Krajobraz z wilgą i ludzie

[Gorn Valfranden]

Gorn jedynie rzekł - przepraszam, zamyśliłem się. Gorn usiadł w końcu na wolnym krześle. Siedział spokojnie nasłuchując. Nigdy nic nie wiadomo.

// Sorki, ale pisałem wtedy na szybko i nie zauważyłem że napisałem stół zamiast krzesło.[/i]

[Funeris Venatio]

Gorn nie słyszał żadnych konkretnych rozmów.

[Rina]

2 listy tak nie ładnie wystawały, długoucha szybko wyciągneła te 2 stamtąd i schowała do kieszeni. Przyspieszyła kroku.

[Elizabeth]

Elizabeth podążyła za Riną, która zmierzała w nieznanych chyba przez nikogo kierunku. Zaś gdy jeszcze kobieta przyśpieszyła z niewyjaśnionego powodu, niziołczyca zmuszona przez swoje krótkie nóżki, zaczęła za nią wręcz biec. Ledwo nadążając za swoją wyższą przyjaciółką zawołała oddychając ciężko:

- Gdzie tak pędzisz na Zartata?!

[Rina]

- A jak myślisz? Do naszego pierzastego dowódcy. - powiedziała cicho. Kobiety wciąż były na terenie akademii, pasowało odebrać broń. - Gdzie u licha jest Essora? Ach... Bronie. Chodźmy po nasze bronie. - uśmiechnęła się i mocno zwolniła by mniejsza kobieta mogła nadążyć.

[Elizabeth]

- Tak - odparła łapiąc łapczywie oddech - odbiór broni to z pewnością dobry pomysł. - ruszyła za Riną, jak razem ustaliły w stronę odbioru wcześniej oddanych oręży przed akademią.

[Funeris Venatio]

Dotarły do bramy. Chociaż dwa listy z kieszeni wystawały równie mocno.

[Elizabeth]

//Listy zmieściłyby się w moim hełmie, który trzymałbym w ręce, a zarazem jakoś specjalnie nie rzucałyby się w oczy? No i czy osoba chodząca z hełmem w ręku nie wzbudza podejrzeń i nie wygląda trochę pokracznie i dziwnie ?

[Funeris Venatio]

//Jak na razie, to nie widzę powodu, by je jakoś mocno ukrywać. Naprawdę.

[Elizabeth]

//Ja też, ale chciałem pomóc

Odzyskanie broni zdawało się bardzo ważne, zwłaszcza wiedząc o tym, że banda Orwella może nie być zadowolona z ich obecności na wyspie. Elizabeth rozejrzała się przy bramie, szukając tego samego lub mu podobnego strażnika. Dostrzegłszy takiegoż osobnika podeszła ku niemu i zawoła:

- Oręż odebrać przyszłam, ktory zostawić mi było przed akademią przed paroma chwilami. Kiścień i miecz dokładnie, nic więcej nie miałam na wyposażeniu. - spojrzała na niego wyczekując jego reakcji oraz spełnienia jej miło ułożonej prośby. Czas naglił, więc zbytnio nie rozwlekała się na niepotrzebne uprzejmości.

[Rina]

- Trzymaj! - podała kobiecie jeden z wystających listów. Dotarły do strażnika który zabrał im bronie. - Prosze o oddanie mi mojego miecza obywatela, mosiądz.

[Elizabeth]

- Obmacane to teraz ty je trzymaj - uśmiechnęła się trochę szyderczo do Riny nie przyjmując jej hojnego podarku. Chciała jej pokazać język, ale jednak stwierdziła, że ten gest bardziej pasuje do jakiegoś bachora, a nie rekrutki Bractwa ÂŚwitu.

- Po za tym ja już trzymam notesik - powiedziała dumnie - na pewno sobie poradzisz.

[Funeris Venatio]

- A numerek panie mają? - spytał odźwierny przy bramie akademii.

[Hallow]

.

[Elizabeth]

- Numerek panienka weźmie - powiedział drab, dając jej płytkę z numerem "57". Nadal patrzył na Elizabeth, czekając na reakcję.

- Rina, czy mogłabyś przekazać panu numerek?

// Przepraszam za Hallowa zapomniałem zmienić konta

[Rina]

- Oczywiście że mamy. - powiedziała wesoło Rina. Wyjęła z kieszeni tabliczke z numerem 57 i podała strażnikowi. - Odzyskamy nasz ekwipunek?

[Funeris Venatio]

- Tak, proszę bardzo - powiedział, wydając im wszystkie ich rzeczy.

[Rina]

Długoucha, młoda kobieta odrzuciła długie, bujne, złote włosy z oczu, uśmiechnęła się szeroko i odebrała swój miecz. Wsunęła pasek do spodni potem do koluszka u pochwy miecza i zapięła klamre pasa. Miecz był przypięty, elfka sprawdziła jeszcze czy ostrze luźno wychodzi i była gotowa do drogi. Podała Elizabeth jej kiścień i czekała aż sie uzbroi. No więc tak. Jeden list miała schowany w dekolcie, jeden w kieszeni spodni i jeszcze jeden w ręce. Ten który miała w dłoni wsunęła do wolnej kieszeni i uśmiechnęła się. Kucnęła i szepnęła Eli na ucho. - Mam taką śmieszną propozycje. Chcesz na barana? Wezme cie na barki i poniose, zawsze chciałam to zrobić.

[Elizabeth]

Eli przyjęła rzeczy od Riny i również się wyekwipowała. Po lewej stronie przypieła do pasa pochwe z mieczem, który niegdyś kupiła u niezwykle rozmownego handlarza. Wciąż pamiętała jego twarz, która w żadnej mierze nie zachęcała do kupna. Jednak mimo wszystko jedyny handlarz bronią w całym Efehidonie zobowiązuje i nie daje wyboru. Z prawej strony zaś przypieła kiścień, który jeszcze kilka miesięcy temu marnował się w zbrojowni Bractwa ÂŚwitu. Dobrze, że trafił w jej dłonie, bo z pewnością broń spełnia się rozwalając łby jej przeciwników.

Eli słysząc pomysł, chwilę pomilczała. Taka wymowna cisza pełna złości spowodowana kompleksem niższości. Jednak branie na barana miało chyba do czegoś jednak nawiązywać, zwłaszcza do jej mizernego wzrostu.
- Nie jestem taka lekka jak może ci się wydawać - oparła.

[Rina]

Rina tylko chciała żeby było wesoło ale raczej przeceniła swoje siły. - W sumie to zwracałybyśmy za dużo uwagi. Chodźmy już. - powiedziała i ruszyła przed siebie. - Nie orientujesz sie gdzie bedzie ta karczma?

//Niestety umiejętności rasowe nie pozwalają mi cie podnieść, siły mam za mało