Tańce z liszami - Na ratunek Aragornowi

[Elrond Ñoldor]

- To prawda. Zręczny "tancerz" może to robić nawet wedle ustalonych kroków. A wtedy jest to sztuka... Z drugiej strony fajnie by było przyzwać kilka szkieletów i patrzeć na przerażenie w oczach wroga...

[Gunses]

- Jeśli dane nam jest walczyć bez maski, wtenczas poznasz, co wywołuje strach w ludziach. Widok drapieżcy. Nic tak nie płoszy kota jak wściekły pies, nic tak nie starszy gołębi jak krążący nad nimi jastrząb. A my jesteśmy drapieżnikami. Naszą zwierzyną są oni. Ludzie - dodał po chwili cicho. Na tyle, aby słyszeć go mógł tylko Nikolai.
- Tancerz, tak, dobrze powiedziałaś. Wprawny 'tancerz' może śmierć przeistoczyć w rzemiosło, w mistrzostwo wyrobu. Dlatego będę z wami prowadził treningi. W środku nocy i w środku dnia. Musicie być gotowi na wszystko. A co do szkieletów... Znałem kiedyś nekromantę Elronda. Zabił się, gdyż życie straciło dla niego sens. Nie pozwólmy, aby straciło dla nas.

[Elrond Ñoldor]

- Nie powinno... Chociaż nie mogę sobie wyobrazić trzydziestu tysięcy lat na tym świecie. Trochę mnie to czasami przeraża.

[Gunses]

- Już po stu, dwustu latach zaczniemy odczuwać znudzenie. Jedzenie, picie, zabijanie... wszystko się kiedyś znudzi. Nawet seks nie będzie już taki jak na początku. Ale ja chciałbym przeżyć więcej czasu. Zobaczyć jak będzie wyglądać świat w przyszłości. Bo z każdym dniem staje się coraz potężniejszy, a to daje mi nadzieję na przeżycie. Może ta forma jaką przyjmuję wobec świata jest niewłaściwa. Forma marmurowego posągu, ale może jest jedyną szansą na przeżycie? Kiedyś byłem człowiekiem. I wtedy liczyła się dla mnie przygoda i zabawa. Teraz też, ale jestem więźniem swej własnej formy. Dlatego jako Ra mam zamiar odżyć. Czy to będzie możliwe, zobaczymy.

[Julian]

-Zacząłem mieszać trunek zawarty w szklance, po czym wziąłem potężnego łyka i odpowiedziałem:
-Zależy kiedy. Na wartach i tym podobnym musimy zachować trzeźwość umysłu. Ale jak jesteśmy na wyprawach, to "Czemu nie". Byle nie przesadzić. A teraz i tak nie jestem tutaj jako członek Bractwa, tylko prywatnie.
A w twojej gildii? Jak podchodzą do tego tematu?

[Elrond Ñoldor]

- Doskonale wiem o co Ci chodzi Ra. Ja aktualnie jestem na etapie zabawy i hulanki. Nie chciałbym żeby to się kiedyś mi znudziło. Jedynym antidotum na tą chorobę jest ciągłe doskonalenie się. Bo nie ma nic gorszego od momentu, od takiego gdy osiągniemy wszystko. Jesteśmy niezwyciężeni. Nie wiemy jednak co robić dalej... To chyba jest ten sens, o którym wspominałeś. Elrond go chyba nie widział. Jednak dochodzę do wniosku że mógł się mylić. Nie był w końcu najpotężniejszy. Mógł nauczyć się jeszcze wielu rzeczy. Zniszczyła go ta monotonia. Chociaż wydaje mi się że ją na swój sposób lubił.

[Eric]

- Nie wiem w ogóle po co wam te maski - prychnął. - Gęb się wstydzicie? - zapytał, po czym odwrócił się do brata.
- Gdzie się niby czaję? Siedzę se normalnie i gadam z tym w masce. Podejrzane ludzie. A co, chcesz łyczka? - powiedział i szczerząc się od ucha do ucha, wychylił subtelnie szyjkę butelki zza połów szaty.
- Poza tym, to ty się do mnie zabierasz od tyłu, ciapuszku. To taka słodka zemsta za to, jak cię ostatnio posłałem kopniakiem prosto na gołą Atrien? - dodał, a szczery uśmiech nie spełzał z jego twarzy.

[Adaś]

Wysłuchawszy spokojnie o zasadach panujących w Bractwie pociąłem mocnego łyka z kubka po czym powiedziałem:
-Wiesz po wiem ci tyle że sam Aragorn się lubi napić, więc po części mamy swobodę ale staram się ograniczać. Wolę nie walczyć z alkoholem we krwi. Chociaż wtedy lepsze piruety wychodzą.- zarechotałem głośno po czym dodałem zupełnie poważnie- A powiedz mi tak po prawdzie co robiłeś za teleportem, za nim tu przybyłeś?

[Anette Du'Monteau]

Nacjo poczuł nagle lekkie drżenie w ręku. Z początku spokojne, nagle szarpnęło wędką omal nie wytracając jej z ręki wampira. Ostatnim zamachem udało mu się na nowo pochwycić narzędzie. Przyszedł czas na walkę...

[Gunses]

- Prawo kodeksu jest surowe - rzekł Ra odwracając się na chwilę do Dioma - Ale dzięki temu szlifuje nas wewnętrznie. Uczy pokory - po czym odwrócił się do Niko
- Każda noc przynosi większą moc. Co do Elronda, nie wiem o nim za wiele. Nie wracajmy do tego. Szkoda go, wzbudzał zaufanie.

[Nessa]

   - Nie, nie, nie, nie, nie. Nawet tak nie myśl! - elfka pomachała energicznie dłońmi w zaprzeczeniu. Dopiero teraz zrozumiała, jak jej słowa mogły zostać odebrane. Zmieszała się jeszcze bardziej, ale teraz jej reakcja była inna, gdyż nie spuściła głowy, a patrzyła się na dracona, próbując mu w ten sposób dać do zrozumienia, że wcale nie chce się go pozbyć. Normalnie położyłaby jeszcze przyjacielsko dłoń na ramieniu, ale przy tak dużym bydl...mężczyźnie wyglądałoby to dziwnie. - Sądziłam, że teraz wszyscy pójdziecie wesoło się napić i integrować. Bo tak chyba zawsze było... - dodała lekko zamyślona, po czym rozejrzała się po pokładzie. To dziwne. Nikt poza Julianem nie poszedł się napić.

[Dragosani]

- Och, oczywiście nie wątpiłem, że nie próbujesz mnie pozbyć. - odparł mag, gdy elfka zaczęła dość intensywnie zaprzeczać temu. Jednak pozostawała kwestia tego, że w ogóle zadał takie pytanie. To nieco podważało jego kolejna wypowiedź. - Po prostu musiałem to skomentować. Wrodzona złośliwość. - wyjaśnił z uśmiechem. Również rzucił okiem po pokładzie. Nie dziwiło go może to, że pić poszło tak mało osób. Ale to, że nie poszedł Diomedes. Uśmiechnął się krzywo.
- Widocznie nasza mała gromadka dorasta. - skomentował zerkajać na Nudę.   

[Nessa]

   - A może Adamus za cicho rzucił swym pomysłem. Nie chcę nikogo oceniać, ale być tutaj i nie napić się sake? - mówiąc to elfka zacierała dłonie, które były już zimne. Nieprzyjemna rzecz. Dodatkowo Nuda starała się powstrzymać podzielenie się opinią z magiem, ale nie mogła. Zagryzła górną wargę, odczekała chwilę i dodała tonem typowym dla długouchego czyli lekkim, pewnym siebie i gdyby nie była uroczą niewiastą, to można by pomyśleć że pogardliwym:
- Nie zapominaj Zelerisie, że złośliwość to jad, który zatruwa umysł.

[Eric]

Kolejne prychnięcie stało się niemalże nachalne, ale Diomedes miał to gdzieś. Od dawien dawna miał coś w sobie z cynika.
- Ukrywanie twarzy ma uczyć pokory? - powiedział z niedowierzaniem zahaczającym o kpinę. - W jaki sposób? - zapytał, wiedząc, że odnalezienie odpowiedzi na to pytanie będzie trudne. Nivellen czuł, że coś tu się nie trzyma kupy. Ta organizacja utworzyła się zbyt niedawno, zbyt nagle. Więc skąd tak dziwaczny kodeks? Po co wychodzili z cienia, skoro wcześniej tak skrzętnie się ukrywali? Może byli szpiegami z Imperium? Diomedes przeklął Zeyfara, że tak łatwo pozwolił nieznajomym dołączyć do ratowniczej eskapady. To było lekkomyślne.

[Anv]

- Może i tak, a może to poprostu nasze rodowe przywitanie. Jebnąć w plecy najmocniej jak można? - stwierdziłem spoglądając na brata. Przysłuchałem się jego rozmowie z zamaskowanym, mhrocznym towarzystwem, po czym znów otworzyłem usta celem wypowiedzenia kilku słów.
- Odpuść chłopakom, nie chcą, niech nie mówią. Ważne, żeby byli lojalni.

[Eric]

Diomedes spojrzał na pulsujące żyły na demonicznej ręce brata. Odsunął się kawałeczek i grzecznie powiedział:
- Hm, może innym razem. Twoja łapka mogłaby mnie unicestwić i nie byłoby ze mnie żadnego pożytku w najbliższym czasie - usprawiedliwił odmowę.
- Przecież ja na nich wcale, a wcale nie naciskam - zarechotał. - Po prostu uważam, że to tak trochę nieładnie się wpieprzać do kompanii nawet nie pokazując twarzy. Skąd mamy wiedzieć, że możemy im ufać?

[Gunses]

- A czy my mówiliśmy, że możecie? - zapytał bezczelnie Ra stając naprzeciwko Dioma - Jednakże jak i ja mam ufać Tobie, skoro nie ufasz mi?

[Eric]

Diomedes zmierzył Ra zimnym wzrokiem. Jego zachowanie stawało się coraz bardziej śmiałe i bezczelne. Zaczynało działać Nivellenowi na nerwy.
- Nie zależy mi na twym zaufaniu - burknął. - Nie wiem nawet kim jesteś. Nie śmiesz nawet pokazać twarzy. Ty mnie zaś widzisz w całej okazałości. To tak jakbyś miał częściową przewagę nade mną. Pod maską możesz być każdym. Nawet wrogiem wysłanym na przeszpiegi - uargumentował wypowiedź wyraźnie przechodząc we wrogi ton.

[Dragosani]

Dracon dostrzegł, że elfka zaciera dłonie. Mogło to mieć cztery znaczenia. Po pierwsze, elfka mogła właśnie knuć jakiś podstępny plan. Po drugie, mogła być po prostu chciwa i już zacierać ręce na łupy z wojny. Po trzecie, mogła być nerwowa, za ten gest być jej tikiem. I po czwarte, mogło być jej zimno. Po dogłębnej analizie poznanych faktów i poszlak, iście detektywistyczny instynkt Flamela podpowiedział mu, że właściwą jest opcja czwarta. Mag pożałował, że nie miał -płaszcza. Mógłby teraz zdjąć go i nałożyć na ramiona elfki. Ha! Ależ by Diomowi szczęka opadła! Jednakże mag miał tylko szatę, a zdjęcie jej raczej nie wchodziło w rachubę. Użycie magii również odpadało. Taka chociażby ognista aura tylko wzbudziłaby panikę wśród prostych marynarzy. Nie mogli wszak wiedzieć, że owa aura nie mogła podpalić statku.
- Zimno ci? - Dracon zapytał z troską. - Możemy zejść pod pokład. Tam pewnie będzie... przytulniej i cieplej. zaproponował.

[Gunses]

- Mam nad Tobą przewagę. Nie zmuszaj mnie, bym jej użył - rzekł przekrzywiając głowę w jedną stronę - Ale jeśli za dużo Ci zapału, możemy ugasić go w wodzie - po czym zwrócił się do Anvarunisa
- Panie, wydaje się, że natura obdarzyła Cię większym rozumiem niż Twego brata. Racz go pohamować. Nie ręczę za siebie.