Tereny Valfden > Zakończone wyprawy
Zapomniane ostrze
Patty:
- Jak to Bękarty lubią mówić? "Strzyg, wiwern, i wilkołaków wkrótce nie będzie już na świecie. A skurwysyny będą zawsze." Podgrodzie to przegrana sprawa, taki slums zawsze będzie przegniły. Zakonników jest za mało żeby coś z tym zrobić, jeśli da się cokolwiek - powiedziała Patty, rozbawiona nieco bezczelnością wampira. W międzyczasie ładowała pistolet, idąc przed siebie. Obcasy jej butów wystukiwały stały rytm w jakim poruszali się przed siebie. Magiczny świetlik anielicy oświetlał im drogę.
Narrator:
I tak dziwna parka złożona z anielicy i burzliwego obrońcy uciśnionych szła przed siebie. Wampir co rusz słyszał jakieś dziwne dźwięki, których w krypcie być nie powinno. Do jego uszu raz za razem dobiegał odgłos drapania i rytmicznego stukotu, który z kolei zlewał się ze stukaniem wydawanym przez obcasy Patty. Imago słyszał też coś jakby przesuwanie czegoś ciężkie po ziemi i charczenie.
Po chwili parka dotarła do zamkniętych drzwi. Dobiegało zza nich delikatne drapania i rytmiczny stuk.
Patty:
- Kto wstawia coś takiego do krypty? - zdziwiła się anielica i szarpnęła za klamkę, drzwi były jednak zamknięte. Spojrzała zatem na Imago, który wyglądał zupełnie jak typ spod ciemnej gwiazdy, w zasadzie nosił się identycznie jak Samir, dobry przyjaciel anielicy. Zatem zapewne zestaw zdolności też mieli podobny - Umiesz otwierać zamki?
Imago:
- Zależy - odpowiedział anielicy. Podszedł do drzwi. Gołą dłonią dotknął ich powierzchni, badając ją, chcąc dowiedzieć się, z czego są zrobione. Nie znał się na otwieraniu zamków, przynajmniej takim z użyciem wytrychu. Ale to przecież nie był jedyny możliwy sposób.
Narrator:
Imago miał przed sobą solidne, dębowe drzwi. Typowa krasnoludzka robota, drzwi były zauważalnie mniejsze od typowych na wyspie i wzmocnione przez zmyślnego rzemieślnika pasmami żelaza, zabezpieczając całą konstrukcję przed ewentualnym paczeniem drewna. Zamek zaś był również żelazny, z dużą dziurką na klucz.
Nawigacja
[#] Następna strona
Idź do wersji pełnej