Tereny Valfden > Dział Wypraw
W oczekiwaniu na nieuniknione
Patty:
Cofnęłam się nieco i zostawiłam pochodnię, by nie uprzedzić moich adwersarzy światłem i wygenerowałam nieco energii magicznej, przelewając je w zaklęcie.
- Anosh! - wyszeptałam cicho, wzmacniając własną moc magiczną i przemieściłam się do drzwi, nie przechodząc przez nie. Wyjrzałam ostrożnie, starając się ocenić, z kim mam nieprzyjemność oraz sprawdzić, gdzie stoją. Metaforycznie aż mną trzęsło na myśl, że ktoś plugawi moją piękną broń, a zapewne są to bezbożne abominacje, wampiry.
łaska mocy
Funeris Venatio:
Nie, nie wampiry. Sekciarze.
//2x Kultysta, jakieś 3 metry przed Tobą, stoją tyłem do wejścia przy stole, na którym rozłożono twój ekwipunek.
Patty:
Powoli wsunęłam srebrny sztylet za pas i zaplanowałam w myślach całą walkę. Odetchnęłam głęboko i przemieściłam się na lewy bok jednego z kultystów, niemal od razu kładąc jedną dłoń na jego mostku, a drugą na potylicy i szarpnęłam, jak gdyby ściągając dłonie do siebie. Ząb drugiego kręgu szyjnego, dotąd opierający się o kręg pierwszy, przebił się przez niego, uszkadzając rdzeń kręgowy. Odepchnęłam bezwładne ciało z niesmakiem, człowiek padł na ziemię. Jeśli przeżyje, będzie sparaliżowany od szyi w dół. Nie dbając o to, wyszarpnęłam sztylet i cofnęłam się dwa kroki, czekając na reakcję drugiego kultysty.
Funeris Venatio:
Był tak przerażony, że nie zrobił nic. Stał i wpatrywał się to w Patty, to w martwe ciało leżące na podłodze.
Patty:
Prychnęłam cicho i przemieściłam się prosto przed niego, wbijając sztylet prosto w brzuch. Rozkoszowałam się krwią płynącą mi po dłoni, dając upust gniewowi, jaki do tej pory mnie ogarniał. Chcąc nacieszyć się chwilą przekręciłam ostrze w ranie, uszkadzając kolejne narządy wewnętrzne. W końcu wyszarpnęłam broń i odepchnęłam kultystę, nie spodziewając się, by przeżył.
- ÂŁadnie to tak kraść? - spytałam, nie zwracając się do nikogo konkretnego i podeszłam do stołu, zgarniając cały swój ekwipunek.
Nawigacja
[#] Następna strona
Idź do wersji pełnej