W poszukiwaniu zaginionego słowa

[Lucas Paladin]

Lucas wciąż czekał, to nie był jeszcze odpowiedni moment. Nasłuchiwał cały czas, trzymając w dłoniach broń. Trzy lub cztery osoby. Owszem, przy obecnych umiejętnościach Lucasa nie powinny stanowić problemu, ale mimo wszystko należało być ostrożnym.

[Funeris Venatio]

Po kilku sekundach bez odpowiedzi ktoś z nich otworzył drzwi, było wyraźnie słychać ich skrzypnięcie.

[Lucas Paladin]

Jeszcze chwila, myślał paladyn. Wyjrzał przez dziurkę od klucza, aby uchwycić cokolwiek, być może choć trochę dojrzeć kim są tajemniczy goście w jego niedoszłym pokoju.

[Funeris Venatio]

- Nie ma go - usłyszał stłumiony przez drzwi i ścianę głos, należący niewątpliwie do jakiegoś mężczyzny. Przez dziurkę od klucza nie było widać nic - w końcu był w niej sam klucz. Poza tym i tak by nie było nic widać, bo grupka stała przed drzwiami numer 4, nie numer 3. Tak jakoś wyszło.

[Lucas Paladin]

Czas było skończyć te tajemnice, zobaczyć, kim są goście, którzy (jak się dowiedziałem) niewątpliwie przyszli do Lucasa. Schował broń, aby podejrzanie nie wyglądać, otworzył drzwi i kulturalnie zapytał:
- Kogo nie ma, Panowie? Szukacie kogoś?

[Funeris Venatio]

- Przyjaciela. Wydawało nam się, że zamieszkał w tym pokoju - odpowiedział jeden z czwórki mężczyzn. Byli rośli, raczej dobrze zbudowani. Każdy miał przy pasie miecz i krótki sztylet.

[Lucas Paladin]

Lucas się uśmiechnął.
- Cóż to za przyjaciel? Może pomogę wam go znaleźć? Mam koneksje.

[Funeris Venatio]

- Andrzej Mleczko - odpowiedział tamten spokojnie. - Nie masz co się strofować, nieznajomy. Poradzimy sobie sami - Mówiąc te słowa zmierzył paladyna wzrokiem. Z ciekawości? Kto wie.

[Lucas Paladin]

Uśmiech nie schodził z twarzy Lucasa. A wydawało mu się, że gdzieś słyszał to nazwisko.
- Aktualnie nie mam zajęcia, a uwierzcie, że mogę się przydać. A to nazwisko obiło się o uszy i zdaje się, że go znam.

[Funeris Venatio]

- Naprawdę? W takim razie chodźmy na dół, pogadamy przy piwie. - Ręką wskazał w stronę schodów na dół.

[Lucas Paladin]

- Prowadź zatem. - Lucas wiedział, że nie mógł sobie pozwolić na to, żeby iść pierwszy. Odsłoniłby się bez problemu i byłby wrażliwy na ogłuszające ataki od tyłu. Broń trzymał nadal przy sobie, choć jej nie wyciągał, liczył, że i bez tego powinien sobie poradzić.

[Funeris Venatio]

Ten gadatliwy wskazał swoim trzem towarzyszom, żeby ruszyli na dół. Sam wskazał palcem, że za moment dołączy, tylko zamknie okno na końcu korytarza, bo przeciąg się robi i inni mieszkańcy mogą się przeziębić. Poprosił uprzejmie Lucasa, by dołączył do jego kompanów, którzy właśnie wkraczali na schody.

[Lucas Paladin]

Lucas poszedł więc za trzema jegomoścmi na dół, jednocześnie co parę sekund zerkając za swoje plecy, aby ten ostatni go nie zaskoczył. Położył prawą dłoń na miejscu, w którym spoczywał Zwiastun Nocy. Był gotów do walki, przywódca niespodziewanych gości wydawał się paladynowi podejrzany. Być może to sekta Orwella, albo ludzie, którzy wiedzieli coś o zaginionym słowie. Lucas musiał się tego dowiedzieć czym prędzej.

[Funeris Venatio]

Lucas nie miał wiele czasu na reakcję. Jeden z jegomości, którzy schodzili ze schodów został na pierwszych stopniach, podczas gdy inni schodzili na dół. Paladyn nie widział go zza zakrętu, słyszał za to dwie postaci schodzące, co mogło mu pozwolić przypuszczać, że wszyscy idą. Jako że do schodów nie było daleko, to Wielki Kanclerz nie zdążył zareagować. Ten z tyłu też niemal od razu zawrócił, wyciągając swój miecz i atakując zakonnika w głowę głowicą owej obroni.  Lucas runął jak długi na posadzce, podtrzymywany przez tego, który został w awangardzie.

..........

Lucas ocknął się w jakimś ciemnym pomieszczeniu. Nie miał na sobie zbroi, nie miał również przy sobie żadnego z elementów uzbrojenia. Siedział na jakimś niewygodnym i rozklekotanym krześle, ręce miał związane z tyłu i przywiązane do jednego ze szczebelków.

[Lucas Paladin]

Mocne uderzenie w głowę, brak czasu na reakcję. To musiało się tak skończyć. Zamroczony paladyn stracił przytomność, okcnął się dopiero w jakimś nieznanym mu pomieszczeniu. Rozejrzał się dookoła. Nie czuł swojego pancerza, broni, nic. Do tego miał skrępowane ręce, nie wyglądało to obiecująco. Lucas przeklinał się w duchu za swoją głupotę, doskonale wiedział, że przyszli do niego, trzeba było zareagować inaczej! Ale czasu cofnąć się nie da, więc trzeba było kombinować jak tu się wydostać z nieciekawego położenia. Wpadł na pewien pomysł. Być może uda się zwęglić krępujące go węzły pociskiem esencji. Szybka, koncentracja.
- Izeshar! - po czym telekinetycznie starał się skierować energię na powrozy.

[Funeris Venatio]

Sznur przepalił się, a jakże. Na szczęście dłonie tylko zapiekły, zaczerwieniły się i osmoliły - nie były to groźne oparzenia, ale przez jakieś pół godziny jeszcze będą piekły, nieco bolały i swędziały. Lucas nie widział nic, pomieszczenie było całkowicie ciemne.

[Lucas Paladin]

Lucas zerwał więzy. Ręce cholernie zapiekły, ale przynajmniej nic ich już nie krępowało. Paladyn próbował rozejrzeć się wokół niestety zastała go ciemność. Bardzo cwane podejście jego adwersarzy. Wstał z krzesła i próbował w miarę na ślepo rozeznać się w wielkości jego więzienia.

[Funeris Venatio]

Szybko potknął się o wypełnioną czymś beczkę. Zaraz obok była następna, a kawałeczek dalej jakiś ciężki wór czegoś.

[Lucas Paladin]

Paladyn po omacku starał się sprawdzić, co jest w beczkach i sprobówał również uporać się z worem. Przeklinał się w duchu, że zapomniał wyczuć się tak przydatnego w takich okolicznościach zaklęcia światła. Trzeba było jednak radzić sobie w ciemnościach. Przypomniała mu się modlitwa Funerisa. Choć byśmy szli ciemną doliną, zła się nie ulękniemy, bo Ty jesteś z nami. Myśli Lucasa powędrowały ku Zartatowi. Tylko On mógł teraz go wspomóc. - Izeshar! - przepalił otwarcie worka, liczył bowiem, iż będzie zawiązany.

[Funeris Venatio]

Rozniósł się zapach palonych ziaren. Jęczmienia, czy czegoś takiego.