Wyzwolenie Zuesh

[Funeris Venatio]

Anioł zawołał Patty i wskazał port. Wzbił się momentalnie w powietrze i potężnymi ruchami skrzydeł zaczął zmniejszać odległość od miasta.

[Gordian Morii]

Ja pierdolę, kto teraz buduje zamknięte porty?
- Zrzucić połowę żagli. Na mój znak rzucicie lewą kotwicę. Ruszać się. - krzyknął do marynarzy, krzątających się na pokładzie wśród żołnierzy.

[Patty]

Przeszłam na nieco bardziej odosobnioną część statku i rozłożyłam czarne skrzydła, po chwili wzbijając się w powietrze. Wzleciałam w górę, łapiąc przyjazny mi wiatr i pofrunęłam prosto do portu.

[Mohamed Khaled]

Zwiad poleciał, a więc za chwilę zacznie się główna część wyprawy, natarcie na port, odbicie go z rąk demonów - jeśli go odbiły - i uratowanie żywych kotowatych.

[Gordian Morii]

Anioły poleciały w momencie gdy okręt wchodził do portu. Zwalniał z powodu zrzuconych żagli lecz mimo wszystko gnał na nadbrzeże.
- Rzuć kotwicę, żagle w dół. Przygotować się do zejścia na ląd! - krzyknął wykonując pełny skręt tak by obrócić okręt bakburtą.  Staranował przy okazji kilka niewielkich łodzi rybackich, ale czym były jakieś niewielkie skorupy w porównaniu do tego rodzaju akcji ratunkowej.
Kotwica poszła w morze orząc dno. ÂŻagle padły jeden za drugim zwijane muskularnymi ramionami orków. Fregata poczęła szybko zwalniać i obracać się do nadbrzeża mimo wszystko mocno o nie uderzając.
Kotwica dwa w dół! Okręt stop! Jesteśmy!

[DarkModders]

Jaszczur stał przygotowany. Czekał teraz na rozkaz by zaatakować.

[Nawaar]

Kusza już była gotowa a parka aniołów poleciała. Teraz, tylko wytrzymać i starać się słuchać rozkazów w tym rozgardiaszu. Silvaster już szukał jakiegoś celu do, którego można by już strzelić. Jego zmysł widzenia w zupełnych ciemnościach dawał wiele podczas walki w takich okolicznościach. Dlatego też nie czuł strachu a raczej spokój ten, który odczuwają wampiry a  jeśli jego przeznaczeniem było tutaj zginąć musiał się z tym pogodzić.

[Funeris Venatio]

A co widziały anioły?

[Hagmar]

//Anioły widzą ledwo trzymającą się obronę portu, centrum miasta i twierdzy w jego zachodniej części. Wszędzie panuje chaos i trwają walki. Blisko portu szaleje demoniczny behemot. Naliczyliście ogółem jakieś 66 demonów. Głównie ogrzych i pospolitych.



//Zielone to linie umocnień, niebiescy to nasi, czerwoni to demony. Czarne kkółeczko to nasza pozycja po dobiciu do brzegu.

[Melkior Tacticus]

- Aragorn rozkazy?

[Hagmar]

- Zabezpieczyć teren tak byśmy mogli się zdesantować! Tamten duży budynek to chyba sztab, weź ludzi sprawdźcie mi to, paladyni na flanki. Z życiem!

//Tak dobiliśmy.

[Funeris Venatio]

Funeris wylądował na statku koło swojej kompanii. Wydał krótkie polecenia Bethrezenowi mówiąc mu dokładnie co widział. Potem to samo przekazał Aragornowi, który miał w końcu dowodzić.
- Nie bój się, jestem przy Tobie - szepnął do ucha Evening, wyciągając miecz, całując głownię i czekając na opuszczenie trapu.

[Nawaar]

Dhampir dawno takich walk nie widział te całe twierdze wampirów były niczym w porównaniu tego, co ujrzał. Miasto w płomieniach wszędzie walały się ciała, a nawet jego karczma została spalona. Chciał się napić tam w spokoju wina z karczmarzem a tu taki ciul z tego wyszedł. W środku zastanawiał się czy przeżył, by móc z nim pogadać. Teraz jednak nie miał czasu zajmować się innymi, bo padły rozkazy. Czekał aż elf powie za mną albo przodem. To właściwie będzie najważniejsze czy dowódca pójdzie przodem, czy narazi swoich podkomendnych na odniesienie obrażen.

[Melkior Tacticus]

Trap został opuszczony, zajęci odpieraniem ataku kunanie nawet nie zauważyli wsparcia.
- Kompania za mnoju! - zakrzyknął Melkior do swoich ludzi i zbiegając po trapie ruszył do celu.


//Karczma stoi 

[DarkModders]

Jaszczur wziął głęboki oddech i jak z procy wybiegł zza Melkiorem. Kunanie walczyli czyli jeszcze nie było aż tak źle jak sie spodziewali. Nie mogli dopuścić do tego by kunanie przegrali.

[Nawaar]

Dhampir trzymając w jednej dłoni kuszę a w drugiej miecz zszedł ze statu, po trapie. Dopiero teraz ujrzał prawdziwy ogrom zniszczeń. To naprawdę było nie do opisania ciała dużych kotów leżały wszędzie inne wciąż się tliły, co dawało to dodatkowego smrodu w postaci palonych włosów istna rzeź. To była prawdziwa wojna, w której uczestniczył pierwszy raz na szczęście był opanowany, by słuchać rozkazów a nie latać i walczyć samotnie. Silvaster biegnąc za elfem zauważył swoją karczmę, którą uważał za spaloną i wtedy właśnie przypomniało mu się kilka miłych chwil, kiedy te tereny były jeszcze spokojne. Jednak teraz nie było czasu na zwiedzanie, a na szybki bieg.

[Mohamed Khaled]

Z kataną w dłoni, wybiegł po trapie na stały ląd, kierując się za Melkiorem. Rzeź. To co się działo w tej mieścinie, to rzeź. Demony, kotowaci, ostatnie bastiony... O Rasherze, co tu się nie działo..
Kruk czekał na dokładne rozkazy od Melkiora, kogo zajebać, z kim pogadać, kogo wyr... no, pogłaskać.

[Shandris]

Pochwyciłam swój łuk i od razu sięgnęłam po strzałę. Demony były paskudnymi przeciwnikami, a ja jeszcze nie miała wiele ochrony na sobie. Będę musiała liczyć na opatrzność mojej bogini i wrodzone zdolności łucznicze. Zacisnęłam zęby i przygotowałam się do zejścia na ląd. Ruszyłam trzymając się za plecami wojowników, którzy wybiegli jako pierwsi.

[Melkior Tacticus]

Dopadli do ścian dawnego burdelu, tyle wynikało z nazwy która w tym momencie wyleciała Melkiorowi z głowy. Niepewny tego co zastanie wewnątrz otworzył powoli drzwi...



- (...) Nie jest źle, trzymamy centrum i twierdze. Port... Poślijci Wtedy też obradujący kunanie zwrócili uwagę na elfa.
- Melkior Tacticus, z Valfden...
- Widzisz Roshir? Mówiłem że przybędą punktualnie. Generał Vargas, dowódca obrony portu. Ilu ludzi.
- Ponad setka elitarnych żołnierzy do walki z demonami. Gdzie jest najgorzej sir?
- Wszędzie, ale najbardziej na zachodniej flance przy twierdzy. Mamy tam kocioł a ja nie mam informacji. Poślijcie ludzi na wschodnią i zachodnią flanke. Ty dowodzisz?
- Też, Silva leć po Funa i mojego starego!

[TheMo]

Mocno ściskał swą załadowaną kusze. Spod hełmu ściekały niewielkie krople potu, które zatrzymywały się na brodzie. Gdy padł rozkaz zaczął biec za Silvasterem. Po drodze rozglądał się za zagrożeniem. Starał się też uspokoić. Widok tej wojny każdego by poruszył, nawet zagorzałego weterana. Themo, człowiek który widział w swoim życiu tyle krwi, co wódki był przerażony. Ale teraz nie było czasu na panikę. Teraz był czas na walkę. Teraz musiał zaufać Melkiorowi i mieć nadzieję, że jego rozkazy przeprowadzą ich przez to piekło. Tylko one mogły teraz trzymać kompanię razem. W końcu dotarli do jakiegoś budynku. Zostawił dowódcy całą rozmowę.
Zachodnia twierdza? Coś czuję, że tam pójdziemy.