Mądrość i Prawda

[Hagnar Wildschwein]

-Tyż znam przyśpiewkę, cośmy ją śpiewali jakeśmy upatrywali siły w ramionach naszych i mieczach tych nad tobą... Do czasu, gdyśmy tym wszystkim rzucili o skałę, powiedzieli co chcieli powiedzieć i szukali życia-

Ork jest dziki ork jest zły
Ork ma bardzo ostre kły
Kto spotyka w lesie orka
ten ze złotem nie ma worka

-Takem rzekne ci, że nie splugawię świętości drugiego, w szczególności kompana, jeśli on nie będzie myślami pierdział w moim kierunku, ale zaufanie noszę w ramieniu swoim. Wiadome mi jest, że przyjdzie kiedyś wielki jebak, co mnie tak wydupcy pięknie, że mi kurwa serce pęknie.... Pamiętajcie jednak, że na tą chwilę trza nie zamartwiać się dolą lecz chwycić sukę za łachmany i w mordę lać- zacierał pięści krasnolud prezentując swoją filozofię życiową.
-A nuż jakiś idiota ze sztyletem w ręce zrezygnuje, sakwa się komuś otworzy na trakcie, a nasza odkrywka złota jeszcze długo będzie użytkowana nim silniejszy górnik nas zasypie...

[Altair]

Altair wykrzywił twarz w grymasie, a po chwili charakterystycznie drgnął mu lewy kącik ust.
- Mówiłem, krasnoludzie, o poezji. Nie o pijackich przyśpiewkach, albo rymach komediopisarza Aleksandra.
Uświadomił sobie Altair, że z wypowiedzi Domenica zrozumiał wiele mniej, niż chciał zrozumieć, więc dalszej deliberacji się nie podjął.

[Dragosani]

Flamel zamyślił się, słysząc dwie "przyśpiewki". W końcu postanowił je skomentować.
- Panie Altair. - zaczął. - W pewnym sensie utwór ten mówi prawdę. Jednak tylko "w pewnym sensie", gdyż jak powszechnie wiadomo, prawda jest względna. Z jednej strony, istotnie w niektórych przypadkach motłoch gardzi starcami a "psy głodne kłami poszarpią i starca bezwstyd obnażą". Jednak wielu innych, bardziej cywilizowanych, uznaje ludzi starszych z "brodą zbielałą, włosem siwym i ciałem sędziwym" za coś w rodzaju mędrców. Ileż to wiedzy i doświadczenia mogli zgromadzić oni podczas swego życia. I ileż można się od nich nauczyć. A jak wiadomo, wiedza to do potęgi klucz. - powiedział. - Tak więc na twoim miejscu nie byłbym tak pesymistycznie nastawiony do hmm... starości. Twe blizny na bliznach są idealnym znakiem wielkiego doświadczenia, nad którym młodsi, tacy jak ja czy Peanut winnyśmy chylić czoło. - w tym momencie schylił nieco głowę.
- A co do twej przyśpiewki, krasnoludzie. Cóż... niezaprzeczalna prawda to. Lecz pamiętać należy, że zdarzają się wyjątki wśród orków. Rzadko, ale są. Twą filozofię życiową, można zaś określić w dwóch słowach. "Carpe diem", chwytaj dzień. - podsumował.

[Hagnar Wildschwein]

-Chwytam- rzekł krasnolud odkorkowując kolejny dzban miodu.

[Altair]

Altair spojrzał na Zelerisa.
- Panie Flamel, moje blizny raczej to oznaka tego, że nie każdego ciosu da się uniknąć. A to, że moje włosy siwieją, czego niestety nie ujrzycie, bo jestem łysy, to oznaka raczej starości, a mimo swojego wieku, według mnie, żaden ze mnie mędrzec. A każdy ma tyle lat, na ile się czuje, kiedy ujrzy mnie pan w ogniu walki, zaręczam iż nie powie pan, że mam pięćdziesiąt lat. Czuje się wręcz świetnie... - łgał Altair z nadzieją, że nikt nie pozna się na kłamstwie. Oczywiście jeśli chodzi o zdrowie fizyczne, jest z pewnością w świetnej formie...

[Vitnir]

Aerandir siedział cicho ze swoimi myślami przez większą część czasu. Rozmowy o magii go nie dotyczyły, natomiast starość jest dziedziną której nigdy nie pozna. Wampir wtrącił swoje słowo do rozmowy:
- Siwe włosy nie zawsze idą w parze z rozumem i doświadczeniem Panowie. Nie było mi dane się zsiwieć jako elf, a tym bardziej jest to nie możliwe jako wampir... właśnie... wampiry i elfy trudno wśród nich rozpoznać doświadczonego, siwych włosów nie widać, dopiero po rozmowie z nimi ujawnią swoją wiedzę. Za czasów mojego życia w Elanoi wolałem nie spędzać czasu z leciwymi elfami, większość z nich była zadufana w sobie, a gdy przyszło zagrożenie nie umieli sobie z nim poradzić, wiele więcej o walce wiedzieli młodzi dowódcy oddziałów niż ich wyższym stopniem przywódcy. Człowiek może żyć sto lat nie robiąc nic oprócz pławienia się w luksusie, a może pięćdziesiąt walcząc o życie, zdobywając na tym doświadczenie.

[Hagmar]

-Nie wspominaj o Elanoi bracie, bo nie ma o czym pamiętać. Tym krajem rządzili i rządzą idioci zapatrzeni w siebie. Odrzekł elf do tej pory w milczeniu słuchając konwersacji.

[Vitnir]

Aerandir odpowiedział szybko:
- O Elanoi trzeba mówić jako przestroga dla władców, jak kraj może wymsknąć im się z rąk. Wampir dodał cichszym tonem jakby tylko dla siebie: Mam tylko nadzieje że ten kto wydał na nią wyrok jeszcze żyje bym mógł go dopaść i rozpłatać jego żałosne ciało. Ten żałosny elf powinien pomyśleć dwa razy zanim to zrobił. Marze o stanięciu z nim twarzą w twarz, zrównać z nim miecze... Nie dokończył zdania patrząc się na drogę przed nimi.

[Gunses]

Podróż mijała bardzo szybko. Już po kilku godzinach kompania zapuściła się w jary na dnie wąwozu. Było tutaj wilgotno, unosiła się mgła, która spowijała kępy trawy i zamarznięte kałuże. Słońce szybko osiągnęło punkt horyzontalny i teraz znikło już koronami zielonych sosen prześwitując czasem i rzucając swe nikłe promienie. Szybko zmierzchało.
Kompania rozprawiała między sobą. Gunses zawsze szanował prawdziwą kompanię, prawdziwą grupę ludzi, wśród których nie usłyszysz niedorzeczności, kiedy takie nie są oczekiwane. Kompanię, której nie zawstydzisz się nigdy i przed nikim. Nawet w ostatniej godzinie przed majestatem śmierci. Magia. Honor. Doświadczenie. Miecz. Starość. Potęga. Tematy, które poruszała kompania, warte były rozmów i debat. Gunses stanął w strzemionach. Słońce szybko chyliło się ku zachodowi. Taka pora roku. Wampir wiedział, że niedługo będą musieli zjechać w lasy. Zapaść w matecznik, zniknąć z traktu. Ale jeszcze nie teraz...

[Altair]

Altair spojrzał w kierunku Aragorna, po chwili przerzucił wzrok na Aerandira.
- Wampiry, wydaje mi się, że wy zasię jako tacy jesteście kosmopolitami. Choć Aragorn, który uważa bronienie swej ojczyzny za coś... głupiego? Nie powinien czuć się związany z niczym... Ale oczywiście mogę się mylić. Nie zwykłem oceniać czegoś, czego nie znam, a was, wampiry, nie znam. Swego czasu pokonałem dwójkę przedstawicieli waszej rasy, i jedyne, co o was wiem, to to, że niezwykle trudno was zabić.
Altair zmarszczył brwi, a kącik jego ust uniósł się. Patrzył z ciekawością na Aragorna, ciekawiło go, jak zareaguje.

[Hagmar]

-Dla ciebie baronie Aragornie człowieku, nie uważam bronienia ojczyzny za coś głupiego. Za wolność Elanoi wielu oddało życie, ale gdy przyszło utrzymać kraj...wszyscy mieli to gdzieś.

[Altair]

Altair parsknął głośno śmiechem.
- Nie drwij ze mnie, elfie. Odnoszę się w tym momencie do sprawy, kiedy mówiłeś, że walczyłeś po stronie orków w Myrtanie. Chodzi mi o to, jak argumentowałeś tą sprawę. Według mnie to było głupie, ale nie mnie cię oceniać, wampirze. A żądanie bym zwracał się do ciebie z tytułem jest równie głupie, co szczycenie się tytułem. A najgłupsze to chyba uważanie, że o wartości człowieka świadczy jego tytuł, elfie Aragornie. - przez moment patrzył jeszcze w oczy elfa, po czym oddalił się nieco...

[Hagmar]

-Jestem elfem jakbyś raczył zauważyć, i dobrze radze okaż szacunek komuś kto ma jednak więcej wiosen i wie więcej o życiu i sprawach takich jak rodzina, honor, ojczyzna czy wybór dla kogo i za co warto walczyć. Tytuł mój świadczy tylko o tym iż jestem urzędnikiem państwowym, tak to określe.

[Altair]

//a no pomyliło mi się z Aerandirem , mój błąd

Altair odwrócił się jeszcze słysząc słowa elfa, stuknął palcem w skroń.
- Jakość, nie ilość, elfie - zakończył dyskusję.
Przejeżdżając obok Peanuta, mrugnął lewym okiem i uniósł kąciki ust w niemal niezauważalnym uśmiechu. Wysunął się do awangardy.

[Szarleǰ]

- Tytuły, odznaczenia i inne tego typu rzeczy nie świadczą o człowieku. Podjął Peanut przysłuchując się rozmowie Aragorna i Altaira. - Nie twierdzę, że takowe dostaje się za darmo. Ale pieniądze i szlachetne urodzenie również często są powodem tego, że co poniektórzy mogą się czuć "lepsi" od innych. Oczywiście ani ty, Aragornie, ani ty Altairze nie zdobyliście tytułu szlacheckiego za darmo, jednak chyba nie jesteśmy w odpowiednim czasie ani miejscu, by zwracać się do siebie per "baronie". Jeśli się mylę, to mnie poprawcie, ale wydaje mi się, że Altair też jest odznaczony tytułem rycerskim, mam rację? Swoją drogą Altairze, z tego co kojarzę w Myrtanie od pokoleń wszyscy szlachcice miał żony... Tak mi przeszło przez myśl... czy ty kiedyś byłeś żonaty?

[Altair]

Altair wybałuszył oczy na rozmówcę, zaskoczyło go samo pytanie, jak i bezpośredniość w jego zadawaniu.
- Wiesz, Silverhold, w Myrtanie jest taka tradycja. Zostałem mianowany na rycerza, a więc i otrzymałem ziemię, chcąc nie chcąc, zostałem myrtańskim szlachcicem, a ponieważ praktycznie wszyscy panowie ziemscy muszą mieć małżonkę, bo, jak twierdzą, tak przystoi, ja również miałem. Dlatego w większości dokumentów podaje się jako wdowiec. Miała na imię Anesse, była siostrą pewnego hrabiego, którego uratowałem. Zginęła w oblężeniu Vengardu i to niedługo po ślubie. Szczerze mówiąc, było to małżeństwo czysto formalne - Altair zawsze kończył swoją wypowiedź w taki sposób, jakby chciał jeszcze coś dodać, ale nigdy nie dodawał. Ku zdumieniu Peanuta spojrzał jednak na niego i dorzucił: - a ty, Silverhold? Przecież urodziłeś się z tytułem, zatem też powinieneś mieć babę.
Altaira wzrok był ostry jak brzytwa, przeciął Peanuta lodowatym sztychem...

[Gunses]

- Ile razy mam powtarzać - rzekł Gunses mocą swego wampirzego głosu do kompanów z tyłu nie oglądając się nawet przez ramię - że obcy dla siebie jesteście w mieście. Każdy w swym domu jest swym panem. Tutaj na wyprawie nie wymagam od was rzucania się w ramiona, ale macie zachować należytą dyscyplinę. Tworzymy grupę. Kompanię, w której teraz każdy może liczyć na drugiego - głos brzmiał wśród ciszy nagich drzew, jakoby głos samych bogów - I to, że jestem Hrabią, nie wyklucza tego, że wziąłem udział w niedawnej bitwie pod dworem. Teraz nikt z nas nie jest tu urzędowo i formalnie. Jesteśmy prywatnie w celu pomocy naszemu przyjacielowi Gordianowi - chwilę milczał. Milczeli też inni. Ostatecznie, chcąc zakończyć dyskusję rzekł
- Wy. Ludzie, Elfy kiedy nie macie nic sensownego do powiedzenia, mówicie rzeczy, które mają w sobie tyleż sprzeczności i nienawiści oraz dumy i poczucia wyższości, że aż mi nieprzyjemnie was słuchać.

[Szarleǰ]

- Powinienem, czy nie, fakt faktem, że nie mam i nie miałem. Małżonki znaczy się. Rzekł uśmiechając się do siebie. - Z tytułem, może i się urodziłem, jednak tam, w Myrtanie. Tutaj jestem jak każdy inny, a to z grzeczności i szacunku do ojca przedstawiam się jako de Silverhold. Zaznaczył, gdyż nie chciał by uważano go za kogoś, kto obnosi się z tytułem, a nie osiągnął nic, czym można było by się pochwalić.
- Swój dom rodzinny jak i ziemię sprzedałem, więc szlachcic ze mnie taki jak ze świni krowa. Jeśli kiedyś zasłużę na ten tytuł, może i będę mógł powiedzieć, że jestem szlachcicem, póki co moje urodzenie nie świadczy o niczym - przynajmniej dla mnie. Powiedział z podniesionym czołem.

[Hagnar Wildschwein]

  Mało zakłopotany krasnolud wzniósł toast na cześć słów Gunsesa, który parł przed siebie na czole pochodu. Pochodu, którego temperatura troszkę wzrosła, a ilość kurzu wzmogła się pomimo, że kopyta końskie i koła wozu wcale nie pobudzały traktu i wiatru do tworzenia większych pokładów pyłu... I znając brodacza nie przejmowałby się głosami i racjami współtowarzyszy, wszak sprawdzi się lub nie ich gadanina, kiedy przyjdzie rzeczywistemu wrogowi we ślepia zajrzeć, gdyby nie to, że do wrzawy dochodziło bez jego udziału.
-Wyżej dupy nie podskoczysz...- skwitował krasnolud.

[Altair]

Altair gniewnie spojrzał na Gunsesa.
- Gunsesie, proszę o konkretny przykład, w innym wypadku proszę nie wyogólniać! Bo wypraszam sobie, bym kiedykolwiek mówił to, co przed chwilą raczyłeś stwierdzić. Wypraszam sobie to wszem i wobec, gdyż takimi właśnie osobami gardzę! A tak w ogóle, to nie wiem, dlaczego ktokolwiek wtrąca się w naszą dyskusję. Wszak nie skaczemy sobie do gardeł, lubić się nie musimy, a przecież zachowanie nasze jest zupełnie w granicach rozsądku. Wielcy obrońcy pokoju, psia mać, tylko nie wtedy, kiedy potrzeba. To, że Aragorn chce być tytułowany, to jego sprawa, a to, że ja nie mam zamiaru spełniać jego zachcianek, to moja sprawa. Słowem, nie róbcie z igły widły. Bo wcale nic się złego nie dzieje. Kiedy trzeba będzie stanąć z orężem w dłoni, ramię w ramię, nie zawaham się ze względu na jakieś tam niesnaski. Robicie z igły widły! - krzyczał niemal. Zdenerwował się, ponieważ prawda jest taka, że wcale nie uważał się za wyższego (faktycznie gardził takimi osobami), a ostatnia rozmowa pokazała, że to raczej jego rozmówca należy do takich, którzy to czują się wyżsi, a nie odwrotnie. Był sfrustrowany za to, że Gunses ocenił go wielce niesprawiedliwie, choć de facto nie był wcale do niego nastawiony negatywnie. Żachnął się więc i po chwili odwrócił do Peanuta, uspokoił ton.
- Nasze tytuły nic nie znaczą, to tylko ozdoba. Ale wszak tradycje rycerskie i zwyczaje szlachty... nie wszystkie są takie złe. Niektóre wręcz bardzo ciekawe. A twoja matka? Stary Silverhold nigdy nic nie mówił o żonie.
Altair spojrzał z ciekawością na Peanuta.