Filantrop zza grobu

[Rodred]

Szybko przeglądnąłem ciało maga, jak i pomieszczenie w poszukiwaniu czegoś przydatnego. Od jakiś wskazówek, przez jakieś sprzęty do choćby kilku grzywien. Jednocześnie cały czas starałem się zlokalizować źródło nagłego oziębienie. Dziwiło mnie to o tyle, że cały kompleks znajduje się na morzu magmy.

[Isentor]

W pomieszczeniu nie było niczego przydatnego, poza tonami papirusu, krzu i tuszu.

[Rodred]

Jako, że niczego nie znalazłem zszedłem na dół poinformować mistrza o tym co mnie spotkało.

[Isentor]

Mistrz przez cały ten czas wczytywał się w notatki archeologów. Zauważywszy, że Rodred powrócił spojrzał na niego oczekując sprawozdania.

[Rodred]

Szedłem szybkim krokiem ze schodów po czym zwolniłem i rozkładając ręce zapytałem.
- Mistrzu, nie słyszałeś, że wołałem?

[Isentor]

Nie slyszalem zebys cokolwiek mowil. Zmalazles cos?

[Rodred]

// Tutaj również robi się zimno?

- Tak. Na góże był umierający człowiek. Był bliski przemienienia się w zombi i prosił mnie, żebym go zabił. Uczyniłem więc to. Jak uwolnił się z ciała jako duch, udało mi się z nim zamienić słowo. Poinformował mnie, że w ośrodku panuje zaraza. Nic więcej nie mówił.
Rozglądnąłem się starając się zlokalizować Deva oraz źródło ochłodzenie, jeżeli nadal się tu ochładza.

[Isentor]

Szkoda, ze go zabiles zanim dowiedziales sie czegos konkretnego. Zaprowadz mnie tam.

[Rodred]

// Tam na dole też robiło się zimno?

- Nie chciałem ryzykować starcia z zobie. Poza tym nie był wstanie wykrztusić z siebie nic więcej. Za mną mistrzu. 
Ruszyłem po schodach na górę.

[Isentor]

//Nie.

Isentor poszedł za Rodredem do pomieszczenia. W pokoju znajdował się trup z rozłupaną czaszką. Całe szczęście ogień świecy nie oświetlał masakry adepta i mistrz oszczędził sobie widoku rozbryzganego na posadzce mózgu. Nie żeby go taki widok wprawiał w osłupienie lub wywoływał mdłości. Nikt nie lubi widoku znajomej twarzy pokrytej krwią. Powiedz mi dokładnie co tutaj zaszło.

[Rodred]

// W tym pokoju na piętrze jest dalej zimno/ochładza się?

[Isentor]

//Nie jest. Temperatura wróciła do normy.

[Rodred]

- A więc mistrzu. Wszedłem do pokoju i zastałem go siedzącego za biurkiem przy wpół wypalonej świecy. Zawołałem cię wtedy po czym zbliżyłem się by sprawdzić czy żyje. Okazało się, że tak. Prosił mnie bym go zabił gdyż się przemienia. Jako że nie chciałem ryzykować ugryzienia wykonałem jego wolę natychmiast i to tak, żeby być pewnym, że nie wstanie. Zaraz po czynie, w pokoju zaczęło się robić bardzo zimno, a z ciała wyleciał duch. Zamieniłem z nim wiadome ci już słowa po czym odleciał. W pokoju, ani przy magu nie znalazłem niczego interesującego. Nie byłem wstanie stwierdzić dlaczego tak się ochłodziło. Jak czujesz, temperatura wróciła do normy.

[Isentor]

Interesujące, że wspomniał o czymś tak niezwykłym dla zarażenia śliną zombie. To wirus, nie osoba. Musimy z nim porozmawiać. Studiujesz mroczne sztuki będziesz więc mógł mi się przypatrzeć i poznać tajniki nekromancji. Być może w przyszłości zechcesz opanować tę jedną z pięciu specjalności magicznych.  pomieszczeniu zrobiło się chłodniej z powodu ducha, który w nim przebywał. To pierwsza z oznak obecności bytów astralnych. Uczy się tego rekrutów w Bractwie. Oni nie mogą widzieć zmarłych jak my, muszą więc polegać na swoim instynkcie. Pilnuj drzwi.

[Rodred]

Pokiwałem głową ze zrozumieniem i podszedłem do drzwi co jakiś czas wyglądając na zewnątrz. Przypatruje się co czyni mistrz. Nekromancja nie jest czymś co mnie zawsze interesowało, ale zawsze mogę się dowiedzieć czegoś ciekawego z obserwacji.

[Isentor]

Mistrz wyczuł jego obecność, słabą i skrytą głęboko pod welonem świata umarłych. Skupił się na tej nikłej więzi przelewając do istoty astralnej swoją energie magiczną. Karmił ducha nadzieją i żądzą zemsty. Nagle nawet Rodred spostrzegł jak zjawa mężczyzny manifestuje swą obecność w pomieszczeniu.

[Rodred]

Instynktownie stanąłem plecami do ściany i zacząłem rozglądać się po pomieszczeniu. Zacząłem powoli układać pytania w głowie, które zadam duchowi jak już się ukarze. Jednocześnie zastanawiałem się czemu mistrz nie przyzwał ducha tamtej kobiety, żeby ją przesłuchać? Gdybym wiedział, że się tak da to z pewnością bym go o to poprosił.

[Devristus Morii]

Devristusowi nie wydało mu się to dziwne, gdy zauważył plamę świeżej krwi. Znaczyło to tylko, że gdzieś w pobliżu jest wróg lub ranna osoba. Przesuwając się powoli wzdłuż śladu krwi rozglądał się po pomieszczeniu wyszukując czegoś co mogło skrywać się w mroku pomieszczenia.

[Isentor]

Kim jesteś i co tu się wydarzyło? - zapytal zjawę mistrz. ÂŚlad krwi doprowadził Devristusa do kałuży ludzkich wnętrzności taplających się w ochydnej żółci.

[Devristus Morii]

Ugh wyrwało się Devristusowi z ust. Zapach i widok był całkowicie nieprzyjemny dla zmysłów, ale nic na to poradzić w chwili aktualnej nie mógł. Czyżby ciało zostało zjedzone przez kolejnego zombie? pomyślał rozglądając się dookoła, a nawet spojrzał na sufit. Ubezpieczony i ostrożnością sunął eksplorując pomieszczenie.