Tajemnica elfich ruin

[Devristus Morii]

Elf popatrzył na wampira i zrobił facepalm. Po czym teleportował się na grubą gałąź drzewa koło którego stał. Stąd miał lepszy widok i szersze pole widzenia. Nie wspomniał jeszcze o ochronie przed bystrym okiem przeciwnika, który zapewniały mu liście i mgła kłaniająca się do stóp Devristusa.

[Elrond Ñoldor]

Elrond wiedział, że prędzej czy później będą musieli zdradzić swoje nowe pozycje. Miał nadzieję że reszta obrała już odpowiednie miejsca do ataku i zrobią to raczej wspólnie, wykorzystując element zaskoczenia. Z kłębowiska paproci wybrał jednego z maginów na swoją ofiarę.
Wyszeptał cicho:
- Isarosh aresh isgrash... - jego dłonie były skierowane na wroga, na ziemię pod nim, która w jednej chwili zmieniła się w głębokie bagno, które pochłonęło od razu tego, który na niej stał. Adept przyległ cicho na drzewa. Nie było możliwości by odkryli jego pozycję.


2/3 maginów ognia

Czary: Bagno (Magia Ziemi).

[Isentor]

- Nie jesteśmy z Myrtany. Garirze spróbujesz rozkuć...właśnie. Jak Ci na imię?
- Nazywam się Peckt, jestem kapitanem oddziału w służbie wielkiej rady.
- Jestem Isentor, a to Garir.
- Isentor? Wasza wysokość. Gdyby nie te przeklęte dziewki, moim zadaniem było dotrzeć do Ciebie.
- Opowiedz mi o tym.
- Nie jestem pewny o dokładny czas przez jaki jestem tutaj uwięziony. Często traciłem przytomność na długie dni. Sądzę, że trzymają mnie prawie rok. Większość z moich towarzyszy już nie żyje. Prawie rok temu wielka rada wysłała nas z misją odnalezienia Króla Isentora na Valfden. Dostaliśmy najszybszy okręt jakim dysponowała nasza flota. Na pokład wnieśliśmy przeszło tonę czerwonej rudy. Wszystko, by rozproszyć działanie mgły. Efekt nie był na tyle silny jak oczekiwaliśmy, dzięki temu udało nam się jednak przeżyć. Wszystko przebiegało pomyślnie. Nawigator poinformował mnie, że obrał kurs na miasto portowe Atusel, na które kierowała nas przebijająca się przez mgłę latarnia. Wtedy pojawił się on, Lewiatan...

[Hagmar]

Jasna cholera... Nie znam się na otwieraniu zamków a wole nie robić tego mieczem. Odparł dość wesołym tonem krasnolud. Ale jeśli Peckt nie ma obiekcji ku temu to mogę spróbować.

[Izabell Ravlet]

Darlenit, w przeciwieństwie do Elronda miał pewien problem. Nie mógł rzucić żadnego z zaklęć, tak, by nie zostać wykrytym. Ogień dodatkowo niezbyt lubił dżunglę.
Kim oni do cholery są? - zastanawiał się mauren. Napewno byli magami, trzymali z tamtymi elfkami, ale nie licząc tego, byli dziwni. Może by tak jednego przytrzymać przy życiu i sprawdzić?
Psioniki nie wykryją tak łatwo, jak ognistego zaklęcia, więc Darlenit użył jej, aby gwałtownie szarpnąć jednego z magów za nogę. Mając odrobinę szczęścia, ten wywróci się. To będzie już mały sukces, bo przez chwilę będzie unieszkodliwiony. Ale gdyby tak upadł głową na coś twardego i stracił przytomność...

[Elrond Ñoldor]

- Jebut!!! - wydała dźwięk kula ognia, która uderzyła kilkanaście metrów od miejsca w którym skrywał się Adept. Jego zaklęcie i to czego dokonało zostało zauważone. Cieszył się, że on sam nie został wykryty. Niemniej jednak wrogowie wiedzieli że czarodzieje opuścili kryjówkę i być może już ich otoczyli.
Jeden z maginów usilnie próbował wypalić Elronda z gąszczy. Kolejna kula ognia poszybowała jednak znacznie dalej od poprzedniej, co nie wróżyło pomyślnych rezultatów poszukiwań Adepta Ziemi przez Maga Ognia. Staruszek wychylił się. Jego przeciwnik szedł w dziwnym łuku, strzelając na oślep coraz dalej od Elronda, ale coraz bliżej do niego podchodząc. I to był błąd.
- Aresh isgrash! - wymamrotał adept pobierając energii magicznej. Kamienny pocisk poszybował w kierunku głowy przeciwnika i... nie trafił. ÂŚmignął potężnie w powietrze. Odpowiedź psioniczna wykonana w ostatnim momencie uratowała życie maginowi, który zbierał się już do ataku na adepta. Niemniej jednak on sam również nie tracił czasu i zamiast zastanawiać się czemu to tak spudłował, wymamrotał kolejną inkantację.
- Aresh! - krzyknął i gestem dłoni wyrwał z trzewi ziemi kamienne kolce. Nie było przed nimi ucieczki, maga podziurawiło od dołu. Niezbyt przyjemny widok. Staruszek bez zastanowienia skoczył w krzaki...

1/3 maginów


Czary: Kamienny pocisk, Kamienne zęby (Magia Ziemi).

[Isentor]

Magin ognia zaatakowany przez Darlenita psioniką nieszczęśliwie upadł na wystający z ziemi konar i stracił przytomność.


- Garirze użyj podmuchu ognia. Lewiatan, rozbity statek. Jakiś czas temu u wybrzeży Valfden rozbił się statek. Odnaleźliśmy kilka ciał na plaży. Nikt jednak tego nie przeżył. Herby na zbrojach rycerzy jasno wskazywały na Myrtane, nie byliśmy jednak w stanie ustalić co było celem ich podróży. Nie zachowały się żadne dokumenty, nie odnaleziono dziennika kapitańskiego.
- Przybyliśmy prosić o pomoc. Wielka rada chciała skonsultować się z Tobą, jako z kimś kto ma doświadczenie w walce przeciwko demonom i Meanebowi.
- Więc to prawda co mówią plotki?
- Tak! Meaneb powrócił. Armia nieumarłych, smoków i demonów zalała kontynent. Vengard padł po godzinie oblężenia. Pierwszego dnia straciliśmy 200 tysięcy wojsk, drugiego 500 tysięcy. Później przestaliśmy liczyć, nie byliśmy w stanie ogarnąć ogromu zniszczeń i ilości ciał. Rada uciekła do Ilusmiru, w Myrtanie pozostali nieliczni. Walczą w ruchu oporu na zasadzie partyzantki. Przynajmniej mam taką nadzieję, tak było, kiedy ostatni raz widziałem dom. Jak już wspomniałem, to było dawno temu.
- Podróżni z teleportu ciągle do nas napływają. Ilusmir musi więc się trzymać...

[Hagmar]

Pytanie ile jeszcze wytrzyma? Garir stanął sobie w dogodnej pozycji. Uwaga. Heshar! Z złożonych dłoni krasnoluda buchnął ognisty podmuch, prosto w łańcuchy.

[Isentor]

- Anoshu!
Z dłoni wytworzył się mroźny podmuch, który rozbił na drobne kawałki dopiero co rozgrzany do czerwoności łańcuch.
Isentor pomógł mężczyźnie wstać.
- Jak się czujesz?

[Devristus Morii]

Magini ognia atakowali na oślep mgłę próbując Nas trafić. Kule ognia rzucane były jedna po drugiej. Dwóch z maginów ognia już padło został jeszcze jeden z tych odkrytych. Izipash! wypowiedział elf i ręką wskazał pozostałego magina. Po wypowiedzeniu zaklęcia niebo pociemniało, a atomy zaczęły się szybciej o siebie pocierać wytwarzając wyładowania elektryczne. Po chwili błyskawica trafiła nieszczesnego magina.

0/3 maginów.

[Isentor]

Obezwładniony magin powoli dochodzi do siebie.

//Nauczcie się liczyć. Walczyliście z 4/3 maginów. Mogę to puścić mimochodem, ponieważ według wcześniejszych przypuszczeń mogło ich być do 5, więc nadal brzmi to jakoś sensownie ale ogarniajcie.


- Nie za dobrze. Co z elfimi sukami? Na rozmowy będziemy mieli jeszcze czas.
- Panoszą się po ruinach, to opętane przez demony niewiasty. Garirze, ubezpieczaj wejście. Inną drogą jak korytarzem z góry się tutaj nie dostaną, gdyby któraś wyściubiła łeb potraktuj ją zaklęciem ofensywnym. Nakreślę przez ten czas pentagramy ochronne. Może uda nam się schwytać jedną z nich.

[Elrond Ñoldor]

- Taki chuj! - krzyknął Elrond wyskakując zza paprotki. Sztylet uniesiony do góry mógł świadczyć tylko o jednym - szykował się do ataku. Machnął potężnie będąc już przy maginie, jednak spóźnił się o chwilę i siłą psioniczną został wyrzucony do tyłu. Magin się bronił. A Adept wpadł w krzaki...

[Hagmar]

Ta jest. Odparł krótko brodacz i czym prędzej zajął odpowiednią pozycję.

[Isentor]

Magin podnosi się, jest zdezorientowany i oszołomiony, aż prosi się o cios i przesłuchanie.

[Izabell Ravlet]

Mauren liczył na to, że Erlond sobie poradzi, ewentualnie ktoś mu pomoże. Sam przeteleportował się zaś do Gunsesa.
- Mamy jednego z nich. Może uda się z niego coś wyciągnąć, ale przydałaby się twoja pomoc - wysapał. Adrenalina już opadała, ale należało być czujnym. Ruszył w kierunku magina, licząc na to, że Wampir podąży za nim.

[Gunses]

- Jeśli zna koncentrację, to będzie trzeba z niego ssać - powiedział i zaklął. Wstał i poszedł za Darlenitem mówiąc
- Prowadź.

[Elrond Ñoldor]

Elrond wstał obolały, zaklął pod nosem. Okręciwszy się na piecie obrał kierunek na swojego przeciwnika. Adepta zaskoczyła jego obrona. Trzeba będzie podejść sposobem. I działać szybko, wszakże przeciwnik dochodzi do siebie. Podniósł lagę z ziemi i teleportował się tuż za wstającego magina...

[Malavon]

W tym momencie z drzewa zeskoczył Malavon. Widział zasadzającego się Elronda z laską w ręku. Telekinetycznym ruchem pociągnął broń dziadka w tył tak aby ten stracił nieco równowagę. -Spokojnie dziaduniu. Potrzebujemy jego głowy w całym kawałku.

[Isentor]

//Możecie go spokojnie przesłuchać.


- Skończone. Garirze, posłużysz za przynętę? Dasz rade zwabić tutaj kilka z nich?

[Hagmar]

A mam wybór? Spytał retorycznie krasnolud. Mam iść w ciemno na góre?