Tereny Valfden > Dział Wypraw
W cieniu gór
Lucas Paladin:
Lucas w sumie nie miał wyjścia. Za dnia wróci do wioski i zrelacjonuje całość. A tutaj ma okazję pomóc i jednocześnie się najeść. Przyjemne z pożytecznym. Nie wahał się więc tylko wziął od staruszki siekierę i zaczął rąbać drewno. Miał nadzieję, że zajmie mu to niewiele czasu, aby spokojnie się najeść i spędzić noc, a następnie wrócić do Bractwa. Trening czekał.
Dragosani:
Staruszka bardzo się ucieszyła. Zartat zapewne też.
- Aż się serce raduje, że jeszcze są dobrzy ludzie - powiedziała. - Ja pójdę coś ugotować. Gulasz zrobię, tak. Posmakuje ci, wnusiu. Babuleńka zrobi gulasz. - I poszła do chatki robić gulasz.
Lucas zaś rąbał drewno. W sumie niewiele go było. Ot, kilkanaście kawałków drewna. Szybko zeszło, szczególnie, ze siekiera byłą ostra, a Lucas w pełni sił. Skończył szybko i mógł iść do chaty z której to dobiegał już zapach jedzenia.
Lucas Paladin:
//Wcale to nie przypomina dziadka z Wiedźmina. ;)
Lucas po skończonej pracy udał się do domku babci. Gulasz pachniał iście wybornie, żywił jednak nadzieję, że to nie jest mięso z człowieka. Postanowił dowiedzieć się czegoś o tajemniczej staruszce.
- Długo tu żyjesz sama, babciu? Las jest niebezpieczny, a nocą czychać może wiele zagrożeń.
Dragosani:
// To dobrze :)
- Oj, ciężko spamiętać ile to lat - odparła starszuka, stawiając przed Lucasem michę pełną gulaszu. Dała mu też kromkę chleba. - Trudne jest tutaj życie - przyznała. Usiadła na krześle. - Ale jak się spędziło tu tyle lat, to człowiek się przyzwyczaja. Czasem ludzie z wioski pomagają mi, ale ja wolę mieszkać tutaj. Starych drzew się nie przesadza. - Mówiła i robiła coś tam na drutach. Chyba szalik.
Lucas Paladin:
Lucas słuchał z zainteresowaniem i zajadał się podanym gulaszem. Smakował przednio. A babcia jak widać mimo trudnych warunków życia, nauczyła się sobie radzić. - Może i coś w tym jest. ÂŻycie w odosobnieniu nie sprawia, że jesteś samotna?
Nawigacja
[#] Następna strona
Idź do wersji pełnej