Tereny Valfden > Dział Wypraw

Stella Artois

<< < (55/76) > >>

Funeris Venatio:
- Jak wygląda twój zwykły dzień, Elizabeth? - zapytał pozornie tylko zmieniając temat.

Elizabeth:
- Niezbyt ciekawie... Ostatnio moje dni to ciągła nudna podróż, od której tylko tyłeczek boli. A twoje?

Funeris Venatio:
- Wstaję wcześnie, chwilę po wschodzie słońca, ale jeszcze przed pierwszymi kurami. Biorę swój młot, zasznurowuję mocno buty i ruszam truchtem wokół miasta. Biegnę po polach, bezdrożach, zahaczam o lasy i wracam od południa, wybrzeżem, wkraczając do miasta od portu, gdzie jest niestrzeżone. Wdycham świeże powietrze, cieszę się naturą, wsłuchuję się w szum wiatru i rytm swojego własnego serca. Widzę i czuję. Oglądam i doglądam. To moje miasto, dbam o nie, staram się żyć nie tylko w nim, ale i razem z nim. Cieszę się prostymi rzeczami. Gdy wracam, zakonnicy są już na śniadaniu. Jemy wspólnie, śmiejąc się i rozmawiając. Opowiadamy sobie o różnych rzeczach, planujemy dzień. Idziemy wspólnie na trening, szybki, rozruchowy. Patrolujemy miasto, doglądamy okolicznych farm, wiosek, osiedli. Modlimy się, szukamy celu w każdym zadaniu, które stawia przed nami Zartat. Niech to będzie odparcie bandyty na szlaku, czy naprawa ułamanej ośki wozu. Wierzymy, że każda nasza decyzja, że każdy czyn i wszystko to, co robimy, ma jakiś większy cel. Gdybyśmy popadli w apatię, gdybyśmy tylko mechanicznie wykonywali nasze obowiązki, już dawno stalibyśmy się bezwolnymi golemami, które kroczą do przodu, bo tak je ktoś zaprogramował. Kiedyś spotkałem człowieka, w Raschet, w Cytadeli. Zaraził mnie celem. Zaraził mnie tym wszystkim, co teraz dostrzegam wokół siebie. Teraz ten człowiek stoi na czele nas wszystkich, a blask jego skrzydeł przebija tylko blask jego wiary i oddania.

Elizabeth:
- ÂŚlicznie to ująłeś...naprawdę niewielu jest tobie podobnych. Możesz czuć się wyjątkowym. A żona, dzieci, nie marzyłeś nigdy o tym? Rodzina nie zamyka się jedynie na wspólnocie bractwa...

Funeris Venatio:
- Mam dwóch synów. ÂŻona zmarła w Bitwie na Zielonych Równinach, na moich rękach.

Nawigacja

[0] Indeks wiadomości

[#] Następna strona

[*] Poprzednia strona