Szlakiem Chmielowych pól

[Armin]

Armin usiadła przy ognisku i wyciągnęła do niego ręce, aby się ogrzać. Jako osoba pochodząca z Igsharu lubiła ciepło. Przysunęła się bliżej ognia i siedziała z zatroskanym spojrzeniem.
- Tak, piękna noc. - powtórzyła czarnoskóra. Siedziała tak trochę nieobecnym spojrzeniem. To wszystko to jednak było dla niej za dużo. Musiała sobie to jakoś przetrawić. Ares położył się na nogach swej pani, a dziewczyna zaczęła go głaskać po grzbiecie.

[Silion aep Mor]

Krasnolud wstał aby po chwili skierować się na drugą strone ogniska i usiąść obok kobiety. Gdy usiadł spojrzał w szalejący żywioł który trawił drewno i wyzwalał z niego pokłady energii. Po chwili spojrzał na kobiete która wydawała się taka jakaś nieobecna, spojrzał na jej twarz, nie wyrażała żadnych emocji, wzrok odleciał gdzieś w dal, do innej krainy. Krasnolud objął ją ramieniem i spojrzał na jej surową twarz. - Nie mysl tak intensywnie, kochanie, odpręż się. - rzekł pewnie. - Albo wylej to z siebie...

//Teraz twoja kolej na inwencję twórczą, wszak noc jeszcze młoda

[Armin]

Armin, kiedy poczuła dotyk i usłyszała słowa krasnoluda, powróciła na ziemię. Długo rozmyślała nad tym wszystkim i nie mogła tego dłużej znieść, więc mocno przytuliła się do swego ukochanego.
- To jest dla mnie zbyt dużo. Przepraszam... - kobieta wróciła wspomnieniami do tamtej pamiętnej bitwy, kiedy straciła rodzinę. Palenie na stosach przypominało jej o walce jej pobratyńców. Kiedy walka trwała, jej wioska, jej dom zostały spalone, a wraz z nim cały jej dobytek. Niedługo później rodzina przestałą żyć, a ona jedna została na wielkiej pustyni.
- To palenie. Te ciała. Rodzina. - wydukała. ÂŚcisnęła krasnoluda jeszcze mocniej. Poczuła jego mięśnie, zapach i przyjemne ciepło, które od niego biło.

[Silion aep Mor]

Krasnolud wtulił kobietę w siebie i ucałował w czubek głowy tak po ojcowsku. Kobieta tuliła się do niego co było bardzo przyjemne, krasnolud wylał na nią całą troskę. Głaskał ją delikatnie po głowie i patrzył się na nią. Kobieta była bliska płaczu. - Nie przepraszaj, nie tłum tego, wyzwól te emocje, zadręczanie się wspomnieniami do niczego dobrego nie prowadzi. W ten sposób malujesz fałszywy obraz swojej rodziny. Obraz słabych ludzi, zapomnij o przykrości, wyrzuć to z głowy a zostaw tylko te pozytywne wspomnienia. - przytulił ją pewniej. Troszczył się o nią w tej chwili jak o swój najcenniejszy skarb. - Niestety nie możemy zmienić ludzkiej natury, natury mścicieli, która nakazuje działać instynktownie, świat nie jest sprawiedliwy. Kochanie, masz teraz mnie, nie musisz obawiać się o jutro. Po prostu jeden człowiek osiąga wiele kosztem innego człowieka, taka już natura wojen i ludzi. - pogłaskał jej policzek.

[Armin]

Czarnoskóra uśmiechnęła się lekko i pocałowała Siliona w usta. Czuła smak jego ust, czuła ich miękkość i czuła zarazem ukojenie. Na chwilę zapomniała o wszystkim, o tajemniczej sprawie, o rodzinie, o tym, że jest na tym świecie. Wtuliła się w krasnoluda i położyła głowę na jego ramieniu.
- Wiesz, czemu naprawdę zostałam krukiem? Bo chciałam umieć zabić tych, którzy splamili honor mojej rodziny. Chciałam widzieć jak wiją się z bólu i proszą mnie o litość. - maurenka spojrzała na mężczyznę. - Oto moje prawdziwe ja. A co do wspomnień to pamiętam też miłe chwile. - kobieta się uśmiechnęła. - Pamiętam zabawy z bratem, ognisko z rodziną i piękne, gwieździste niebo nad domem. - dziewczyna pocałowała ukochanego w policzek. - Dziękuję, że jesteś. - Armin wtuliła się w mężczyznę, zamknęła oczy i... Zasnęła. Ares ułożył się koło tulącej się pary i również zasnął.

[Silion aep Mor]

//A chciałem jeszcze coś mądrego powiedzieć

Krasnolud czuł się jak młody bóg całujać się z czarnoskóra, kobieta ukazała mu swoje prawdziwe ja. Kiwnął głową ze zrozumieniem. - Zemsta nie jest kluczem do szczęścia, spokój i zrozumienie, tylko to da ci ukojenie. - rzekl zanim kobieta zasnęła. Patrzył się przez chwile w gwiazdy. Wtulony w kobietę położył się delikatnie obok niej. Gdy zasnął miał sen lub wizje, widział tą całą sytuacje, mała Armin, płonące domy, pożoga, wojna, trupy ścielące ziemię, to było straszne, ten sen uświadomił mu wiele, lecz najważniejsza z nich było to że ta oto maurenka potrzebuje pomocy, jego pomocy, potrzebuje ciepła, zrozumienia, rady i zainteresowania. Uswiadomiło go to jeszcze bardziej ze to uczucie jest słuszne, że jest prawdziwe. Uświadomiło mu to że czlowiek potrafi zabić drugiego dla swojej własnej korzyści. ÂŻyj i daj żyć innym!
Wczesnym rankiem obudziło was świergotanie ptaków, słońce było nisko na niebie, mroczne chmury wciąż wprawiały swiat w ponury nastrój. Ognisko dawno zgasło. Poprzednia noc z pewnością wzmocniła uczucie tej pary.

//8:00 rano. 13oC

[Armin]

//Trzeba było powiedzieć wcześniej

Armin usłyszała ćwierkanie ptaków. W nocy nic specjalnego jej się nie śniło. Pewnie jej umysł chciał uwolnić się od tego wszystkiego, tej sytuacji. Czarnoskóra leniwie otworzyła swoje oczy i pierwszym widokiem, który ujrzała był Ares. Wilk miał pysk na wysokości głowy kobiety. - Dzień dobry - wyszeptała i pogłaskała zwierzę po głowie. Podniosła się  z ziemi i usiadła po turecku. - Dzień dobry Silion! - powiedziała dziewczyna do krasnoluda.

[Silion aep Mor]

Krasnolud po chwili przypominając trupa uniósł się z ziemi i usiadł, był blady, jego twarz była dziwnie wykrzywiona, sam zaś wyglądał słabo, miał czerwone białka oczu, ogółem wyglądał strasznie. Spojrzał tępo na kobietę i równie tępo rzekl do niej. - Kochanie, ja... -przerwał chcac zaczerpnac oddech. - Ja tam byłem, tam, gdzie toczyła się wojna, paliły się domy a trupy ścieliły ziemię. Widziałem małą ciemnoskóra dziewczynkę z paniką w oczach. Chyba odleciałem, czulem sie lekki jak duch, jakbym nie był w ciele, nie wiem czy to był sen, wizja czy nadmiar bagiennego ziela. Bynajmniej już wiem co czujaś wtedy... - spojrzał jej w oczy.

[Armin]

On nie jest w stanie poczuć tego co ja wtedy. Mógł poczuć tylko namiastkę, a nie wszystkie uczucia. Armin spojrzała na krasnoluda.
- Wszystko w porządku? - spytała odruchowo z troską w głosie. Trzeba przyznać, że jej ukochany nie wyglądał zbyt dobrze. - Myślę, że nie trzeba było palić bagiennego ziela. Mówiłam, że to niedobre... - powiedziała do krasnoluda. Podeszła do niego i ułożyła mu włosy na głowie. Potem pocałowała w policzek i powiedziała: - Musisz się trochę ogarnąć. Trzeba wyruszać. - wstała, przeciągnęła się i poprawiła swój strój.

[Silion aep Mor]

Krasnolud wstał i "ogarnął się". Złapał kobietę za nadgarstek i przyciągnął do siebie, spojrzał jej w oczy. - To nie bagienne ziele, z tym specyfikiem zetknąłem się w górach Qaven, to nie to. - patrzył się tak w tą kawową otchłań. - Strach, ból, rozdarcie, uczucie niesprawiedliwości, żałość, złość, gniew, chęć by uciec jak najdalej, pragnienie zemsty, przerażenie, szał, rozpacz, pytanie siebie dlaczego to nie byłem ja, smutek, placz, rozpacz, uczucie pustki i osamotnienia, brak planow na przyszlosc, niechec do swego zycia... - wymieniał tak powoli kolejne uczucia które czuł podczas tego zaiste dziwnego snu, zaprawde dziwnym był ten krasnolud. - To czułaś kochanie, prawda? - zapytał trzymajac kobiete blisko siebie.

[Armin]

Armin błysnęły oczy.
- Tak, ale teraz to tylko słowa. Nie zrozumiesz tego tak jak ja to odebrałam. - powiedziała patrząc na twarz krasnoluda. - Chodźmy już. - dodała po chwili z lekkim uśmiechem na ustach. Skierowała się na ścieżkę, którą szli wcześniej. Ares szedł koło kobiety. - Idziesz? - spytała się ukochanego. Ten dzień wydawał się pochmurny, trochę mroczny. Słońca nie było widać z nad horyzontu.

[Silion aep Mor]

- Ide, ide... - krasnolud ruszył za kobietą w stronę lasu, szli powoli az wkoncu zanużyli się wgłąb jego. Ten las nie róznił się niczym od tego za chatką szamana, było ciemno, ponuro i nie było wiele widać. Szybkim krokiem przemierzali las, gdyz szykowała się burza. Krasnolud spojrzał na kobiete. - Armin, wiem co mówie, nie zapominaj o mojej przeszłości. Czułem to samo, nawet pewnego razu chciałem skoczyć ze szczytu gór w przepaść... - i zamilkł.

[Armin]

- No tak, ale każda nasza sytuacja jest inna. Nie możemy mówić, że czuliśmy to samo, tak się po prostu nie da. - powiedziała Armin. Szła tak przez las dość szybkim krokiem razem z krasnoludem i wilkiem. Nie było zbyt przyjemnie, ponieważ słońce nie zamierzało wyjść, a w powietrzu dało się wyczuć nadciągającą burzę.

[Silion aep Mor]

Krasnolud tylko pokrecil glową słysząc słowa kobiety. - Nie przekonam cie co? Wiesz co kochanie? Mam nadzieję że kiedyś zrozumiesz co chciałem ci przekazać, że udany związek opiera się na szczerości i zaufaniu a spokój osiąga się poprzez zrozumienie i wewnetrzne wyciszenie. Zemsta nic ci nie da, pamiętaj, nie wrócisz życia rodzinie. Nie możesz dać się opanować instynktowi gdyż wtedy nie będziesz się niczym różnic od morderców twej rodziny... - urwał ponieważ wyszliście z lasu. Zaczela sie burza, grzmiało, waliło piorunami na wszystkie strony, w oddali malowała się mała wioska.

[Armin]

Armin zasłoniła ręką twarz.
- Rozmowę dokończymy później. Teraz trzeba zacząć biec do tamtej wioski. - powiedziała czarnoskóra i zaczęła biec w wcześniej zamierzone miejsce. Ares wyprzedził ją znacznie i był już w połowie drogi.

[Silion aep Mor]

//Na miejscu pamietaj by mu odpowiedzieć
Krasnolud zaczął biec w stronę wioski. Biegł najszybciej jak mógł, w biegu prawie dorównywał Aresowi, biegli wiec tak sobie, pare razy prawie trafił ich piorun, lecz w koncu dobiegli pod drzwi karczmy. Weszli do środka.
//Odpisz coś a ja jutro zrobie opis karczmy jak weszlismy

[Armin]

Armin dogoniła towarzyszy i zatrzymała się przed karczmą. Złapała oddech i poprawiła strój. Weszła za krasnoludem do karczmy wraz z wilkiem

[Silion aep Mor]

Weszli do karczmy, wewnatrz byla ona niewielka, kilka stolow, przy kazdym po dwa krzesla, na przeciw drzwi lada i wejscie do kuchni. Kilkoro ludzi w srodku zajadalo sniadanie, po budynku krzata sie piekna, mloda, ludzka karczmareczka. Dlugie czarne wlosy, rumiana skora, krotka koszulka, dlugie nogi, duzy biust. Krasnolud usiadl wraz z kobieta przy jednym ze stolikow, gestem zawolal karczmarke. - Jakies sniadanie bysmy prosili... Co macie dobrego dzisiaj? - zapytal obojetnym glosem. Kobieta usmiechnela sie tylko. - Witam przyjezdnych. Dzisiaj mamy na sniadanie jajecznice na boczku. Podac? - zapytala wesolo.
- Tak, pewnie. Jestesmy glodni. - rzekl.
- Dobrze wiec. Chwileczke! - kobieta udala sie do kuchni.
- Tak wiec kochanie, mozemy kontynuowac... - rzekl patrzac sie w oczy siedzacej na przeciw niego Armin.

[Armin]

Armin usiadła na krześle i patrzyła się na wilka. Pogłaskała go i połaskotała.
- Kontynuować? Ach tak... - przypomniała sobie całą rozmowę. - Wiem, że związek polega na szczerości i zaufaniu, ale to co uważam to są moje poglądy i są niezależne od związku. To co będę myśleć o zemście to tylko i wyłącznie moja sprawa. - powiedziała czarnoskóra. Rozejrzała się dookoła i zauważyła, że karczma nie była duża, tylko kilka stolików. Kobieta siedziała i spojrzała się na krasnoluda.

[Silion aep Mor]

Po chwili z kuchni wyszla barmaneczka z dwoma duzymi talerzami jajecznicy, polozyla je na stole. Wrocila sie na kilka sekund do kuchni by wrocic z dwoma kubkami mleka. - Smacznego! - uklonila sie i wrocila do kuchni.
- Kochanie, kiedys zrozumiesz do czego prowadzi zemsta! Oby wtedy nie bylo za pozno... - wzial sie za jedzenie, lykal jajecznice i popijal mlekiem.