W tajnej służbie Jego Królewskiej Mości

[Evening Antarii]

O, Eve na pewno się nie obraziła. -Uff, dzięki Sil. Skrzydła i tak by nie pomagały. Niedobrze jeśli pióra walają się po kuchni- dodała jeszcze, jakby się usprawiedliwiając. Była zadowolona, na jej twarzy gościł uśmieszek, taki zawadiacki. Z wielką ulgą wydostała się z kuchni i pomknęła na górny pokład.

[Kenshin]

Ork natomiast nic nie komentował, bo jadł owsiankę poza tym i tak to by nic nie dało, bo jak Yarpen sobie coś ubzdura to mogiła. ÂŻarty Draga również były nie na miejscu, ale czasami potrafi powiedzieć coś takiego, że nawet kamień by się zaśmiał, ale i Armin nie odstąpiła go na krok dorzucając coś od siebie. Kobieta wiedziała jak wyjść z takiej sytuacji a docinka była na miejscu. Dlatego też Kenshin uniósł lekko wargi a gdy skończył pałaszować "danie" postanowił coś się odezwać, aby i coś jego dotyczyło w tym wypadku była praca na rzecz całej załogi w kuchni.
- No, jak mówiłem to pomogę póki jeszcze mam chęci. Owsianka była przyzwoita, ale i coś innego z chęcią każdy by zjadł. Dlatego popieram słowa Sila.
Ork otarł twarz dłoniom i czekał na ruch całej załogi, by zrobiła trochę miejsca dla dwóch "kucharzy". Pierwsza wyszła Eve, która jakoś nie zabawiła długo w kuchni i pozostało jeszcze kilka osób, które powinny opuścić kambuz i wtedy dwoje towarzyszy zacznie działać.

[Armin]

- Skoro tak mówisz... - powiedziała maurenka patrząc na krasnoluda. - Jeśli będziecie potrzebowali pomocy to wiecie gdzie mnie szukać. - Armin puściła oczko i zwróciła się w stronę wyjścia. Spojrzała na Evening pytającym wzrokiem, czy również z nią wychodzi. Nie zastanawiając się długo ciemnoskóra zaczęła iść po schodkach, lecz na jej drodze stanęła jedna przeszkoda, mianowicie wampir, który stał w wejściu. - Chciałabym wyjść... - powiedziała jeszcze trochę zirytowana poprzednią sytuacją kobieta.

[Dragosani]

"Miejsce kobiety jest w kuchni". To mógł odpowiedzieć Drago. I najprawdopodobniej skończyłby z nożem w brzuchu. ÂŚrednio ciekawa perspektywa. Przesunął się więc, aby ciemnoskóra kobieta mogła wyjść. Chociaż jeszcze przed chwila Evening jakoś nie miała problemów z wymknięciem się na zewnątrz. To pewnie jakieś anielskie gusła.
- Proszę bardzo - powiedział jeszcze wampir, gdy ustąpił z drogi. W sumie też mógłby wyjść na zewnątrz, zobaczyć czy dzieje się tam coś ciekawego. Czy może nie przydałaby się jego pomoc. Ale to za chwilę. Chociaż z drugiej strony zdecydowanie wolałby wyjść gdy już słońce przestanie świecić jak powalone. Ale niestety nie zawsze się ma na to wpływ. Kwestia przyzwyczajenia do dziennego osłabienia. No i odpowiedniej ochrony.

[Armin]

- A dziękuję bardzo. - powiedziała z lekkim uśmiechem ciemnoskóra. - Jaki dżentelmen... - dodała wychodząc na zewnątrz. Na pokładzie nie było zbytnio ruchu, gdyż większość załogi krzątała się jeszcze w jednym pomieszczeniu. Maurenka podeszła do anielicy. - Nareszcie mężczyźni zostali w swoim naturalnym środowisku, czyli w kuchni. - zaśmiała się, lecz wiedziała, że to co powiedziała to najprawdziwsza prawda. - Chociaż z drugiej strony fajnie jest tak czasem upiec coś lub ugotować. - stwierdziła po chwili namysłu.

[Evening Antarii]

-Czy ja wiem...- wzruszyła ramionami z obojętnością. -Jak trzeba to trzeba, to się coś ugotuje. Ale tak dla przyjemności to niekoniecznie, bo i tak później trzeba wszystko umyć i posprzątać- mówiła. A potem zamilkła, bo na temat gotowania nie lubiła się wypowiadać. -Coś mi się zdaje, że ta wyprawa jest w bardzo kulinarnym klimacie.

[Armin]

Ciemnoskóra zaśmiała się na słowa anielicy o wyprawie.
- Masz rację. Jeszcze brakuje nam konkursu na najlepszego kucharza. - uśmiechnęła się szeroko maurenka. Usiadła sobie na pokładzie i spojrzała w dal, a potem na Evening. - Eve, jakie to uczucie umieć latać? - spytała patrząc się na niezwykłe skrzydła kobiety.

[Evening Antarii]

-Hm...- zamyśliła się na chwilę. -Ma się motylki w brzuchu. Znasz to uczucie, jak zasypiasz i zdaje ci się, że spadasz? Lecąc też można tego doświadczyć. Wystarczy wzlecieć wysoko, a potem opadać swobodnie. Oczywiście bez przesady- zaśmiała się krótko do siebie. -...żeby potem z ciebie mokra plama nie została. To nie jest przyjemne. Chyba. Gdy się leci wysoko to żadne muchy ani komary nie wpadają ci do oczu i ust, więc jest fajnie- mówiła, jakby opowiadała o zeszłorocznym śniegu. -Trzeba się jednak przyzwyczaić do bólu pleców, szybko się też tym męczy. Dlatego trzeba wykorzystywać wiatr, szybować, opadać robiąc szerokie koła. O lądowaniu nie wspomnę, do dziś mi to średnio wychodzi- uniosła prawy kącik ust i wpatrywała się, tak samo jak przyjaciółka, w dal. W morze. Na powstające fale i monotonię tego obrazu, który będzie im towarzyszył przez miesiąc. -Mimo wszystko polecam, przydatna umiejętność.

[Armin]

- Ale nie boisz się, że spadniesz? A lęk wysokości? - Armin nagromadziła się masa pytań. Rozumiała, że może i to uczucie było bardzo przyjemne, a czasem i fascynujące, że czuje się motylki w brzuchu. Niestety nie mogła poznać tego uczucia, nie miała żadnej sposobności. Gdyby ciemnoskóra miała skrzydła, to po pierwsze wyglądałaby troszkę dziwne, a po drugie wtedy poznałaby smak tej wolności i nieważkości. - Poza tym czy są wygodne? Nie bolą cię plecy? - zwróciła się do anielicy.

[Evening Antarii]

-Bałam się, że spadnę. Na samym początku w ogóle nie chciałam przecież latać. Ale jak już raz spróbowałam... To jak... to jak z seksem- zaśmiała się, choć porównanie wydało jej się dość trafne, choć może znowu niezrozumiałe dla (starszej o 8 miesięcy!) Armin. Po prostu nie wyobrażała sobie TEGO z krasnoludem. -Ekhem, tak mniej więcej. Wiesz, ma się ochotę na więcej, im więcej razy próbujesz to chcesz, by dłużej to trwało, nabierasz wprawy, a to sprawia przyjemność... Póki się nie wpadnie. Spadnie! Spadnie...- uśmiechnęła się niewinnie. -Plecy bolą, a skrzydła nie są wygodne. Kwestia przyzwyczajenia.

[Melkior Tacticus]

- Czy ktoś mi powie czemu w tej kuchni panuje taki bajzel? Jeśli żarcie wam nie pasuje to nie jedzcie. Mam tu dla was przydziały. Eve, bocianie gniazdo. Yarpen, kibel. Silion, Armin i Domenik do czyszczenia artylerii. Ashog i reszta orków mają przynieść po kracie kul armatnich na główny deck. Drago... Drago obierze cebule. No, ruchy. - powiedział Ahmed, pierwszy oficer wpadł niczym wiatr. Chciał zjeść a zastał burdel.

[Aldyn]

Aldyn wstał już jakiś czas temu. Ale zamiast wyjść na śniadanie klęczał przy swoim łóżku i odmawiał poranne modlitwy.

[Gorn Valfranden]

- A ja?. Rzekł Gorn który właśnie wszedł do pomieszczenia. - Co mam robić?. Zapytał się Paladyn gdyż tylko on nie dostał przydziału. Co ciekawe jeszcze nie zauważył kapłana imieniem Aldyn który jeszcze nie pojawił się na górnym pokładzie. Albo śpi albo odmawia modlitwy jak przystało na prawdziwego duchownego. Tymczasem czekając na odpowiedź Maurena oparł się o ścianę.

[Kenshin]

W tym czasie kiedy ork kończył jeść owsiankę wpadł Ahmed pierwszy oficer tego okrętu, który od razu przydzielił każdemu zadania zapominając o śniadaniu. - No Sil chyba nie zawojujemy dziś w kuchni. Powiedział ze smutkiem w głosie kompanowi i ruszył się z miejsca, aby wykonać zadanie. Kesnhinowi jako orkowi przypadło noszenie skrzyń z kulami armatnimi nim jednak poszedł czynić swoją powinność postanowił najpierw po sobie pozmywać, więc w tym celu wrzucił drewnianą miskę wraz z łyżką do wiadra, po czym opłukując wszystko wyciągnął już czyste naczynie i sztuciec, które odłożył na suszarkę i dopiero teraz mógł wykonać rozkaż jak się należy.
- Przyjąłem pierwszy oficerze. 
Druid oczywiście wyszedł z pomieszczenia i zszedł na dół do ładowni tam zaczął szukać skrzyń z kulami armatnimi. Długo mu to nie zajęło, bo wszystkie pociski były dość solidnie zrobione a jednocześnie odpowiednio oznaczone, a znajdowały się tam zwykłe kule, kule łańcuchowe oraz pościgowe. Ork schylił się po jedną pełną skrzynkę zwykłych kul, po czym ją podniósł i zarzucił sobie ją na ramię. Skrzynia lekka nie była choć na taką z początku wyglądała na szczęście ork posiadał wiele sił i bez problemu zanosił skrzynie jedną za drugą na główny dek. Takie zadanie rozgrzało go całego do tego stopnia, że nawet się spocił, bo praca w słońcu i przy noszeniu ciężkiego sprzętu pewnie każdego by rozgrzała, także jak ork skończył zanosić jedną to skoczył po drugą a nawet trzecią kratę z kulami.
- Czy jest jeszcze coś do zrobienia oficerze?
Zapytał czy aby nie ma jeszcze czegoś do zrobienia od tak z troski.

[Evening Antarii]

-Dobra Ar, ja się zbieram- rzekła. -Bocianie gniazdo, nie taka zła fucha. Jedynie siedzieć i patrzeć- zakomunikowała i poleciała na wyznaczoną pozycję. W świetle dnia wyglądało to bardziej głupio niż w nocy. Od niechcenia znalazła się na punkcie widokowym i zasiadła sobie w miarę wygodnie na górze.

[Melkior Tacticus]

Tak bez focha? Ahmed był w szoku że Eve nie zamarudziła. - Gorn, nie zapomniałem o tobie. Trzeba wyszorować pokład. A ty Kenshin pomóż przy armatach.

[Dragosani]

Padł rozkaz oficerski,
"Cebulę trza obrać".

Więc myśli wampir valfdeński,
"Nóż trzeba mi brać".

Wziął nasz Drago łebski,
co wampirza jego mać,

Za raczkę z drewna deski,
aby popis dać.

I nóż też krewki,
aby suche łupiny rwać.

Worek wielki, niebieski.
Cebuli w nim brać.

I rwie łupin setki,
Wampir co popis chce dać.

Zapach sączy się kiepski,
A łzy chcą się już lać.

Nie można ponieść klęski,
W uporze trza trwać.

Tak obiera wilk morski,
nie będzie się cofać.

Coby Ahmed ciekawski,
Nie miał jak mu gderać.

I dalej do miski
cebula musi trafiać!

I cebul pół setki,
Załoga będzie jadać!

[Armin]

Kiedy ciemnoskóra usłyszała wzmiankę o seksie to zaśmiała się. Nie przypuszczała, że latanie można porównać aż do takiej rzeczy...
- Dobra, dobra rozumiem. Wiesz co, troszkę ci współczuję, bo te skrzydełka nie wyglądają na wygodne... - zwróciła się do anielicy i posłała jej szeroki uśmiech. Tymczasem Ahmed rozdał wszystkim zadania. Czyszczenie artylerii nie było, według maurenki, złym zajęciem, chociaż mogła dostać dużo gorsze, takie jak czyszczenie toalety... Armin wstała, przeciągnęła się i powiedziała: - No to czas zacząć wielkie czyszczenie. - po czym zaśmiała się cicho. Nie chciała przyjmować tego zadania ze smutną, zmęczoną miną. Jednakże chciała pracować przynajmniej z uśmiechem na ustach, nie chciała się dodatkowo deprymować. Zeszła więc do ładowni i zaczęła czynić swoją powinność. Miała nadzieję, że niebawem dołączą do niej dwóch mężczyzn.

[Ashog "Stalowa furia"]

Ashog i jeszcze dwóch orków z Melkiorowego stadka zajęli się znoszeniem reszty skrzynek z pociskami do pozostałej czwórki armat. Ashog czuł w głębi że ten stary cap Ahmed za niedługo się wkurwi iż nikt nie czyści armat. Domenik pobąkiwał coś o tym że trzeba by je przestrzelić ze dwa razy.

[Kenshin]

Padło nowe polecenie, więc nie było wyjścia aby się wymigać od obowiązków w każdym bądź razie nie będzie musiał czyścić dział sam, lecz w grupie, w której skład wchodziła Armin i Sillion. Kobieta zeszła pierwsza a za nią w milczeniu przemierzał czarny ork. W końcu dotarł na pokład działowy a tam przyszła pora na czyszczenie a było co robić. -Ale tu syf! Skomentował ork albowiem sprzęt dawno nie był używany, bo statek stojąc tyle czasu w porcie zaniedbał się i to solidnie. Kenshin nie mając wyjścia wziął kawał szmaty i zaczął oczyszczać działa. Najpierw przeleciał suchą szmatą po całej powierzchni a w końcu zajrzał do środka i stwierdził, że bez czyszczenia się nie obejdzie. Do prawdy masa kurzu tam zalegała i pajęczyn ork musiał się nieźle na wygimnastykować, coby zrobić to wszystko dobrze, a gdy skończył z jedną wziął się za drugą i kolejną. W końcu nie wytrzymał tak w ciszy i zwrócił się do Armin.         
- Armin jak Ci idzie?
Zapytał raczej z troski niż z nudów, bo bądź co bądź kobieta zawsze miała ciężej przy wykonywaniu takich prac. Druid oczywiście nie zapomniał o sprawdzeniu prochu, ale miał to zrobić później jak skończy z czyszczeniem, bo jak to mówią mokry proch na nic się zda kiedy trzeba będzie ostrzelać wroga.