybiegł na ląd, nie trzeba go było pospieszać. Yodę wyprowadził bodajże Alder, Funeris dokładnie nie widział, bo cały czas próbował ocucić kobietę. Czekali też, aż wszyscy zbiorą się na nabrzeżu. Orkowie dostali wyraźne rozkazy, że mają pozostać pod komendą Trystana, który zostanie na okręcie razem z innymi rycerzami i będzie pilnował "Raginisa", kiedy ich nie będzie.