Tańce z liszami - Na ratunek Aragornowi

[Anette Du'Monteau]

Nastał wieczór. Lekki wstrząs poinformował załogę i rzuceniu kotwicy przez statek. Służba okrętowa zaczęła latać po pokładzie i przygotowywać mniejsze łodzie. Krzątali się w kółko, lecz wszystko nad wyraz sprawnie im szło. Niejakim utrudnieniem był brak słonecznego światła. Mimo to majtkowie i reszta poradziła sobie z zadaniem i po kilku chwilach część łodzi wypełniona sprzętem, a część wojownikami ruszała w kierunku brzegu.

[Gunses]

Korzystając z zamieszania Gunses niezauważenie przeskoczył burtę i zeskoczył wprost do łodzi. Nie chciał się fatygować po drabinie. ÂŁodzią nawet nie zatrzęsło kiedy wskoczył w nią Nieśmiertelny. Usiadł szybko na ławeczce, wyjął miecz spod i oparł się na nim.

[Anette Du'Monteau]

Zeyfar przeprosił Patty i oddalił się. Podszedł do burty po czym spojrzał w dół. Widział jak przed chwilą tędy zeskakiwał dziwny jegomość w masce. Konkretniej Ra. Złapał jedną z drabinek i opuścił się w dół. Po lekkim zjeździe wylądował miękko na tej samej łodzi. Spojrzał na zamaskowanego mężczyznę i kiwnął głowom ku majtkom. Ci chwycili za wiosła i ruszyli do brzegu.
-Nie lubimy towarzystwa reszty, czy się mylę?

[Dragosani]

- Oczywiście istnieją takie specyfiki. - przyznał Dracon, rozbawionym tonem. - Ale zazwyczaj zmieniają one zachowanie podmiotu pijącego tylko na jakiś czas. Ale nie przyznam ci racji o tym, że zewnętrze wiele o nas mówi. Może to czynić, lecz nie musi. - powiedział. Brzeg zbliżał się coraz bardziej. W końcu nadszedł czas, gdy okręt zakotwiczył. Zaczęto spuszczać szalupy na wodę.
- No i zakończyła się podróż... - mruknął mag, ruszając się z miejsca. - Było miło, ale teraz pora ruszać.

[Eric]

Diomedes podniósł się ze swojego legowiska, widząc, że nadszedł czas na zejście na ląd. Podszedł do burty i popatrzył w dół, gdzie Zeyfar wraz z Ra odpływali na jednej łódce. Nivellen po raz kolejny przeklął lekkomyślność maurena, który bez najmniejszych podejrzeń pozwolił dołączyć nieznanej nikomu bandzie do drużyny ratowniczej Aragorna, a teraz nie mając najmniejszych obaw siedział samotnie obok kogoś, kto przecież mógł się okazać zabójcą, wysłanym tylko po to, by udaremnić odwet. Niestety Diomedes był już w tej chwili bezradny, gdyż łódka znacznie oddaliła się od statku. Tak więc młodzieniec pospiesznie zbiegł po drabinie i wpadł z łoskotem do jednej z małych, drewnianych łódek.
- Ruszajcie - rozkazał majtkom poważnym głosem. - Trzymajcie się blisko łódki na której siedzi Zeyfar. Nie ufam tym zamaskowanym przybyszom - wytłumaczył, a prawą dłoń w pogotowiu trzymał na pasie z różdżką.

[Gunses]

Gunses spojrzał na Maurena, który usiadł na przeciwko
- Towarzystwo pomieszane z poplątanym. Do cholery kaczy żołądek trzeba mieć, żeby to wszystko znieść. A ten, o tamten - rzekł i wskazał dłonią w rękawicy na Dioma w łodzi nieopodal, oczywistym było, że Gunses musiał coś słyzeć- Cały czas węszy spisek. I się dowęszy. To jak natrętna mucha. Można odganiać jeden raz, drugi, ale za trzecim łapie się za packę i taką muszkę rozgniata się na ścianie. Boje się, że zamiast na wroga, rzuci się na mnie przekonany o mych złych zamiarach. Będę się bronił wtenczas. A co do Twojego pytania. Nie... Wielu zacnych ludzi tutaj przybyło, ale przybył też motłoch. Jak zawsze... - rzekł i skrzywił się, dziwnie to zabrzmiało. On, nikomu nieznany pod maską Ra, teraz osądza innych - Dobiliśmy, trzeba było schodzić na łodzie. Nie ma co mitrężyć. Nie lobię bezczynności.

[Anette Du'Monteau]

-Tak, poznałem dość dobrze Diomedesa w czasie swojego pobytu na Valfden. Bywa natrętny i uparty. Pewnie martwi się, że mógłbyś mi odciąć głowę tym ostrzem, zabić resztę załogi i pognać z trofeum do stolicy Imperium. Taki podarek od wiernego sługi. - mówił mauren. -Choć ja tak nie do końca sądzę. Wy, którzy nie zabijacie w dzień mielibyście bardzo małe pole do popisu w Imperium, gdzie słońce trzyma się dość długo i jest jaśniejsze niż w jakimkolwiek innym miejscu, po tej stronie świata.

[Adaś]

Gdy tylko wyszedłem z pod pokładu ujrzałem zawieruchę na statku. Zrozumiałem że to jest koniec naszej podróży. Odwróciłem się do dwóch kompanów po czym powiedziałem im:-Tośmy się napili na pokładzie.Po czym ruszyłem w stronę burty, spuściłem się po drabince do łodzi, i się usadowiłem. W tym momencie przypomniałem sobie o flaszce którą miałem przy sobie. Otwarłem ja i się napiłem. Czekając na to czy ktoś jeszcze zejdzie do tej łodzi.

[Gunses]

- To, że kodeks pozwala nam zabijać w nocy i tu by się wykorzystało. W końcu i tutaj noc zapada, a znając świat i tutaj żyją jakieś bestie. Dałoby się wytrzymać, w dodatku, z tego co pamiętam, to tutaj nie było nigdy Zgromadzenia, ale i konkurencja pewnie jest niemała - upierając się łokciami o kolona a dłońmi na mieczu powiedział - Fakt. Mógłbym zabić Ciebie i całą załogę. Zanim zdążylibyście zareagować. Trening. Ale nigdzie bym nie gnał z trofeami. I przed nikim był nie padał w pokłonach, jako jakiś sługa. Jestem wolny.

[Anette Du'Monteau]

-Nie tylko ty trenujesz szermierkę na tej łodzi. - odparł. -Chyba wszyscy uważają, że postradałem zmysły pozwalając wam iść. Jednak wolę wam dać okazję do popisu. Skoro jesteście nowi i sprawni to czemu nie mielibyście się przysłużyć w uwolnieniu Aragorna. Tak jak powiedziałeś, jesteś wolny. Mogłeś się nie pojawiać na zebraniu ochotników, ale jednak pojawiłeś się wraz z kompanami. To coś znaczy. - kontynuował. -Również gdybyś chciał już bym nie żył, lecz żyje, oddycham, mam się dobrze i właśnie z Tobą rozmawiam. Gdyby nie fakt, że wokół tyle wody to byłoby całkiem przyjemnie, nie uważasz?

[Gunses]

- Uważam, że w niczym to nie przeszkadza, ale już niebawem dobijemy do twardego lądu...- powiedział Ra dość wymijająco - Dasz wiarę albo nie, ale właśnie przybyliśmy po to, by się pokazać. Trzeba zarobić na siebie, na wikt, opierunek, na żarcie. A żeby to zrobić, trzeba się pokazać, to co się potrafi. Dlatego tu jesteśmy.

[Mogul]

Ryba, którą złowił Nacjo okazała się zwykłym butem. "Udany połów." But był skórzany i cały rozstrzępiony. Chłopak zastanawiał się, jak coś takiego mogło się przyczepić do wędki. No, ale nie ważne. Przez fakt nieudanego połowu chłopak zrezygnował z dalszej zabawy. Gdyby nie fakt, że to nie jego wędka, dawno ona byłaby już na dnie, razem z "rybką". Odłożył na swoje miejsce cały sprzęt, usiadł w jakiejś zaciszne miejsce i medytował. Sam nie wiedział ile mu czasu to zajęło. Został poinformowany przez jakiegoś majtka o końcu rejsu. Wampir ociągnął się, wstał i rozejrzał się. Ludzie wsiadali do łódek, więc i on postanowił tak zrobić. Zastanawiało go, gdzie się teraz udają. Już nie mógł się doczekać jakiejś walki.

[Anette Du'Monteau]

-Po prostu nie mam ochoty się suszyć na brzegu gdybym wpadł do wody, ot co. ÂŁódka wpłynęła na płyciznę i zahaczyła o dno. Dwaj rozmówcy byli już na brzegu. Mężczyźni z okrętu rzucili się niemal w tym samym momencie co statek tylko oparł się o dno i zaczęli rozładowywać towar. Z tego miejsca dało się zauważyć kilka ognisk i jakieś kontury namiotów.

[Izabell Ravlet]

No i się nie napiłem - przeszło mi przez myśl. Ruszając pod pokład nie byłem świadom tego, że jesteśmy już tak blisko lądu. Gdy zorientowałem się, że popełniłem błąd, odwróciłem się na pięcie i ruszyłem w stronę burty. ÂŁódki już czekały. Wsiadłem więc do jednej z nich, uprzednio schodząc po drabince, i czekałem aż ruszy...

[Julian]

No i znowu nie napiłem się wina. Dobrze, że mam fajkę przy sobie.
Zauważyłem wielką krzątaninę na pokładnie.
Zszedłem po drabince na jedną z łodzi i usadowiłem się nań. Wyjąłem fajkę i tytoń z kieszeni. Zapaliłem i zacząłem  się delektować.

[Mogul]

Widząc palącego Adamusa, Nacjo nie wytrzymał.
- Co to za odmiana tytoniu? Chłopakowi zdawało się, że już palił kiedyś ten tytoń. Mimo młodego wieku, w swym życiu próbował już przeróżnych używek. Nie było się czym chwalić, ale zapytać warto

[Anette Du'Monteau]

Wszyscy będący na łodziach zmierzających do brzegu bez problemu dotarli. Marynarze, podobnie jak ci z łodzi Zeyfara i Ra, od razu wzięli się za rozładunek sprzętu i oraz zapasów. Kiedy skończyli, wracali ponownie. I tak ładunek za ładunkiem. W szybkim tempie plaża zaczęła być oblegana przez zatrzęsienie zarówno skrzyń, worków, jak i beczek. Trzeba było przyznać, że marynarze byli wprawieni. Nie było mowy o obijaniu się czy braku doświadczenia w choćby tak błahych sprawach jak rozładunek.

[Eric]

Diomedes nie ociągając się zszedł z łódki. Nadal spoglądał w stronę Zeyfara i Ra, ale już jakby mniej czujnie i paranoicznie. Usiadł w najbliższym w miarę wygodnym miejscu i z uwagą oglądał pracę majtków. Widać było, że byli zaprawieni w swym fachu. ÂŚmigali w tę i we w tę, a wszystkie pakunki wydawały się nie mieć dla nich jakiegokolwiek ciężaru. Diomedes ogarnął wzrokiem najbliższe otoczenie. Najwyraźniej spora część załogi jeszcze się ociągała i miast zejść na ląd, flirtowała gdzieś za rufą statku, gdzie bezczelnie się przeteleportowała.

[Gunses]

- Jesteśmy już na twardej ziemi - rzekł Ra - Ale to niczego nie zmienia. Nie zwykłem mierzyć się z kompanem. W dodatku z osobą, która mi ufa. To znaczy dla mnie zbyt wiele.

[Julian]

Odwróciłem się do nieznanego człowieka:
-Nie, ja nie jestem Adamus. Nazywam się Julian. A i nie wiem co to za odmiana tytoni. Dostałem ją w prezencie za wykonanie pewnego zadania. Już czas zejść na ląd.
Zeskoczyłem na plażę. I natychmiast założyłem kaptur, aby uchronić swoją głowę przed słońcem. Usiadłem na piasku i zacząłem bawić się muszlami.
Jakie one są piękne.