Na drodze ku zrozumieniu

[Drasul]

- Ofiara dla bogini. Róg pomóc, jednorożec bardzo magiczny.

[Melkior Tacticus]

- Ofiara wymagająca zabicia niewinnej istoty? Ciekawe... Izabell co o tym myślisz? To test, wiadome ale ja mam wątpliwości.

[Drasul]

W czasie waszej dyskusji Eric stracił przytomność z powodu utraty krwi.

[Izabell]

- Ja myślę, że powinniśmy zająć się nim - wskazała na Erica. - A drzewo ciężko będzie uratować. Potrzebne będą magia, pradawne siły albo cud. Czy też wsparcie Matki. Co wiesz o tej truciźnie? Ktoś otruł drzewo? - dodała, podchodząc do człowieka i sprawdzając jego przytomność.
- Jakiś pomysł?

[Melkior Tacticus]

- ÂŻe zacytuje swojego staruszka; "To co mam we krwi to czyste zło, nie moge z siebie tego wydalić. Napewno da się oczyścić skażone miejsce. Jak? Nie wiem." Czyli jesteśmy we dupie Izabell.

[Izabell]

- Jednorożec - mruknęła tylko. - Magiczne stworzenie.
Nie miała pojęcia co robić. Myśli o wszystkim kłębiły się w jej głowie. Była niemal niezdolna do działania.

[Drasul]

Eric był kompletnie nieprzytomny, krwawił obficie z odgryzionej stopy, trochę lżej z rany na barku. Niewiel go dzieliło do śmierci.



- Jednorożec może pomóc!

[Melkior Tacticus]

- Ide go poszukać. Powiedział i pobiegł nad jeziorko mając nadzieję że go tam spotka.

[Drasul]

Niestety Melkior nikogo nie zastał nad jeziorkiem.

[Izabell]

- Nie zostawiaj mnie - rzekła, lecz za cicho, by Melkior ją usłyszał. Przyjrzała się najpoważniejszej ranie człowieka. Plama krwi, jak na złość, nie malała, a wręcz przeciwnie. Wykrwawi się, pomyślała. Wtedy zrozumiała, co mniej więcej powinna zrobić. Zerwała z pleców płaszcz i ignorując jesienny chłód starała się owinąć stopę Erica i zatamować krwotok. Medykiem nie była, niestety.

[Melkior Tacticus]

No tak, zjawia się tylko o północy... Wszechmatko pomóż, ześlij na nas swą mądrość. Zwrócił się w myślach do Bogini, tylko to mu zostało w sumie...

[Drasul]

Izabell udało się tylko nieznacznie zatamować krwawienie, być może wystarczy na tyle, by Eric nie wykrwawił się nim dotrze do najbliższej osady.

Z kniei wyłonił się biały jednorożec, spojrzał wymownie na Melkiora.

[Melkior Tacticus]

- Witaj, wiem że miałem użyć twojej łzy w chili zagrożenia. I użyłem, gobliny uwolniły naszego towarzysza i poprosiły o pokonanie zła przy ich świętym drzewie. Trawi je czarna ruda, jak i okoliczne zwierzęta. Nasz drugi towarzysz wykrwawia się teraz po ataku spaczonych kretoszczurów. Możesz nam pomóc raz jeszcze?

[Drasul]

- Elfie zawiodłem się na Tobie. Nie wykorzystałeś mojej łzy w chwili zagrożenia. Użyłeś jej, by zagrozić innym dzieciom Ventepi. Nie mam dla Ciebie więcej, niż dostałeś ode mnie poprzednim razem.

[Melkior Tacticus]

- Te gobliny groziły nam, nie jestem jasnowidzem by przewidzieć że żyją tu mutanty powstałe w wyniku oddziaływania czarnej rudy. Wybacz że cię zawiodłem, jestem jeszcze młody, mam 21 lat... Przekonaj chociaż gobliny że twój róg nie zniszczy skażenia. Proszę.

[Drasul]

- Nie będę wysłuchiwał Twoich wymówek. Wasza rasa wiecznie ich szuka do usprawiedliwiania swoich błędów. Zaufałem Ci obdarowując wyjątkowym darem, a Ty mnie zawiodłeś. Okazałeś się niegodnym głupcem!

Biały jednorożec odszedł w gąszcz znikając przy pomocy magii.

[Melkior Tacticus]

Zadufana w sobie kobyła... Twoja matka była oślicą! Zły wrócił na polanę, podszedł do Izabell.
- Nie pomoże... ponoć go zawiodłem źle używając jego daru...

[Izabell]

Izabell klęcząc przy rannym, szeptem modliła się do Matki.
- Proszę. Pomóż nam. Nie pozwól mu umrzeć, to jeszcze nie jego czas. Pokaż nam, jak uleczyć drzewo i całe to środowisko. Powierzam siebie i swoje intencje tobie, Matko. Miej nas w swojej opiece

[Drasul]

Herszt goblinów poddał się, usiadł przy drzewie rozłożywszy ręce zaczął coś do siebie mamrotać w niezrozumiałym dla was języku. Kompletnie zagubieni w sytuacji próbowaliście coś naprawić, Melkior postanowił nawet wrócić do jeziorka, z racji tego, że nie znał drogi błądził kilka godzin po kniei. Wszak to goblin zaprowadził was do drzewa drogą z wioski, zaś do samej wioski zaprowadził was jeszcze inny przedstawiciel tego gatunku. Dotarcie do jeziorka o tej porze dnia, kompletnie nie znając drogi, niemal graniczyło z cudem. Na szczęście Melkiorowi się to udało. Po powrocie zastał wyjątkowo marny widok. Erica bladego niczym wapienna skała, zdruzgotaną Izabell i poirytowanego herszta siedzącego pod drzewem. Dochodziła piąta rano, już niemal świtało. Usłyszeliście dźwięk rogu myśliwskiego, byliście na tyle zmęczeni, że z początku nie zwróciliście nawet na niego uwagi. Ponownie dźwięk rogu rozbrzmiał w lesie.

[Melkior Tacticus]

- To chyba nasi... cóż. Zabiorą go domu. Był zmęczony i zrezygnowany.