Kwestia ceny

[Eric]

Diomedes niezauważenie wymknął się za Zeyfarem. Też miał ochotę odpocząć. Wziął też ze sobą buteleczkę sake, tak w razie czego.  Idąc za czarnoskórym nie spuszczał zeń wzroku i szedł za nim w odległości kilku metrów. Nie silił się jednak na dyskrecję, byłoby to głupie i niestosowne. Kiedy jego kompan usiadł pod drzewem, Nivellen podszedł z uśmiechem i wpatrując się w jego zamyślone oblicze powiedział:
- Coś taki zamyślony? - wtedy jego ręka jak na rozkaz ukazała zza pleców błysk butelki z sake. Wyszczerzony Diomedes usiadł koło jego byłego przełożonego i oczekiwał odpowiedzi.

[Hagmar]

//Wiewiórki. W tropikach.  <śmiechdołez> <śmiechdołez> <śmiechdołez> <śmiechdołez> <śmiechdołez>

Zmierzchało, siedząc Darlenit usłyszał szelest i... w ostatniej chwili uchronił Zeyfara i Diomedes ciągnąc za rękawy, przed ciosem miecza którego ostrze wbiło się w pień drzewa. Przed wami stało dwóch odzianych w czarne szaty osobników. Ostrze miecza jednego z nich znów świsnęło, Zeyfar poznał ten świst... mithril.... udało mu się sparować cios.

//Stat nie dałem bo nie wiecie kto lub co to jest.
 

[Eric]

Diomedes odruchowo cisnął butelką z sake w głowę jednego z czarno odzianych osobników. Ta z hukiem rozbiła się na jego twarzy i dała Nivellenowi możliwość działania. Szybko dobył miecz z pochwy na plecach i zaatakował mocno od góry. Byłby niechybnie pozbył się jednego z dwóch problemów, gdyby ten drugi, który szczęśliwie nie oberwał butelczyną, nie rzucił się na pomoc i nie sparował śmiercionośnego uderzenia. Diomedes zaklął pod nosem, odskoczył dwa kroki i zamachnął się potężnie po przekątnej, ale i to uderzenie zostało sparowane. Dwaj wojownicy wymieniali się uderzeniami w deszczu iskier, Diomedes zauważał przewagę mithrilu nad zwykłą stalą.


2/2, jeden ogłuszony

[Hagnar Wildschwein]

Krasnolud tymczasem widział wszystko to, a nawet więcej w swoim wyobrażeniu. Pełno tam było wszelkiego trunku, niezapomnianych chwil z towarzyszami podróży w niegościnne ziemie oraz rzecz jasna bitki i kobiet, bo wszak te dwa zjawiska podciągnąć można pod wojnę i chaos. Taak... nic piękniejszego niż awanturnicze życie, honor skurwysyna i tłuste miesiące następujące po tych chudszych i zimniejszych (nie tyle przez porę roku co brak koszuli i sakwy). Krasnolud przewrócił się na drugi bok i zaczął chrapać jeszcze głośniej niż dotychczas.

[Izabell Ravlet]

Darlenit po zaalarmowaniu kompanów stracił równowagę. Gdy ją odzyskał widział już Diomedesa blokującego ataki. Rzucił ognistą strzałą w ogłuszonego przeciwnika i zaczął osłabiać jego duszę (Duchowe Wypalenie).

2/2 jeden ogłuszony, podpalony/nie podpalony i ze słabnącą duszą (i jednocześnie ciałem)

[Hagmar]

//Szata ogłuszonego jak i on sam stanęła w ogniu, zaklęcie dopełniło zaś dzieła.

[Eric]

Diomedes widząc palącego się przeciwnika, dobił go dla pewności mieczem i całkowicie skupił uwagę na drugim. Teraz walka całkowicie zmieniła swoje oblicze, mieli przewagę trzech na jednego, co było dobrym udogodnieniem do zakończenia jej bez zbędnych obrażeń. Nivellen nie mógł skorzystać z różdżki, gdyż obie ręce miał zajęte swym mieczem, to też skupił się na szermierce, zalewając tajemniczego przybysza gradem szybkich i mocnych ciosów. Wykonując kilka parad cofnął się nieco i przeszedł do bloku, czekając na dogodny moment do skutecznego kontrataku. Gdy nadeszła odpowiednia chwila i przeciwnik odsłonił się na ułamek sekundy, Diomedes wyprowadził cięcie na jego rękę. Jego celem było pozbawienie delikwenta tej niezwykle ważnej kończyny.

[Izabell Ravlet]

Darlenit widząc już jednego trupa zwrócił się do drugiego, jednocześnie z mieczem zachodząc go z drugiej strony:
Chcesz do niego dołączyć, czy się poddasz i MOÂŻE łaskawie cię wypuścimy?!

[Hagmar]

//Diom: nie trafiłeś. Darlenit: przeciwnik nie reaguje, zręcznie paruje wasze ciosy, za szybko jak na człowieka, lecz za wolno jak na np. wampira.

[Izabell Ravlet]

Widząc nieugiętość przeciwnika, nowicjusz już nieco zdenerwowany, rzucił ognistą strzałą, by podpalić wroga...

[Hagnar Wildschwein]

I znów jakiś nocny demon wiszący nad śpiącym słodko krasnoludem wtargnął w jego myśli, a ten, na przekór tworowi, widziadłu, rzucił się na plecy lądując głową w leżącej nieopodal misce z ryżem. Najwyraźniej demon ryżu nie lubił... chrapaniu nie było końca.

[Hagmar]

//Domenick: coś Cię przebudziło, nad tobą stał odziany w czerń wojownik.
Darlenit: Przeciwnik uskoczył.

[Izabell Ravlet]

Darlenit miał pomysł. Gwałtownie zmienił się w kruka. Przemianie towarzyszył huk i dym. Miał nadzieję, że przeciwnik będzie zaskoczony i Diomedes upora się z przeciwnikiem...

[Eric]

- Kurwaaa! - warknął groźnie - Zeyfar, co tak kurwa stoisz?! - zakrzyknął z irytacją. Złość, która w nim wzbierała, potęgowała moc każdego jego ciosu, równocześnie jednak sprawiała, że tracił zdolność zimnego pomyślunku, a przez to mogła nieco ucierpieć jego zdolność do obrony. Gdy Darlenit z hukiem zniknął i przemienił się w kruka, Diomedes odskoczył do tyłu, niesamowicie szybko zrobił dwa niewielkie kroki i na kuckach wykonał obrót, po którym ciął od dołu do góry, prostopadle do ziemi.

[Hagmar]

Przeciwnik sparował cios, a nawet sypnął Ci w oczy czymś, bolało i cholernie piekło. Sobie pod nogi zaś rzucił coś co wytworzyło zajebiście dużo dymu, zabójca zniknął...

[Izabell Ravlet]

Darlenit wrócił do ludzkiej (maureńskiej?) postaci.
Kto to, kurwa, był? Kolegę też zabrał?

[Eric]

Diomedes momentalnie odskoczył, najdalej jak to było możliwe, wypuścił miecz z dłoni i panicznie szybkimi ruchami zaczął przecierać oczy. Gdy zdało mu się, że już jakoby widzi, pomyślał, że oślepł. Wokół kłębiły się opary szarości. Zrozpaczony zaczął badać teren po omacku rękami. Potknął się i upadł na ziemię. Zauważył, że jest w stanie dostrzec co nieco. Zaraz... Czy to nie był czasem dym? Diomedes pozwolił sobie na chwilkę wyluzowania i teatralnie pacnął się w czoło. Wstał szybko i przyjął bojową postawę, sięgając po miecz.
- Pokaż się, skurwysynu! - wył wściekle. - Kurwa! Gdzie on się do chuja podział?!

[Hagmar]

//Nikogo nie ma, drugiego ciała też nie.

[Izabell Ravlet]

Wracajmy. Ktoś może atakować resztę...

[Arti]

Na miejsce zamieszania doszedł Aerth.
 - Widziałem walkę. Nie reagowałem, doszedłem do wniosku, że czterech nas to byłby za duży tłum. Mam nadzieję, że nie macie mi tego za złe.