Alchemik druidowi bratem

[Mourtun]

//Ok, jak uważasz...

Niziołek wziął róg i łyknął trochę miodu po czym uśmiechnął się do Riny, zaprosił ją do siebie gestem dłoni, oczywiście nie jakimś chamskim lecz dostojnym, eleganckim ruchem dłoni. Cały czas się uśmiechał.

[Rodred]

Uśmiech odwzajemniła jednak delikatnym ruchem oczu wskazała Ci Shani siedzącą obok niej niemal do niej przytuloną i cały czas o czymś mówiącą. Widzisz, że Rina chętnie udziela się w tej rozmowie.

[Mourtun]

Tak więc niziołek tylko się zaśmiał i znów łyknął, przeciągnął się i wyluzował, obserwował wszystkich wokół.

[Rodred]

-  Hej! Niziołku! Choć no tu na chwilę!  Zawołał wesoło Nikolej robiąc Ci miejsce po swojej lewicy. Po prawicy siedzi Rina.

[Mourtun]

- Idę! - łyknął miodu i wstał, podszedł do woja i usiadł po jego "lewicy". - Słucham cię Nikolaju!

[Rodred]

-  Choć no tu przyjacielu!  Rzekł i objął cię niedźwiedzim uściskiem. Raczej wypił więcej niż jego kolega z, którym gadałeś przed chwilą.
-  Proszę.  Powiedział i wręczył ci spory mieszek.
-  400 grzywien, od naszej rodziny. Chcemy Ci podziękować za uratowanie Riny.  Uśmiechnął się i rozczochrał Ci włosy. Masz wrażenie, że traktują cię trochę jak dziecko tylko i wyłącznie temu, że jesteś mały.

[Mourtun]

- Dziękuje bardzo! Ale czy mogłbyś mnie nie czochrać? Nie jestem dzieckiem. - rzekł wesoło biorąc mieszek. - Rino! Przejdziemy się? - zapytał. - Oczywiście jeśli pozwolisz Nikolaju. - rzekl z szacunkiem.

[Rodred]

-  A co towarzystwo ci zbrzydło?  Na raz jego twarz zmieniła się w głaz i powiedział to tak poważnie, że aż surowo.
Widzisz, że Shani zmieniła pozycję kładąc się na plecach z głową na kolanach Riny. Jej sukienka ku uciesze wojownika siedzącego po jej prawej zjechała aż do pasa. Shani zaczęła snuć swoje marzycielskie wywody których nie za bardzo rozumiałeś. Widzisz, że Rina jest ewidentnie skrępowana pozycją driady, która zdaje się tego w ogóle nie zauważać. Shani zdążyła już skupić na sobie uwagę połowy wojów siedzących po tej "lepszej" stronie.
Rina usłyszała twoje pytanie, ale tylko nerwowo się uśmiechnęła. Wódz nie widząc tego wszystkiego dalej się na ciebie patrzył i pociągnął nosem.
-  W ogóle to może byś się umył po wyjściu z tego kokonu co? ÂŚmierdzisz.  Powiedział z powagą jak by odprawiał pogrzeb.

[Mourtun]

- Nie miałem niczego niestosownego na myśli drogi wojowniku. - uklonił się w pas. Spojrzał na minę Riny i uśmiechnął się tylko. "Luknał" na Shani i rzekł. - Shani, mogłabyś mi wytłumaczyć gdzie jest to jeziorko czy tam strumien? Faktycznie pasowało by się umyć. - posłał Rinie minę mówiącą "zaraz się stąd wyrwiesz" i puścił do niej oczko.

[Rodred]

Popatrzyła na ciebie do góry nogami jeszcze bardziej się wyginając na kolanach Riny.
- Jasne! Choć za mną!  Bardzo szybko wstała, poprawiła suknię powiedziała do Riny.
- Jak wrócę to dokończę opowieść.  Pogładziła ją po ramieniu i ruszyła w ciemność nocy biorąc po drodze łuk i strzały. Widzisz jak połowa wojowników rzuciła Ci pełne wyrzutu spojrzenie a Rina odetchnęła z ulgą. Nikolaj popatrzył na nich nic nie rozumiejąc. Tak dla zasady przywrócił ich do porządku jednym chrząknięciem.

[Mourtun]

Ruszył za driadą z dobrym humorem. Gdy byli już kawałek od wojaków powiedział do driady. - Shani, nie wiem czy dobrym pomysłem jest się tak wyginać przy pijanych mężczyznach... - po chwili. - Wszyscy z nich patrzyli ci tam... no wiesz gdzie... Jeszcze ci krzywdę zrobią. - rzekł z troską.

[Rodred]

- Nie nie wiem gdzie. I to są bardzo mili mężczyźni. Znają tyle ciekawych historii.  Odwróciła się i idąc chwilę tyłem szeroko i szczerze się uśmiechnęła. Teraz cię coś uderzyło. Driada nigdy nie kłamie, jest miła i potulna jak dobry piesek. Jest niewinna i prosta. Kły pokazuje dopiero jak broni swojego terenu. Jest bezinteresowna i nie wrażliwa na wszelkie podziały. Zachowuje się jak zwykłe zwierze tylko nie zna słowa namiętność co czyni ją znacznie dziwniejszą i bardziej skomplikowaną od zwykłego zwierzęcia. No i jest rozumną istotą.
- Choć już niedaleko. Ja też się okompie. Przez to zajmowanie się wami nawet nie miałam czasu się umyć.  Zaśmiała się.

[Mourtun]

- Chodźmy więc moja przyjaciółko! - rzekł wesoło, po czym zaśmiał się, objął driadę w pasie i ruszył z nią w stronę jeziorka.

[Rodred]

Doszliście po krótkiej chwili do dużego stawu. Czarny jak noc (temu że jest noc) skryty jest wśród drzew. Przypuszczasz, że nawet w dzień byś go nie zauważył. Driada wyciągnęła z kołczana dwie strzały i złapała je do ręki.  Następnie jednym sprawnym ruchem zrzuciła suknię i wskoczyła całkiem naga do wody. W rękach ma łuk i te dwie strzały. Zaczęła niesamowicie sprawnie pływać śmiejąc się przy tym.

[Mourtun]

Niziołek zrzucił ubranie oraz ekwipunek i rzucił obok odzienia driady. Wskoczył do wody i z wesołą miną pływał sobie tu i tam, po chwili podplynal do driady i z uśmiechem na ustach zapytał. - Po co ci ten łuk i strzały w wodzie? Nie jest ci niewygodnie?

[Rodred]

- Już Ci mówiłam, że to niebezpieczny las. I może uda się coś upolować.  Uśmiechnęła się słodko.
- Powiedz mi bo mnie to nurtuje, gdzie się patrzyli Ci wojownicy?  I ten niewinny uśmiech.

[Mourtun]

Niziolek zawstydzil sie i rzekl rownie zawstydzony. *ekhem* - Patrzyli ci sie, no ten, pod sukienke. - po tym wesolo ochlapal Shani woda, podplynal blizej by poglaskac ja po glowie. - Jestes slodka, wiesz?

[Rodred]

- Cóż takiego jest do oglądania pod moją sukienką? I Słodkie to są truskawki.  Powiedziała i popatrzyła na ciebie podejrzliwie.
W tym momencie Shani się obróciła w miejscu w wodzie i uniosła się troszkę wyżej. W oka mgnienie wypuściła dwie strzały w mrok. Usłyszałeś krótkie kwiknięcie.
- Będzie dzik na ruszt.  Uśmiechnęła się po czym skierowała w stronę brzegu po nowe strzały.

[Mourtun]

Przemyl sobie twarz i wlosy czekajac na powrot driady. Chcial wytlumaczyc o co chodzi z ta sukienka.

[Rodred]

Driada szybko wróciła i zabrała się za mycie włosów patrząc na ciebie wyczekująco.