Szlakiem Chmielowych pól

[Armin]

Armin biegła najszybciej jak mogła i wysunęła ukryte ostrze oraz wyciągnęła sztylet.
- Ares! Biegnij! - kobieta krzyknęła, a wilk wiedział o co chodzi. Zaczął biec z niewiarygodna prędkością. Wyprzedził on Siliona i praktycznie znalazł się on na miejscu zdarzenia.

[Silion aep Mor]

Ludzie widzac wscieklego wilka nie skonczyli przywiazywac faceta do stosu. Na chwile sie zmieszali po czym zaczeli wymachiwac pochodniami by go odstraszyc. Wilk zaczal sie cofac lecz w tejze chwili na miejsce przybiegl Silion i Armin. Krasnolud z impetem powalil kilku mezczyzn i staranowal cialem czlowieka chcacego podpalic stos. Mezczyzna upadl, jego pochodnia lezala blisko chrustu. Krasnolud kopnal goscia w glowe i polozyl noge na jego klatce piersiowej. - Co to rwa mac ma byc za palenie ludzi? - krzyknal.
Tlum zaczal drzec jape. - MORDERCY! ZASLUGUJA NA SMIERC! BESTIE, NIE LUDZIE! SPALIIIC! NA STOS! ZABIC! - takie to krzyki sie slyszalo.
- Armin, rozgon ta cholote! - rzekl poirytowany.

[Armin]

Czarnoskóra zaczęła taranować ludzi. Pozostałych ludzi straszyła ostrzem oraz sztyletem.
- Odsuńcie się albo poleje się krew! - zaczęła wrzeszczeć na całe gardło. Ares począł taranować ludzi podobnie jak jego pani. - Silion, woda! - krzyknęła do towarzysza. Kobieta rozglądała się za wodą, by ugasić stosy.

[Silion aep Mor]

- Skad ja ci tu kobieto wezme wode? - zapytal ironicznie. Rzucil nozem w jednego z ludzi i trafil w czolo. Caly tlum uciekl. Faceci na plonacych stosach juz nie zyli. Silion podbiegl po noz, wyrwal go z czaszki i wytarl. Lezacy na ziemi mezczyzna dosiegl pochodni i przytknal do nasiaknietego oliwa chrustu. Ogien powoli zaczal sie rozprzestrzeniac. - Pomocy, tu jestem. Kuzwa ratunku. - krzyczal ten na stosie.

[Armin]

- Silion, rzuć nożem w liny przy stosie! - krzyknęła do krasnoluda. Armin podbiegła do mężczyzny, który leżał na ziemi i kopnęła go w głowę.

[Silion aep Mor]

Krasnolud zlapal noz w palce, przymierzyl i rzucil. Noz przecial powietrze i liny. Mezczyzna spadl na kobiete i zwalil ja z nog. - Przepraszam! - rzekl rozdygotanym glosem. Sil za to pobiegl za nozem by go nie zgubic, dobiegl do miejsca gdzie spadl i zabral go. Wrocil pod stos ktory zaplonal ogromnym ogniem. - Co to za samosad? - zapytal.

[Armin]

- Też się chciałam o to zapytać. - powiedziała Armin, która wydostała się spod mężczyzny. Ares przybiegł do swej pani cały zziajany.

[Silion aep Mor]

Mezczyzna wstal, otrzepal sie, byl ubrany w lekka skorzana zbroje, na ramieniu mial ta charakterystyczna opaske. Brazowe wlosy, szare oczy, kilkudniowy zarost. Dobrze zbudowany, wiek okolo 25 lat. Spojrzal swymi zimnymi oczyma na naszych bohaterow i rzekl. - Nasza tutejsza pieknosc zginela w jakichs dziwnych okolicznosciach, po kilku dniach znaleziono same nogi, rece i glowe. Masakra. Co za psychol tego dokonal. Bylismy jej przyjaciolmi, chcieli nas spalic co im sie czesciowo udalo i oskarzenia zrzucono na nas. - mezczyzna mowil spokojnie. Nagle uslyszeliscie gwizd, odwrociliscie glowy, gdy tego dokonywaliscie, waszym oczom mignal obraz mlodego zakapturzonego mezczyzny w czarnej szacie z blond grzywka. Od strony uratowanego uslyszeliscie delikatny jek, odwrociliscie glowe spowrotem. Mezczyzna lezal bartwy na ziemi z dziwnie wygieta do tylu glowa. Tak nienaturalnie. Z kieszeni wystawala mu karteczka na ktorej pisalo.

Char... (spalone)
"E"

Obok symbolu E widoczne bylo ramie charakterystyczne dla rozy wiatrow. Czesc kartki byla spalona.

[Armin]

Armin przeraziła się widokiem mężczyzny.
- O kurw... - nie dokończyła i odwróciła się plecami do trupa. - O co tu chodzi? - zapytała krasnoluda, który wiedział wszystko to samo co czarnoskóra. Kobieta jednak postanowiła przeszukać ciało leżące na ziemi. Maurenka podeszła do niego i zauważyła, że z kieszeni wystawała mała karteczka. Dziewczyna wzięła ją do ręki. Niestety była w części spalona i nie można było odczytać całego wyrazu. Można było przeczytać: Char. Poza tym można było spostrzec symbol ''E'', który oznacza wschód na róży wiatrów. - Spójrz na to. - podała karteczkę Silionowi.

[Silion aep Mor]

Krasnolud zlapal sie za brode. - Jasna cholera! Co tu sie dzieje? - zapytal sam siebie. Spojrzal w martwe cialo. - Rozczlonkowywanie? Same nogi i rece? Wraz z glowa? A gdzie tulow? Chora historia! - zadawal pytania niezmiernie zdziwiony. Kucnal obok kobiety. - Kochanie. Co tam znalazlas? - zapytal zaniepokojony.

[Armin]

Armin pokazała karteczkę krasnoludowi.
- Niestety się trochę spaliła. - powiedziała do mężczyzny. - Wiesz, co to może znaczyć? - zapytała się ukochanego. Czarnoskóra nie wiedziała co myśleć o tej całej sytuacji. Wszystko działo się za szybko. Ares stał przy swojej pani i był czujny, bowiem nie wiedział, czy coś ich nie zaatakuje.

[Silion aep Mor]

Krasnolud wział karteczke i spojrzał na nia. Przyjrzał się dokładniej rysunkowi i analizował. - Char... Czy tylko mi kojarzy się to z Charlotte? - rzekl do Armin. - To jest niewatpliwie róża kierunków. "E" Wschód? - spojrzał na ukochaną. - Czyżby rozwiązanie było takie proste? Czyzby Charlotte znajdowała się na wschodzie? - mruczał pod nosem. - Co by nie było, lepiej się stąd wynosic. - rzekł łapiąc ciemnoskóra za rękę. - Zbiera się na burze.

[Armin]

Armin poszła za rękę z krasnoludem. Szli w nieznane tereny maurence, raczej szli na wschód. Ares szedł spokojnym krokiem obok czarnoskórej. Widać było, że zbiera się na burzę. O co chodzi z tym paleniem? I wygięte ciało... Straszne. Lepiej szybko zmienię temat. Popatrzę sobie na Siliona.

[Silion aep Mor]

Krasnolud szedł za reke z czarnoskorą, pogoda wariowała, wiał mocny wiatr który mierzwił włosy bohaterom, ciemne chmury przyćmiły niebo. Szli w stronę jakiegoś lasu. Krasnolud spojrzał na swoją ukochaną, widział że coś ją trapi. - Ale masz dziwną minę. Coś cię trapi mała? - zapytał z troską. Szczerze mówiąc "mała" wypowiedziane przez krasnoluda do wyzszej kobiety brzmiało dosyć śmiesznie.

[Armin]

Mała? Armin spojrzała na krasnoluda.
- Bo to jest co najmniej dziwne. Ta cała sytuacja. - powiedziała kobieta. Nie lubiła spraw, których racjonalnie nie mogła wyjaśnić. Szła tak rozmyślając i odgarniając swe ciemne i bujne włosy z twarzy. Wilk szedł obok swej pani i nie wyglądał, aby przejmował się hulającym wiatrem.

[Silion aep Mor]

Krasnolud się zaczerwienił widząc wzrok kobiety. - Dziwne? - zapytał sam siebie. - To jest conajmniej chore. Ktoś poćwiartował kobiete i zabrał jej tułów. 3 facetów palono żywcem na stosie, i jeszcze ten koleś który "nagle" skrecił kark. - spojrzał jej w oczy. - Coś mi tu nie gra...

[Armin]

Czarnoskóra nie spojrzała w oczy ukochanego, tylko szła dalej. Nie mogła sobie tego poukładać w głowie. To było dla niej za dużo. Jeszcze wiejący wiatr jej wcale nie pomagał w tym myśleniu.
- Nie tylko tobie. - powiedziała kobieta. - Tutaj jakaś grubsza akcja się szykuje. - dodała dziewczyna po chwili.

[Silion aep Mor]

Krasnolud przystanął, trzymajac kobietę za rękę pociagnął ją powodując to że jej twarz znalazła się na poziomie głowy krasnoluda. Pocałował ją w usta. - Kochanie, nie zaprzątaj sobię tym głowy. Mamy wakacje, dziwne ale zawsze wakacje. - rzekl patrzac sie w oczy. Było juz ciemno jak w... jaskini. Pozno, okolo 23. Jakieś 200 metrów dalej pod lasem było zagaszone ognisko, mozna je rozpalic i sie kimnąć.

//23:10

[Armin]

- Ale jednak dziwne. - podkreśliła czarnoskóra. Zauważyła w oddali zagaszone ognisko. Pociągnęła krasnoluda i skierowała się właśnie w tą stronę. Było ciemno i nie za dużo było można zobaczyć. Ares szedł spokojnym krokiem przy nodze kobiety. O co chodzi w tym wszystkim? Może ten szaman miał trochę racji? Ale jak? Eh... Za dużo pytań bez odpowiedzi. A przecież mam wakacje z ukochanym. Powinnam się skupić na zabawie. Ale to nie takie proste w tych dziwnych okolicznościach...

[Silion aep Mor]

Krasnolud szedł wraz z ukochaną. - Naprawde kochanie, nie zamartwiaj się tym.- scisnął pewniej jej rękę. Dotarli do zagaszonego ogniska, ognisko było małym okręgiem o średnicy jednego metra, obłożone wokół kamieniami. Obok leżały krzesiwa. Krasnolud zostawił kobiete sama z wilkiem i udał się wgłab lasu. Nazbierał patyczków, suchych liści które zostały z jesieni, i innych kawałków drewna. Rzucił je na ognisko i odpalił krzesiwem. Usiadł przy ogniu aby się ogrzać. - Jaka piękna noc. - rzekł patrząc w gwiazdy.