Tajemnice Starożytnych V - Utracona Wiedza

[Elrond Ñoldor]

- Ta wyspa nazywa się Numeron. Była ona podarowana tysiące lat temu naszej rasie przez Dracony, które przeniosły się do innego wymiaru. Mówisz że owy Wampir wspominał o nas jako przeklętym narodzie numerojskim? Mogło by to oznaczać, że ma on do nas jakąś dziwną awersję. Jego przemiana musiała zaistnieć na kontynencie. Nie tutaj. A skoro Sabat nasz rezyduje na tej wyspie, na Numenorze i jakoby rościmy sobie prawa do spadku tutejszych wampirów. Mam też na myśli Piątą ÂŚwiątynie... - wampir wypił trochę krwi. - ..to niby jesteśmy numerończykami. Ciekawe. Ja się tutaj nie urodziłem. Tylko na kontynencie. Blisko Elanoi, królestwa elfów. A ty?

[Anette Du'Monteau]

Zeyfar wcześniej rozbijał obóz razem z resztą. Teraz gdy już wszystko stało odpiął siodło konia i wziął przytroczony z boku koc. Przywiązał wierzchowca do pobliskiego, młodego dębu. Trzymając siodło i koc usadowił się przy ognisku. Nie zapomniał też wziąć co nieco z wozu. Dawno nie pił alkoholu, więc łyk ryżówki czy miodu nie zaszkodzi. Wpatrywał się w języki ognia tańczące na płonących gałęziach. Płomyki przy każdym ruchu swego tańca wydawały miłe dla ucha trzaskanie. Był to najzwyklejszy widok, jednak piękny w swych szczegółach. Twory matki natury zawsze były piękne. Wtedy dosiadł się drugi mauren.
-Ishgar? Wspaniałe miasto, tętniące życiem, mające swój unikatowy klimat będący wynikiem przenikania się najróżniejszych kultur. Można było tam dostać towary z wszystkich stron kontynentu. Czego tylko dusza zapragnęła. Jednak nie byłem w domu od ponad 5 lat, coś na pewno się zmieniło. - mówił z zachwytem mauren o stolicy swego ludu.

[Gordian Morii]

-Nie wiem, nie sprawdzałem jeszcze.- rzekł elf otwierając księgę. Pierwsze strony poplamione były czymś co prawdopodobnie było kiedyś krwią. Teraz tylko pomarańczowo brązową plamą na równo zapisanej stronie tytułowej. Język jak stwierdził był językiem wspólnym a pismo bardzo przypominało elfickie, toteż można było przypuszczać, że ów kronikarz wywodził się z jakiegoś elfiego rodu.
-W sumie to lepiej będzie mu u Ciebie.- rzekł podając wampirowi księgę.
-Nie miałbym zbytnio czasu na przeczytanie a to w końcu pamiątka.- dodał.
-A i jeszcze to.- wstrzymał się podając zwinięte w rulon rozkazy. -Jedyne ocalałe, które znalazłem reszta była nieczytelna. Gdyż inkaust zamókł i odpadł. Ciekawe jest również to, że trzymający księgę wampir był przebity włócznią o żelaznym ostrzu. Nie interesowałem się zbytnio historią wojen ale czy dzikie wilkołaki wykorzystywały broń?

[Mogul]

-Nie wiem gdzie się urodziłem. Moje całe życie spędziłem na granicach Nordmaru i Myrtany.

[Izabell Ravlet]

-Hmmm, a jak się tam żyje? - Darlenit zadał kolejne pytanie Zeyfarowi

[Anette Du'Monteau]

-W sumie życie jest miłe i nawet trudno spostrzec jak czas mija. Nasza nacja jest przyzwyczajona do tego ciepłego i suchego klimatu, jednak są tacy, którym trudno to znieść. Ja w dzieciństwie wiele się uczyłem jako, że pochodzę z rodziny kupieckiej i z początku wykazywałem największe zainteresowanie handlem spośród mojego rodzeństwa. Był jednak i czas na zabawę, przyjaciół. Tamtejsze życie opiera się na podziale między przyjemnościami i obowiązkami, ciężką pracą. Handel nie jest wcale łatwy rzemiosłem. Czyżbyś nigdy nie był w swojej ojczyźnie Darlenicie?

[Elrond Ñoldor]

- Myrtana? Nordmar? W swoim jak dotąd krótkim życiu byłem w tych krainach. Podróżowałem przez nie... I prawdę mówiąc, pomimo tego że i w tej jak i w tamtej krainie żyją ludzie to różnią się od siebie dosyć mocno. Jak to powiedział mi jeden nordmardzki karczmarz, ludzie z nizin jedzą za dużo zielska... Coś w tym chyba było. No nam mięso teraz do szczęścia raczej nie jest potrzebne.

[Izabell Ravlet]

-Byłem, ale niedługo i nie umiałem się tam odnaleść. Już ci opowiadałem, że moi rodzice przed moimi narodzinami zmienili miejsce zamieszkania...

[Mogul]

-Dawno temu odwiedzałeś te krainy?

[Anette Du'Monteau]

-Bardzo możliwe, że coś wspominałeś. Wybacz musiało mi wylecieć z głowy. Ostatnio martwię się o losy Kruczego Bractwa. W dodatku jako dowódca podczas oblężenia pozwoliłem na takie zniszczenia...ale mniejsza z tym. Wracając do Isghar to spędziłem tam jedne z moich najlepszych lat. Potem gdy opuściłem miasto swym urokiem i majestatem ujęły mnie również inne wspaniałe cywilizacje i jej twory, a uwierz mi że przez okres 5 lat da się sporo zwiedzić. - Zeyfar zdawał się wspominać owe wydarzenia jak gdyby były zamierzchłą przeszłością.

[Elrond Ñoldor]

// Moja postać liczy czas jak w Marancie :p

Jestem Wampirem od prawie dwóch lat. Przez chłodne wyżyny Nordmaru przemierzałem trzy lata temu. Miałem dziewiętnaście lat...

[Mogul]

-Stosunkowo niedawno. Nie pamiętam by nasze ścieżki złączyły się. A właśnie w Nordmarze spędziłem dużo swego dzieciństwa na zabawach z innymi. Wbrew nakazom podopiecznych

[Patty]

Zostawiłam uwiązanego konia wraz z innymi, by w spokoju i dobrym towarzystwie mógł się paść. Sama ruszyłam w stronę ognia, pragnąc w końcu się ogrzać i przy okazji napić dobrego trunku. Wszak nic tak nie pomagało w zimową noc jak dobra gorzała.
- Poczęstuj, Zeyfarze, tym napitkiem, co tam tak chowasz - Powiedziałam, podchodząc do maurena i szturchając go raz za razem w ramię, chcąc dostać w swoje ręce upragnioną butelkę.

[Anette Du'Monteau]

-O Patty, trzymaj. - mauren wręczył butelczynę dziewczynie. Widać ryżówką nie pogardzisz co?

[Patty]

Przyjęłam skwapliwie butelkę i napiłam się szybko. Trunek niczym płynny ogień spłynął w dół gardła. Odetchnęłam głęboko, czując gwałtowne orzeźwienie. ÂŁagodne ciepło rozeszło się po całym ciele.
- Wiesz, to jest tak, że będąc piratką, szybko nauczyłam się pić rum, czasem grog - Odpowiedziałam, oddając flaszkę - Z początku głowę miałam bardzo słabą, ale z czasem przeszło. Krasnoludów nie przebiję - Zaśmiałam się cicho - Ale daję radę. Potem bywałam się różnych, dziwnych miejscach, więc i ryżówka mi nie straszna. A ty, Zeyfarze?

[Anette Du'Monteau]

-Ja? Dla rozgrzania wolałbym coś innego. Może dołączysz do mnie i wciśniesz się pod koc? - spytał się Zeyfar i zaśmiał gromko. Oczywiście, żartuje Patty. Gdzież bym śmiał takiej damie składać taką nieodpowiednią propozycję. - trudno było stwierdzić czy był to sarkazm czy nie. Jeśli o napitek chodzi to ryżówka jest jedynym trunkiem prócz wina i miodu, który mogę zdzierżyć.

[Elrond Ñoldor]

- Miałeś wówczas... czternaście? Piętnaście lat? Wątpię bym miał wówczas czas na swego rodzaju zabawy z młokosami. Uciekałem wówczas. Nigdzie nie zagrzewałem miejsca dłużej niż dwa, trzy tygodnie. Po prostu nie mogłem. A wiec, że i tam jak i wszędzie gdzie postawiłem swoje stopy, byłem ścigany. Dotarłem podczas tej wędrówki aż tutaj. Stałem się Wampirem, Nieśmiertelnym. I zamierzam sam zapolować. Nie wspominałem nigdy nikomu o tym, ale zaczęło się to dobrych kilka lat temu, gdy uratowałem topiącą się elfkę. Bardzo młodą elfkę. Gdy ją zamordowano z mojego powodu i oczywiście mnie oskarżono o to, nie było czasu na wyjaśnienia i obronę. Wziąłem byle jakie ostrze, złoto i wyruszyłem w świat. A wściekłe wilcy za mną.  

[Patty]

Zmierzyłam maurena zimnym spojrzeniem, rozcierając dłoń. Uznałam jednak, że na pewno trafi się okazja, żeby zdzielić Zeyfara po twarzy.
- Dziwne masz poczucie humoru - Zbliżyłam się lekko z uśmiechem na ustach, niemal dotykając towarzysza - Może jednak pokażesz, co potrafisz...?

[Anette Du'Monteau]

-Pokazałbym ci może co nieco ale wiem, że obserwuje nas baczne oko komandora. Znam go już jakiś czas. Pewno pochwał bym nie dostał za tego rodzaju wyczyny. Choć kto wie... - rzekł w myślach. Być może kiedy indziej Patty - kontynuował z uśmiechem mauren. Jeśli jednak sądzisz, że pod kocem będzie Ci cieplej to wciskaj się. Miejsce chyba się znajdzie.

[Patty]

Wygięłam wargi w krzywym uśmiechu.
- ÂŻartowałam, maurenie - Mrugnęłam i przeniosłam się na przeciw Zeyfara, siedząc teraz daleko od niego - Komandor też nie zasypia gruszek w popiele, niedawno sam wspominał coś o spodziewanym potomku... No nic, maurenie, bywa - Mrugnęłam raz jeszcze, sięgając po butelkę miodu.