W tajnej służbie Jego Królewskiej Mości

[Armin]

- Dla mnie łuk jest troszeczkę za duży. Kuszę łatwiej złapać i utrzymać w dłoni, ale to tylko moja opinia. - powiedziała do Kenshina. Teraz to oboje mogą zacząć się spierać. Z jednej strony doskonały strzelec łuku, a z drugiej mistrzyni w posługiwaniu się kuszą. Na szczęście Kenshin skończył ten temat, ale jeżeli by tego nie uczynił, można by się było spodziewać dość długiej wymiany zdań pomiędzy maurenką a orkiem. Swoją drogą, Armin intrygowała przeszłość mężczyzny. Co się stało, że znalazł się na Valfden? Może również stracił wszystko jak ciemnoskóra? Dziewczyna jednak nie była wścibska i nie chciała się pytać o takie rzeczy, gdyż mogło by to być nietaktowne z jej strony. - Na całe szczęście jest zjadliwa i nawet dobra. Jeszcze się okaże, że mamy samych kucharzy na pokładzie. - zaśmiała się kończąc swoją porcję.

[Kenshin]

Kenshin był gotów na wymianę poglądów dotyczących obu broni, ale czy to miałoby sens? I tak każdy by stwierdził, że jego broń jest lepsza i tego sporu nie dałoby się normalnie skończyć. Każda broń ma swoje plusy i minusy, co dobrze wiedzieli i tym należałoby zakończyć. Ork rzadko opowiadał o swojej przeszłości, bo wolał o niej zapomnieć przez to stał się tym czym jest teraz czarnym łysym orkiem a nie człowiekiem, ale to długa historia i nie chciałby zanudzać kobiety i innych uczestników wyprawy.
- Niektórzy tutaj odkrywają swoje ukryte talenty na przykład zupę zrobił sam kapitan, kolację Ty z Silem mnie moja Pani Ventepi obdarzyła innym darem, bo gotować nie potrafię ale proste czynności w kuchni mogę jak najbardziej wykonywać. 
Uśmiechnął się serdecznie pozostawiając na chwilę miskę na stole.

[Armin]

Armin również położyła pustą miseczkę na stole, gdyż skończyła już jeść tą jakże pyszną zupę.
- Może się kiedyś gotować. - zaśmiała się maurenka. - Jak to mówią: na naukę nigdy za późno. - posłała mężczyźnie szczery uśmiech. Bardzo przyjemnie rozmawiało jej się z orkiem, a zaledwie dzień wcześniej się poznali. - Jakbyś kiedyś chciał, to nawet mogę dać ci kilka lekcji. Wiem też, że Evening piecze przepyszne ciasteczka imbirowe. Więc nauczycieli ci tutaj po dostatkiem. - zaśmiała się ponownie. - Zauważyłam, że opowieść krasnoluda bardzo cię zainteresowała. W sumie, nie dziwię się. Sama bardzo mnie zaintrygowała. - zwróciła się do orka.

[Kenshin]

- Dobrze wiedzieć, że jest tu tyle nauczycieli na pewno skorzystam.
 Mówił poważnie śmiejąc się przy tym tak pociesznie, coby zbudzić jeszcze większa sympatię widać było, że Armin i Kesnhin stworzyli szybką więź dzięki rozmowie być może zamieni się to wszystko w przyjaźń? Teraz było jeszcze nie wiadome, ale czas pokaże. Temat na, który powróciła kobieta również zainteresowana opowieścią krasnoluda wypłynęły na orka jak najbardziej i już pędził z odpowiedzią.
- Zainteresowała mnie z jednego powodu, bo mówił o moim rodzinnym domu a zawsze lubię posłuchać ciekawych opowieści na jego temat zwłaszcza, że dotyczyła ona smoka i poznanego jakiś czas temu czarnego dracona Aragorna. Ventepi świeć nad jego duszą.
Kesnhin skończył mówić patrząc się na chwilę  w górne poszycie okrętu, po czym zwrócił są uwagę znów na Armin.

[Evening Antarii]

-Muszę ci uwierzyć na słowo, bo nie znam nikogo tak starego jak ty, kto by to potwierdził- uśmiechnęła się. Chciała użyć jakiegoś lepszego słowa niż "stary", ale nie przyszło jej nic do głowy. Może "długowieczny" byłoby milsze, ale wampir nie powinien się przecież obrazić.
-Myślisz?- chciała się jeszcze upewnić. W końcu każda kobieta uwielbia dostawać komplementy. -To dobrze- a to już powiedziała tak bardziej do siebie, ale wampir mógł usłyszeć, że jest zadowolona.
W kambuzie była Armin i ork i o czymś rozmawiali prawie jak starzy znajomi.
-Smacznego- powiedziała i dopadła do garnków. -Ar, jak ci służy taka długa podróż?- zagadnęła przyjaciółkę, w między czasie nakładając sobie zupy cebulowej do talerza. Do tego wzięła jedną grzankę i usiadła przy stole.

[Dragosani]

Wampir się mię obraził. Doskonale rozumiał, że jego wiek może wydawać się trudny do ogarnięcia młodszym osobom. Musiał to zrozumieć, aby móc jako tako się z nimi kontaktować. Wiedział więc, że z ich perspektywy jest stary. Ale za to młody duchem! Chociaż może nie. Ciałem raczej. Wszak jego obecne ciało było całkiem młode. To umysł był stary. W takim sensie Drago był równocześnie i stary i młody. A czuł się bardzo młodo.
Wampir usiadł naprzeciwko anielicy przy stole. Nie chciał jeść. Miał dość cebuli i jej zapachu na jakiś czas. Poza tym podróż zapowiadała się długa, trzeba było rozsądnie relacjonować żywność. A wampir takiej zwykłej żywności jeść nie musiał. Miał własne zapasy. Posłał Eve spojrzenie mówiące, że naprawdę tak myśli. Nic jednak na ten temat dalej nie mówił. Zetknął na Armin, czekając aż maurenka odpowie na pytanie Evening.

[Armin]

- Nie wiedziałam, że to były twoje rodzinne strony... - powiedziała dość zaciekawiona maurenka. Oczy nabrały charakterystycznego blasku. Ciekawość zawładnęła umysłem ciemnoskórej, chociaż zahamowała się w porę i zaczęła rozwijać temat na spokojnie. - Ja pochodzę z Igsharu, wiesz pustynia i te sprawy... Co chyba trudne do odgadnięcia nie jest. - zaśmiała się szczerze. Przy Kenshinie poczuła się nadzwyczajnie swobodnie w towarzystwie orka, czuła jakby znali się od co najmniej kilku lat.
W międzyczasie do kambuzy przyszła Evening wraz z Dragosanim. Usiedli sobie przy stoliku, a anielica zwróciła się do Armin. - Podróż jak podróż. Nie licząc piratów to spokojnie mi mija. Jestem drugi raz na statku i już drugi raz spotkałam piratów. Mam do nich wyjątkowe szczęście... - uśmiechnęła się dziewczyna. - A jak u ciebie? - zwróciła się do przyjaciółki.

[Kenshin]

- Wpadnij pewnego razu do mojej chatki to opowiem Ci kilka historii z moich rodzinnych stron.
Wtrącił na chwilę nim Evening odpowie na zadane jej pytanie, bo ork mógł gadać i gadać jak to druidzi mięli w zwyczaju zwłaszcza, że maurenka była zainteresowana innym światem. Tym, na który mówi się teraz księżyc a trzeba było przyznać, że są dwa! I na jednym z nich przebywał większość czasu Kenshin.

[Domenik aep Zirgin]

- Czyli trza zapisać, nie zabierać Armin bo przyciąga piratów. Wódki komuś?

[Evening Antarii]

-Piraci zdarzają się często. Upierdliwe mendy, ale co zrobić. Chcą sobie zarobić, jak każdy inny człowiek, a że mało pokojowo... Na szczęście my sobie z nimi radzimy, jak widać. Rannych ani ofiar nie ma- uśmiechnęła się przyjaźnie i zaczęła łyżką mieszać zupę. Nigdy cebulowej nie jadła.
-Ja lubię pływać- przyznała. Chyba już każdy o tym wiedział. -Choć pewnie po dłuższym czasie znudzi mi się i zatęsknię za lądem- spróbowała grzanki. Była całkiem smaczna, ale Eve wolała nie wnikać z czego była przyrządzona.
-Rodzinne strony? Wypadałoby kiedyś je odwiedzić- zaśmiała się pod nosem. -Ja poproszę...- zwróciła się do krasnoluda. -Ale nie czystej- skrzywiła się.

[Armin]

Ciemnoskóra tylko uśmiechnęła się na słowa krasnoluda. Może była w tym jakaś prawda? Trzeba będzie się kiedys przekonać.
- Co za dużo to nie zdrowo. Wszystko może się znudzić po jakimś nieokreślonym czasie. - skomentowała wypowiedź anielicy. Armin przez chwilę pomyślała nad tym co powiedziała Evening o piratach. Prawda, że nie zarabiają pokojowo, ale to zupełnie tak jak maurenka. Ale jednak czymś się od nich różni, tylko czym? Tym, że okłamuje wszystkich dookoła i ukrywa prawdę? Ciemnoskóra szybko jednak powróciła do rzeczywistości. - Ja również poproszę. Czystą. - kobieta była mocną zawodniczką, jeżeli chodzi o sprawy alkoholu. Spojrzała się na pozostałych i czekała aż Domenik poleje wódki.

[Dragosani]

A Dragosani słuchał sobie rozmowy. Sam się nie odzywał. Na razie nie czuł takiej potrzeby. Jakoś dziwnie uśmiechnął się, gdy anielica wyraziła chęć napicia się.
- Też poproszę. Normalną - powiedział do krasnoluda. Wszak nie wypada odmówić poczęstunku. Oczywiście miał na myśli czystą. Bo jakże to tak pić z krasnoludem wódkę zmieszaną z jakimś soczkiem? Potem by nie mógł się pokazać w Ekkerund. A zamierzał jeszcze odwiedzić kilka razy to miasto.

[Domenik aep Zirgin]

- To jest Pavulon, mojej roboty. Rzekł stawiając na stole litrową flaszke wódki. - Soków to tu nie ma... a rozcieńczać nie przystoi. Także aniołku ty mój, ogniem piekielnym swe gardło dziś sponiewierasz.

[Evening Antarii]

-Niech będzie, raz się żyje- odparła, choć dziwnie to brzmiało w ustach nieśmiertelnej.

[Kenshin]

- Ja również nie omieszkam spróbować.
Rzekł sobie wesoło uśmiechając się pod nosem.Ork sobie polał również, bo czemu by nie? Kesnhin lubił takie wyskokowe trunki, ale rzadko i taką właśnie sprawą okazał się Pavulon. Pewnie mocy specyfik z krasnlodudzkiej stajni robiony z miłością dla pijających towarzyszy. Zawsze się zda przepalić nieco żołądek po tej całej zupie, aby nabrać rozruchu dla całego ciała.   

[Domenik aep Zirgin]

Po Pavulonie? Padnie nawet smok. Podobno wampiry po tym zielenieją. Krasnolud wyszperał jakieś drewniane kubki i rozłał doń wódkie.

[Evening Antarii]

Eve po słowach krasnoluda się wystraszyła. Na poważnie.
-Ar? Chcesz moją?... Ja chyba nie dam rady- zwróciła się z prośbą w głosie do przyjaciółki. Armin miała mocną głowę i lubiła wyzwania.

[Armin]

- Ty to będziesz miała czas na picie, w końcu będziesz miała wieczność... - powiedziała ciemnoskóra biorąc w dłoń kubeczek. - Daj, raz się żyje. - dodała pewnie maurenka i wzięła głęboki oddech. - Jakiś toast? - spytała się pozostałych.

[Domenik aep Zirgin]

- Na pochybel skurwysynom! Zarzucił toastem samemu popijając.

[Dragosani]

Drago wziął jeden z kubków. Oto oznaka picia z krasnoludem. Co tam kieliszki, pijmy z kubków! Przyjrzał się zawartości. Wyglądała normalnie, ale to zapewne pozory. Pod zasłoną normalności kryła się zapewne niezwykłość. Albo koszmar. W sumie to też niezwykłe.
- To nie może być gorsze, niż inhibitor... - mruknął coś niezrozumiale dla reszty, wspominając swoją mutację. To było dopiero coś! Wzniósł kubek do toastu i łyknął zawartość.