W głąb dracońskich ruin.

[Malavon]

Malavon również postanowił odpocząć przy ognisku po dniu pełnym wrażeń i nowych znajomości. Zdjął z ocalałego wozu zapasowe siodło i jakiś kawałek materiał. Gdy już doniósł je na wybrane miejsce, oparł się o nie wygodnie - choć to było raczej trudne - i nakrył nieco materiałem, który mógł być jakimś rodzajem płaszcza.

[Koza123]

Konrad, który do tej pory stał na uboczu postanowił teraz przyłączyć się do osób zebranych przy ognisku. Usiadł na trawie obok Adamusa i również zaczął opiekać swój kawałek koniny nad ogniem. Nie przepadał może za końskim mięsem, ale lepsze to, niż iść spać z pustym żołądkiem.
-Adamusie. Widziałeś już kiedyś enta? Te istoty wywarły na mnie ogromne wrażenie... Ogólnie, to cały ten świat całkiem ładnie mnie przywitał.
Konrad lekko się uśmiechnął.
-To dopiero trzecia wyprawa, w której uczestniczę. Najpierw prawie stałem się obiadem jakiegoś wilkołaka, następnie mogłem zostać rozdeptany przez enty.

[Nessa]

   Nessa odwzajemniła uśmiech młodzieńca i pożegnała się z nim. Cieszyła się, że Aragorn i jej nie wysłał teraz na wartę, bo nie była pewna, czy po spotkaniu z entami mogłaby się skupić. Zapewne w każdym drzewie próbowałaby dostrzec jakiś oznak życia.
   Oporządziła konia i przysiadła się do grupy przy ognisku. Lekko na uboczu, ale dostatecznie blisko by słyszeć towarzyszy i ich opowieści.

[Adaś]

-Nie Konradzie nie widziałem, no chyba że po pijaku jakieś omamy.- Zaśmiałem się, po czym dopiłem kubek miodu. Gdy tylko to zrobiłem spojrzałem na elfkę i się jej spytałem:
-Co tak na uboczu siadasz a nie z nami?

[Nessa]

   W odpowiedzi na pytanie Adamusa, elfka wstała i podeszła bliżej grupy, siadając obok Diomedesa. Uśmiechnęła się delikatnie do nowicjusza. Tak naprawdę nie była na niego zła czy obrażona ani przez chwilę. Po prostu przed wyjazdem dała się ponieść emocjom i swojej umiejętności nadinterpretacji. Miała wrażenie, że kiedyś kobiety będą miały ładne wyjaśnienie takiego zachowania. Hormony. Tak, to idealne słowo. Ma coś wspólnego z "horrorem".
   Dostrzegła również wampira. Na niego akurat była zła. Za całokształt. Obecnie irytowało ją w nim wszystko - począwszy od nieprzyjaznego podejścia do innych, pogardy, jaką ich obdarzał, po piękny łuk, który do niego naeżał.

[Hagmar]

Za przeproszeniem obóz jest bezpieczny. My nie umiemy zakładać sideł, ale obecne tu wampiry na pewno. W końcu to myśliwi. Ale jeśli nie czujecie się bezpiecznie, to mogę samemu stać na warcie.

[Eric]

Diomedes z lekkim zaskoczeniem odebrał śmiałe zachowanie elfki i jej przyjazny uśmiech. Sądził, że była na niego zła. Widocznie mógł odetchnąć z ulgą, gdyż najwyraźniej sam nad interpretował jej poczynania. Swoją ulgę zobrazował w odwzajemnionym elfce ciepłym uśmiechu. Nie odezwał się jednak, nie wiedział o czym miałby mówić. Po prostu ugryzł kawałek koniny, którą już od dłuższego czasu opiekał nad ogniskiem i podniósł głowę do góry, w stronę oblężonego połyskującymi gwiazdami nieba. Odchylił się do tyłu, wygodnie usadawiając swoje ciało w pozycji leżącej. Głowę podparł dłoniami, kolana lekko zgiął, oczy zaś wlepił w błyszczące punkciki rozpościerające się na całym niebie. Nadawały tej ciepłej nocy magiczny blask.

[Anette Du'Monteau]

-Mów za siebie Aragornie. - odezwałem się z drzewa, na którym przysiadłem. -Ja kiedyś posiadłem umiejętność zastawiania pułapek, tak samo jak i oprawiania zwierząt. Jestem człowiekiem dość uniwersalnym, jeśli chodzi o przeżycie w głuszy czy lesie. Jak tak bardzo wszystkim zależy mogę się poszwędać wokół obozu i zostawić parę niespodzianek.- mówiłem majtając beztrosko nogą na gałęzi

[Gunses]

- Pójdę do lasu - rzekł Gunses wyprzedzając reakcję króla. Nie chciał waśni pomiędzy Isentorem a Aragornem, a widział, że ten drugi nie poprosi Gunsesa o pomoc
- Siądę sobie na jakiejś gałęzi z łukiem. Będę szczerzył zęby w ciemność. Może nic nie przyjdzie... - to rzekłszy wszedł w las, wybrał drzewo oddalone o kilkanaście metrów od drogi. Wspiął się na nie, zdjął łuk i założył strzałę. Przykucnął na konarze oparty o pień, owinął się płaszczem i zaczął nasłuchiwać.

[Hagmar]

Idź Zeyfarze, nie chcemy wszakże by coś nas zeżarło prawda?

[Isentor]

- Czarna ruda ma na Ciebie naprawdę zły wpływ Aragornie.

[Anette Du'Monteau]

Pokiwałem głową na zgodę, choć pewnie i tak nikt tego nie widział. Zeskoczyłem z drzewa bezszelestnie niczym kot. Posłałem ukradkowe spojrzenie w stronę Gunsesa. Powoli zbliżyłem się do wozu. Wziąłem z niego trochę sznura, kołków i niewielką łopatę. Pogwizdując zniknąłem z powrotem w leśnej gęstwinie. Kiedy znikła moja sylwetka, ucichło też gwizdanie. Pogrzebałem trochę w okolicy i zastawiłem pułapki. Były to głównie niespodzianki wykorzystujące mechanizm dźwigni i siłę sprężyny. Tak, więc zostawiłem po sobie parę naciągniętych liną gałęzi zdolnych pociągnąć kogoś w powietrze. Poza tym zaostrzyłem parę z nich tak, aby przy uwolnieniu z naciągu były w stanie przebić ciało. Po wykonaniu całej pracy wróciłem na swoje drzewo. Wdrapałem się zwinnie jak kociak. Złapałem za łuk, umieściłem kołczan w zasięgu ręki i począłem obserwować dokładnie granice obozu.

[Hagmar]

Dracon poczuł się dziwnie, wrzało w nim czyste zło. Wybacz, ostatnio omało nie zabiłem Zeyfara tylko dla tego że nie złożył mi raportu... to... zaczyna wymykać się spod kontroli.

[Anette Du'Monteau]

-Licz się ze słowami. Może to ja o mało cię nie pokroiłem co? - zabrzmiał żartobliwy komentarz gdzieś pośród drzew.

[Rikka Malkain]

Widząc co uczynił jego Mistrz, Garik również postanowił nie siedzieć bez czynnie, w końcu dodatkowa osoba pełniąca warte nie zaszkodzi. Przywiązał swojego konia do najbliższego wozu i rozejrzał się. Niedaleko, bo już kilka metrów dalej Wampir wypatrzył odpowiednio wysokie drzewo. Bez słowa ruszył ku niemu. Wdrapał się tak wysoko, jak tylko mógł bez obawy o złamanie gałęzi, po czym usiadł w miarę wygodnie, to znaczy tak by żadne mniejsze gałązki nigdzie mu się nie wrzynały, a liście nie wchodziły do oczu. Zdjął z pleców miecz i położył go sobie na kolanach. Rozglądał się i nasłuchiwał, w takiej pozycji Wampir mógł wytrzymać całą noc, jako że Garik najadł się do syta przed wyprawą i był w miarę wypoczęty mógł wytrzymać jeszcze dłużej.         

[Isentor]

- Po tym co mi w tej chwili powiedziałeś myślę, że już się wymknęło.

[Hagmar]

W sumie racja. Próbowałem użyć koncentracji, jednakże nic to nie daje. Szkoda że nic nie da się zrobić. No... dałoby się ale to zbyt radykalne rozwiązanie i niezbyt etyczne.

[Isentor]

- Masz na myśli dekapitacje i mroczne rytuały wskrzeszenia?

[Dragosani]

Flamel przez całą podróż milczał. Nawet nie skomentował pojawienia się entów. Wpadł najwyraźniej w jeden z tych swoich "nieobecnych" nastrojów, kiedy zatapiał się we własnych myślach i tylko obserwował. Oczywiście zdziwił, ale i ucieszył go widok entów. Nie każdy ma sposobność, aby ujrzeć te tajemnicze istoty. Czas mijał i Dracon w końcu znalazł się przed ogniskiem, gdy już rozbito obóz. Wpatrywał się w ogień, a w jego smoczych oczach odbijał się blask płomieni. Słuchał rozmowy Aragorna i Isentora. I zastanawiał się, jak on sobie radzi z czarną skazą. Albo raczej, jak inni to odbierają. Chyba całkiem nieźle. Jeszcze nikogo nie zabił w przypływie gniewu. To znaczy nikogo znajomego, gdyż w gniewie wywołanym walką zdarzało się to często. Postanowił jednak nie rozmyślać nad tym.

[Hagmar]

Tak, nie żebym chciał ale... czasami mam wrażenie że tak będzie bezpieczniej dla otoczenia. Wole nie myśleć co by było gdybym na ważnym spotkaniu stracił kontrolę.