Filantrop zza grobu

[Devristus Morii]

Devristus przyjął od Isentora miksturę, którą ten podał. Jeszcze miał się by przełknąć ten płyn i poddać się jego działaniom. Była to ogromna trudność i towarzyszący jej ból spowodowany ranami na szyi, gdzie również znajduje się krtań, dzięki której płyny,jedzenie i powietrze dostają się tam gdzie powinny. Takie życie adepta, który uczy się wszystkiego od nowa. Nowe ciało, którym władał Devristus nie było jeszcze w pełni dostosowane do jego duszy.

[Isentor]

Devristus został pogryziony przez zombie, Isentor nie był pewny co Rodred miał na myśli mówiąc, że sprawdzi oznaki infekcji. Postanowił nie wdawać się w dyskusje z adeptem. Skupił się na oględzinach zwłok czarodziejki. Ciało było świeże, nie zaczęło jeszcze gnić, zaś krew dopiero co zaczynała tężeć.  Zapewne walczyła z infekcją kilka godzin, ponieważ na skórze nie było żadnych przebarwień, żyły były w dobrym stanie i rana po ugryzienia na łydce zdążyła skrzepnąć jakiś czas temu. Isentor przeszukał szatę czarodziejki jednak nie natrafił na nic, poza krótką notką z zapisanym fragmentem tłumaczenia starożytnego tekstu. Traktował o mitologii Rashera. Co z Devristusem?

[Devristus Morii]

Stan Devristusa nie był najlepszy w danej chwili. Mikstura dana mu przez Isentora jeszcze nie zaczęła działać, a ratowanie przez Rodreda jeszcze nie zaczęło przynosić oczekiwanych efektów. Zawieszony miedzy życiem, a śmiercią, skazany na łaskę bogów, poczuł jakąś dziwną obecność obok niego. Zdawało się, że do niego przemawiało, a jego obowiązkiem jest wypowiedzieć te słowa. Być pierwszym świadkiem i głoszącym tego co ma nadejść. Nie miał kontroli nad swoim ciałem, więc wypowiadane przez niego słowa były mimowolne:
Przebudźcie się stwory nocy, przebudźcie się demony i aniołowie! Rozpocznijcie odwieczną walkę miedzy sobą i niechaj upadli aniołowie zaszczycą tę wojnę swoją obecnością. Niech rozgorzeje bitwa, w której będziemy mieli zaszczyt uczestniczyć.

[Rodred]

- Zaczyna bredzić.  Odparłem krzywiąc się trochę na te słowa.
- Trzeba mu podać antidotum na ślinę zombi albo dobić zanim w takowego się przemieni.  Dla bezpieczeństwa trzymam buławę blisko nie wiedząc, czy nie zechce mnie pogryźć.

[Isentor]

Sugeruje więc czym prędzej podać mu owe antidotum. Przygotowaliście się na wyprawę, macie takowe przy sobie?

[Devristus Morii]

Czuć było rosnąca energię magiczną wokół Devristusa, którą wrażliwi na magię mogli poczuć. Każdy kto dłużej obcował z nim znał jego aurę, ale teraz mogli wychwycić coś nienaturalnego w niej. Nadawało to tej sytuacji mistyczny ton. Nagle Devristus otworzył szeroko oczy, które wydawały się patrzeć na coś innego niż dracońskie ruiny, w których trójka bohaterów się znajdowała. Mistrz Isentor i Rodred patrzyli na adepta czarnej magii ze zdziwieniem i zainteresowaniem. Czy był to efekt pogryzienia przez czarodziejkę - zombie? Potężni i doświadczeni magowie jak Isentor wiedzieli, że jest to niemożliwe, że to efekt czegoś innego. Z oczu Devristusa zaczęły spływać czerwono-czarne łzy, a jego oczy zaszły mgłą, a z ust zaczął wydobywać się nienaturalnym tonem przekaz:
Rasherze, Panie nocy i wiecznej wojny, sprowadź na Nas świat wieczną ciemność, w której to blaks wojny trzech "świętych" nacji będzie błyszczeć niczym słońce za dnia! Niech rozgorzeje się bitwa, w której władcy demonów, upadłych aniołów i aniołów zakończą swój żywot! Niech rozpocznie się chaos, który zostanie opanowany przez nowe potężne jednostki! Ich rozejm rozpocznie nową erę dla nich wszystkich gdzie odbudowa zniszczonych nacji nieśmiertlenych będzie priorytetem. ÂŚwięte prawo rzecze, że tylko nieśmiertelny może zabić nieśmiertelnego, a jeśli śmiertelny zabije nieśmiertelnego oznacza zburzenie równowagi! Smoki się przebudzą bo tylko ich siła może przewyższyć boską moc. Wszakze pamiętajmy, że Innos, Adanos i Beliar byli boskimi smokami! Niech ich gniew dosięgnie Nas wszystkich!

[Rodred]

Odsunąłem się od adepta na bezpieczną odległość czterech kroków.
- Czyżby to zwiastowało otwarcie wrót otchłani?  Zapytałem przestraszony nie wiadomo kogo.
- Mistrzu Isentorze jest jakiś sposób dodatkowego zabezpieczenia wrót? Kim są władcy demonów aniołów i upadłych aniołów?  Czując, że mnie zwykłego adepta to wszystko przerasta zadawałem te pytania. Poczułem się dość bezsilny w obliczu zwiastowanej wojny. Jednocześnie zastanawiałem się jak tą przepowiednie można zatrzymać. Brzmi ona na tyle nieracjonalnie, że podświadomie podważałem jej rzetelność.

[Isentor]

Nie wiem co zwiastują majaczenia Devristusa. Nie jesteśmy bogami, to bóg zapieczętował wrota otchłani. To magia potężniejsza od ludzkiego podmiotu pojmowania. Demonów aniołów? - zdziwił się mistrz. Nie znam takich stworzeń. Czytałeś pismo traktujące o otchłani? To więzienie dla pierwotnych, boskich demonów oraz ich plugawego potomstwa.

[Rodred]

- Czytałem, ale ja już nie o otchłani. Przecież słyszałeś co on mówił. "Niech rozgorzeje się bitwa, w której władcy demonów, upadłych aniołów i aniołów zakończą swój żywot!"  O jakich władców chodzi?  Zastanawiałem się przy okazji czy towarzysz podróży przeżyje.

[Isentor]

Isentor dotknął czoła prawą dłonią. Również jestem zaskoczony majakami Devristusa i jestem równie nie w temacie co Ty. Staram Ci się to powiedzieć grzecznie na tyle na ile się da nie wypominać glupich pytań.

[Devristus Morii]

Wzrok Devristusa wrócił do normalności, a on sam odzyskał pełną świadomość. Pamiętał to co powiedział i pamiętał to dziwne uczucie, którego przed chwilą doświadczył. Nie wiedział co o tym myśleć. Jednakże jego życie wisiało na włosku, więc postanowił działać nie mając wsparcia w Rodredzie. Wyszukał dwie fiolki z miksturami - odtrutkę i miksturę lecznicą. Wiedział, że ta pierwsza może pomóc w sprawie śliny zombie, a druga ustabilizować jego stan zdrowia i życie. Ze spokojem wypił lecznicze mikstury.

[Rodred]

- Myślałem, że znasz odpowiedzi na te pytania.  Wzruszyłem ramionami. Widząc, że dev powrócił do naszego świata popatrzyłem na niego.
- Jak się czujesz?

[Isentor]

Pytasz mnie o władców, tych samych, których opisano w starożytnych tekstach o otchłani. Innych nie znam, wierz mi, nie posiadam wszechwiedzy. Nawet mistrz może nie wiedzieć o czym majaczy jego ranny adept.

[Devristus Morii]

Czuję się świetnie obolały i słaby na tę chwilę. W końcu straciłem trochę krwi z mojego ciała. Z drugiej strony dobrze wiedzieć, że zamiast ratować człowieka wolisz odbywać wykłady z Mistrzem.

[Isentor]

Jesteś w stanie iść? Powinniśmy kontynuować podróż. Miejcie się jednak na baczności.

[Devristus Morii]

Z początku może być to trudność dla mnie, ale od czego ma się kostur. Opierając się na nim będe w stanie się poruszać, jak na czarodzieja przystało.

[Isentor]

Pomoge ci, Rodrwdzie pójdziesz przodem?

[Devristus Morii]

Ja jestem już gotowy do dalszej drogi powiedział Devristus opierając się o kostur z czarnej rudy, który na czas pełnego powrotu do sił służył mu jako odciążnik podczas poruszania się.

[Rodred]

- Pomogłem Ci najlepiej jak potrafiłem Devristusie.
Słysząc słowa mistrza popatrzyłem zmartwiony na deva widząc co stało się z poprzednim który szedł przodem, po czym odpowiedziałem.
- Oczywiście Mistrzu. Możemy ruszać.  Powiedziałem ruszając przodem.

[Isentor]

Isentor podszedł do Devristusa i wziął go pod ramię, razem ruszyli za Rodredem do zejścia na najniższy z poziomów dracońskiego chramu. Stare, kamienne schody zawijały się w dół przez setki metrów. Była to ciężka wędrówka dla rannego adepta. Przy samym wyjściu majaczyły jakieś światła i czuć było opary gorącego powietrza. Z każdym schodkiem odczuwalna temperatura była coraz wyższa.

Rodred poszedł pierwszy, za nim ruszył Isentor i Devristus. Wyjście znajdowało się na wysokiej półce skalnej, widok jaki zobaczyli magowie zaparł im dech w piersi. Piramidy archiwów rozciągające się po sam horyzont ogromnej jaskini. Aglomeracja położona na morzu magmy.