Na rozprostowanie kości

[Dragosani]

Drago zbył komentarz Evening krzywym uśmieszkiem. Miał własne plany i Marduk nie miał nic do gadania. Drużyna powoli zaczynała się rozchodzić.
- Dobrej nocy wszystkim - rzucił do nich. Sam również opuścił ratusz, lecz nie skierował się do karczmy. Początkowo tak, aby zmylić potencjalnych obserwatorów, lecz później wszedł między inne budynki, znikając w ich cieniu. Na północ od miasta, tak? pomyślał, spoglądając w tamtym kierunku. Przywołał moc swojej krwi, momentalnie przekształcając swoje ciało w nietoperza. Jako mały, latający ssak pomknął w powietrzu na północ. Ku kopalni.

[Egbert]

Egbert udał się do karczmy jak tylko skończyły się obrady. Nie czuł się jakoś szczególnie zmęczony, bo i dzień nie był specjalnie pracowity. Nie mniej jednak, mężczyźnie przyda się odpoczynek przed jutrzejszą akcją. Coś mu podpowiadało, że infiltracja niekoniecznie musi się udać i koniec końców trzeba będzie wpaść do obozu przeciwnika i popracować trochę mieczem. Jeśli szczęście dopisze to znajdą tam coś, co pomoże im pokonać lisza. Jak dotąd nie mieli bowiem niczego konkretnego. Po drodze do gospody Egbert złapał jeszcze Melkiora.
-Komandorze, czy działamy teraz w jakiś rejonach zagrożonych wojną? Gdzieś gdzie faktycznie może dojść do konfliktu?- Zapytał elfa. Rudobrody wiedział, że na wyspie panuje pokój, ale przecież niekiedy Bękarty wysyłały swoich ludzi poza granicę.
-Jeśli tak, to chcę prosić o przeniesienie po tej operacji. Nie żeby nie było tutaj dla mnie dość gorąco, ale... Za dużo tu podchodów, niewiadomych i czarów.

[Zaidaan]

Gdy już powiedział to co wiedział, wrócił do zajadania się podanymi daniami, bo co ma się zmarnować? Myślał też nad podjebaniem srebrnych sztućcy, ale nie jest to najlepszy moment, bo jeszcze mają sporo roboty do wykonania, a nigdzie tego nie ukryje. Najbardziej go zgorszyło zachowanie tego maurena, co wyciągnął urąbany łeb wąpierza. Bękart właściwie sam nie wiedział co o nim sądzić. Z jednej strony zabił jedną z tych chędożonych kreatur, a z drugiej - wyciągnął ten łeb w najmniej odpowiednim momencie. Już miał zacząć rzucać bluzgami, ale już wystarczająco kłótni przy tym stole było, że kolejnej robić nie trzeba. Przez resztę obrad właściwie siedział cicho i odleżywał zjedzony pokarm. Wreszcie oddelegowano ich do gospody, by wypocząć przed jutrzejszą akcją. Emerick wstał powoli i podpierając trochę alkoholu, ruszył do gospody gdzie wziął na koszt Marduka jeden z droższych pokoi, no przecież musiał jakoś wypocząć, by jutro działać trzeźwo i szybko, gdy będzie tego wymagała sytuacja, prawda?

[Marduk Draven]

Wkrótce też każdemu wydano klucz do pokoju. Gospodarz zapisywał przy każdym gościu cenę za pokój i numer klucza. Wszystkie pokoje, prócz tego wynajętego przez Emericka były proste, skromne, acz komfortowe. Pokój byłego hetmana miał łóżko z małym baldachimem, dywan z przedniej skóry wilka, niezwykle miękki, oraz mały kominek, w którym tlił się ogień, ogrzewając przyjemnie pokój.
Noc mijała spokojnie. Wbrew obiegowej opinii, między Patty i Eve do niczego nie doszło. Spały na dwóch łóżkach, gdyż pokój był tak zaopatrzony.
Pierwszy, jeszcze przed świtem, wstał Marduk. Siedział na dole, przy długim stole. Świt powoli się zbliżał.

[Samir]

Korzystając z okazji Samir ruszył na obrzeża miasteczka, gdzie jakoby miał mieszkać myśliwy znający się na konserwacji trofeów wszelakich. Mauren polubił pozyskaną dziś głowę i postanowił ją zachować, a nie mógł przecież po prostu postawić jej na kominku by zgniła. Błądził zatem przez pewien czas, rozglądając się za myśliwym. Odnalazł w końcu skromną chatę na obrzeżach Zartykanu, a poznał ją po wszelakich myśliwskich ozdobach i utensyliach potrzebnych w fachu. Zastukał do drzwi i szczęśliwie zastał myśliwego przebudzonego. Szybko dogadali się na kiedy wampirze trofeum będzie gotowe i mauren wrócił do gospody.
Wstał równo ze świtem, narzucił koszulę i asasyńską szatę na plecy i ruszył do głównej sali.
- Bry... - rzucił marszałkowi i rozejrzał się za chlebem i czymś do zagryzienia.

[Nawaar]

Karczmarz miał na podorędziu pokój dla maurena. Ciemnoskóry oczywiście skorzystał również z okazji, aby się oporządzić a mianowicie, załatwić potrzeby, umyć się po tym i wyspać się należycie, oczekując nastanie świtu. Wszystkie czynności zostały wykonane. Brak ciężkiego ekwipunku, tylko mu dopomógł w szybszym, wykonaniu powyższych czynności. Nawaar położył się nie myśląc, o jutrzejszym dniu ani, co on przyniesie. Ciemnoskóry wstał, gdy tylko promienie słońca dotarły do jego okna, po czym znów się ogarnął i zszedł na dół. Marduke oraz Samir byli już na dole, także wypadało się przywitać. - Dzień dobry. Następnie zasiadł obok nich i zaczął jeść co podano w międzyczasie, czekając na jakieś tematy do rozmowy.

[Melkior Tacticus]

- Nie, to znaczy jeszcze nie Egbercie. Słyszałem że Vrih potrzebuje pomocy w walkach z Ghuruckim margrabią. Posłałem tam naszych przedstawicieli przed tą wyprawą, więc kontrakt pewnie będzie. A wtedy dostaniesz przeniesienie, ja też nie lubię podchodów. Odpowiedział gdy szli do karczmy, a potem poszed spać. Wstał, zszedł na dół przywitał się i nałożył jajecznicy.

[Evening Antarii]

Wbrew powszechniej opinii nikt nie mógł wiedzieć, czy między dwoma anielicami "do czegoś doszło". Fakty są takie, że podłogę pokoju pokrywały pióra - białe i czarne, pościel była w nieładzie, a Eve rano wyszła potargana jak miotła i nieco niewyspana, ale zadowolona. W takim stanie zaprezentowała się na śniadaniu i tylko czekała na złośliwą uwagę króla-wampira. Przywitała się z zebranymi i ziewnęła przeciągle, zakrywając usta. Otuliła się mocniej ciepłym kubrakiem, gdyż rano zawsze marzła.
Anielica nie chciała się objadać, gdyż wiedziała, że czeka ją wymagający lot, a nieprzyjemnie lata się z pełnym brzuchem. Wypiła więc tylko gorący napar z ziół i zjadła trochę pieczywa z serem. Po tym była już właściwie gotowa do zwiadu.

[Marduk Draven]

Marduk po kolei witał każdego, kto schodził na dół. Jedna z kelnerek, blondynka o błękitnych jak niebo oczach, doniosła na stół jeszcze jajecznicy oraz garniec piwa. Puściła oko do Samira, uśmiechając się przy tym miło.
Mogłem się spodziewać, że Drago wywinie taki numer... Ciekawe, czy Galahad zaśmiałby się teraz ze mnie...
– Jak tam wyprawa z trofeum, Samir? – zagadał Maurena ot tak, zwyczajnie ciekaw tego. Wschód był tuż, tuż.

[Armin]

Ciemnoskóra podobnie jak pozostali zeszła na dół przeciągając się. Spało jej się całkiem dobrze, maurenka mało potrzebowała, aby się wyspać, toteż była wypoczęta. W końcu, wieczorem czekała ją dosyć ważna misja.
Dziwnie się czuła bez swojej katany na plecach, tak goło, jakby nie mogła się niczym obronić, co było nieprawdą, bo miała niezły zapas małych broni pochowanych przy pasie czy kostce.
- Dobry! - przywitała się z pozostałymi. Usiadła na wolnym miejscu przy stole i zaczęła jeść śniadanie.

[Nawaar]

Mauren również powitał resztę, która schodziła. Jego uwaga była trochę skupiona na anielicy, która wyszła niczym barachło, nie rozumiał tego jak ktoś będąc szlachtą oraz mając błękitną krew może tak wyjść do ludzi. Ciemnoskóry jeszcze wiele musi tutaj przeżyć, bo w jego rodzinnych stronach było to nie dopuszczalne! Jednak nie zamierzał tego komentować, Valfden to wolna wyspa i każdy może robić co chce z drugiej strony zastanawiał się, gdzie podziewa się król, czyżby zaspał? Istotom nocy może się takie coś zdarzyć? - Przepraszam- wtrącił się na chwilę - ale czy ktoś wie, gdzie podziewa się władca?

[Samir]

Słysząc pytanie skierowane do siebie mauren przeżuł szybko swoją pajdkę chleba i skierował wzrok na marszałka.
- A bardzo dobrze. Łeb się konserwuje u lokalnego myśliwego i myślę na drogę powrotną będzie gotowy do odbioru. Akuratne trofeum myślę. Martwiec to nieczęsty stwór, rzadko się tego typu wampira spotyka. Przyznam zaskoczyła mnie paskuda.

[Dragosani]

Drzwi gospody otworzyły się i w progu stanął zagubiony władca. To, że nie zszedł z góry, gdzie znajdowały się pokoje, co wskazywało, że albo wstał wcześniej niż wszyscy, albo spędził noc poza gospodą. Z wejścia rozejrzał się po sali.
- Już wstaliście - powiedział na powitanie. - Dobrze. - Podszedł do stołu i wziął pierwszy lepszy kufel z piwem, z którego zdrowo pociągnął. - Macie tu może krew? - Spojrzał na kelnerkę. - W gardle mi zaschło. I przyda mi się nieco orzeźwienia.

[Marduk Draven]

– Sam nawet tego cholerstwa nie spotkałem – odrzekł Samirowi. – I nie martw się, dostaniesz premię za pozbycie się tego ścierwa. Zartat sam wie, ile osób uratowałeś. – popił piwa. Wtem do sali wszedł Dragosani. Drzwiami od gospody. Marduk lekko przewrócił oczami, gdy zaś Drago spytał o krew, święty mściciel zerknął na Evening. – Jak tam nocny spacer, wasza wysokość? – spytał, jakby udawał, że nie podejrzewał, że Drago zrobił sobie wycieczkę. Z resztą, co mógł na to poradzić?

[Dragosani]

Drago wyłapał spojrzenie Marduka, które pobiegło na Evening. Chwilowo więc zignorował pytanie Marszałka.
- Ach, Evening, nic tak nie rozgrzewa po nocy w zimnym lesie jak twój widok! - rzucił najbardziej żałosny tekst, jaki mógł teraz wymyślić. - Ale też w tym lesie ciekawe rzeczy widziałem. I jezioro o czerwonych wodach. I kopalnie - wyjaśnił, siadając przy stole.

[Evening Antarii]

Eve zarumieniła się jak nastolatka, choć już dawno nią nie była. Speszona wzięła kubek herbaty w obie ręce i zaczęła udawać, że pije, by zakryć policzki. Komplement od Dragosaniego tak ją zdziwił, że aż postawił całkowicie na nogi mimo wczesnej godziny. Komplement może nie najwyższych lotów, ale zawsze coś.

[Nawaar]

Mauren nie musiał czekać długo na odpowiedź, ponieważ odpowiedź pojawiła się w drzwiach gospody, kiedy wszyscy jedli. Tutejszy władca był jednostką dość osobliwą, ba w końcu to wampir! Jednakże jego zachowanie wobec innych członków drużyny oraz zwykłego plebsu, wskazywało na dość niecodzienne od tego, którego znał ze swoich rodzinnych stron. Dragosani traktował większość osób przyjacielsko i wręcz frywolnie do nich podchodził, ale z drugiej strony nie bał się ryzyka oraz walki za swój kraj i ludność, udając się na samotny zwiad na północ.  Większość mogła zapytać czy to dobre połączenie, ale Nawaar nie mógł jeszcze na nie odpowiedzieć z prostego powodu było za wcześnie na to. Takimi rozważaniami zajmował się teraz jedząc, co mu przynoszą i pewnie jak każdy czekał na konkrety. 

[Egbert]

Po dobrze przespanej nocy Egbert zszedł na dół wraz z innymi i poświęcił się jedzeniu śniadania. Korzystając z tego, że za wszystko płacił Marduk, najemnik zamówił dla siebie jeden z droższych napojów. Był to czarny płyn sporządzany, zgodnie z tym co powiedział rudobrodemu karczmarz, z mielonych ziaren kawowca. Rzecz była droga, bo owe kawowce nie występowały na Valfden, więc ziarna trzeba było importować zza morza. Egbert wypił spory kubek tego wywaru na dwa łyki i teraz czuł się dziwnie pobudzony.

[Patty]

W końcu z pokoju wyszła i druga anielica, podobnie rozczochrana, z włosami i piórami w nieładzie, jednak wyraźnie zadowolona i z ładnym uśmiechem na ustach. Zeszła do głównej sali gdzie wzrokiem odnalazła Eve i podeszła do niej, po czym pocałowała delikatnie i czule w czubek głowy. Następnie zajęła miejsce obok, posłała jej przepiękny uśmiech i sama sięgnęła po wodę i coś lekkiego do jedzenia.
- Schodząc słyszałam Dragosaniego który opowiadał coś o czerwonych jeziorach. Dokończ proszę - powiedziała do króla, smarując chlebek masłem.

[Dragosani]

- I co z tą krwią będzie? - zapytał wampir. Zauważył schodząca Patty, która to wyraziła swoje zainteresowanie jego odkryciami. Wcześniej zaś wyraziła zainteresowanie Evening. Każdy tutaj ostatnio wyrażał czymś zainteresowanie. Gdyby tylko tak do pracy z dokumentacja państwowa podchodzili! Wampir uznał, że po powrocie do stolicy zrobi dokładna kontrole dokumentów Rady Królewskiej. To ważne! - Naprawdę chcecie siedzieć przy stole z głodnym wampirem? - kontynuował, ignorując fakt, że przecież na własne buteleczki z krwią.
- W lesie, na północ od miasta, znajduje się jeziorko - zaczął. - Niewielkie, może ma jakieś
pięćdziesiąt metrów szerokości. Jego wody mają czerwone zabarwienie. Co ciekawe, nie od rudy. - Spojrzał porozumiewawczo na Meritha. - To glony. Ich woń wyraźnie czuć nad całym jeziorem. Może kilka kilometrów dalej na północ jest jaskinia. Strzeżona jaskinia. Siedzi tam oddział zbrojnych. Udają straż, ale dla wprawnego oka to jasne, że prawdziwą strażą nie są. To ma być chyba ta kopalnia. Nie udało mi się jednak dostać do środka. Pilnują wejścia cały czas. Nawet jako nietoperz byłoby ciężko.