Na rozprostowanie kości

[Patty]

- Ach, rzeczywiście - anielica z cwanym uśmieszkiem porwała karafkę wina i przytuliła do siebie jak dawno niewidziane dziecię - Teraz możemy iść.

[Marduk Draven]

- Panie przodem - wskazał gestem dłoni. Gdy anielica ruszyła, Marduk także to zrobił. Po kilku chwilach byli już pod drzwiami biblioteki. Czekali tam już Eve, Armin, Drago oraz Merith. Byli więc w komplecie.
- Co tam znaleźliście ciekawego? - spytał Draven.

[Dragosani]

- I tak i nie - odparł wampir. - To zależy co znaleźliście wy. - Spojrzał na pozostałych. - Razem nasze informacje mogą się zazębić, ale tak same z siebie wyglądają raczej jak tylko legendy.

[Marduk Draven]

Marduk przełożył dłoń do gładko ogolonego podbródka.
- Hmm... - mruknął. Popatrzył na Evening oraz Armin. - Zacznijmy od początku, od domniemanego miejsca pochodzenia. Eve, Armin, czego się dowiedziałyście?

[Evening Antarii]

-Właściwie to ja znalazłam coś ciekawego. Księga pod tytułem "Jad boży, czyli o bluźnierstwach Samaëla". W isgharze był kiedyś czarnoksiężnik, który sporo wojował, nazywano go też Kobrą. Samael chciał przywrócić życie swojej ukochanej, która utracił. Zaprzedał swą duszę Bartzabelowi... czymkolwiek to jest. Samael stał się jednak Anpu, czyli prowadzącym umarłych. Stracił i ciało i duszę. Ukochanej też do końca nie mógł odzyskać - jedyną możliwością było otworzenie w jej ciele sztucznej osobowości. Po tym Samael zniknął po stu latach swego "życia". Zwą go teraz "Jadem bożym". No i do tego mam jego rycinę- Antarii otworzyła książkę na stronie z rysunkiem i pokazała wszystkim.

[Patty]

- No za piękny to on nie jest - odpowiedziała ze skrzywioną minką Patty i pociągnęła łyk wina, by spłukać tę paskudę.

[Marduk Draven]

- Dobrze, że ty jesteś - odrzekł Patty, uśmiechając się wrednie.ale nje mógł zaprzeczyć, że anielica była ładną kobietą. Jak każdy skrzydlaty sługa Zartata oczywiście.- Bartzabel? Ciekawe imię... my się dowiedzieliśmy o pięciu czarownikach, którzy przyzywali demona. Jeden z nich zdradził i wchłonął jego moc. - pomyślał chwilę. - Co jeszcze mamy?

[Dragosani]

- Bartzabel to demon - wtrącił się Drago. - Uznawany za patrona rewolucji i burzy. Do jego przywołania rzekomo potrzeba mocy pięciu nekromantów - wyjaśnił. - Więc to by pasowało. Zaś co do tego czarnoksiężnika "Kobry"... czy można powiedzieć, że jego serce było strawione "żalem, rozpaczą i zawodem"? Była wzmianka o tym we "Władcy Burz". Rzekomy grobowiec tegoż serca znajduje się "pośród fal słodkich, tam gdzie zagłada z nieba nie dotarła, w jeziorze czerwonym od minerału, co dla magii jest zabójczy". Do dosłowny cytat.

[Nawaar]

Mauren, który tak lubił ciszę jadł w najlepsze do czasu, aż cisza został przerwana, przez powracających towarzyszy. Bękarty wyglądały na zadowolonych i o wiele spokojniejszych. Nawaar dodał dwa do jednego, i wyszło mu na to, że owe osobniki byli w burdelu. Swoją drogą ciekawe czy czegoś się dowiedzieli od dziewczynek, ale ciekawsze było to jakie jakościowo informacje mają ci z biblioteki, bo jeszcze żaden mol książkowy, nie powrócił. Teraz pozostało czekać, wymienić informacje i na nowo już zdecydowanie spokojnie określić plan! Bez tych wszelakich emocji oraz chamstwa.

[Marduk Draven]

W jeziorze czerwonym od minerału, co dla magii jest zabójczy? - spytał retorycznie.- To by sugerowało złoża czerwonei rudy... czyżby ukrył serce w jeziorze w pobliżu złóż rudy?

[Armin]

- Ja nie znalazłam czegoś bardzo fascynującego. - zaczęła mówić. - Historia o Iblisie, mężczyźnie, który wojował na pustyniach. Pewnego dnia poznał kobietę, zakochał się w niej i mieli żyć długo i szczęśliwie, jednakże ukochana została porwana i zabita przez konkurujące plemię. Iblis w akcie zemsty oraz rozpaczy wyrżnął całe to plemię, łącznie z kobietami i dziećmi. Taka oto romantyczna historia. - streściła ciemnoskóra.

[Marduk Draven]

- Zgadzają się imiona, zgadzają się też dwie historie Armin i Eve. Najpierw był watażką, a potem tym Anpu, to chyba odpowiednik nekromanty - zauważył. - Drago, wiedziałeś czym jest Bartzabel. wnioskuję, że czegoś się dowiedziałeś.

[Dragosani]

- W jednej z ksiąg znajdował się też swego rodzaju hymn - zaczął wampir, po namyśle. - Wyglądał jak artystyczna wizja rytuału przywoływania demona. Struktura wskazywała na przywołanie Bartzabela właśnie. Nazwano to także "Purpurowym Płomieniem". Co ciekawe było tam również wymienione imię Samaëla. Wraz z czterema, lub pięcioma innymi. Zależnie od interpretacji. Czyżby odniesienie do pięciu nekromantów? Niestety hymn nie był skończony. Kończył się urwany. Był tam również symbol ośmioramiennej gwiazdy wpisanej w heksagram. Każde z jej ramion kończyło się strzałką, zaś na środku widniała czaszka. Nieco przypomina mi to znak używany do opisania chaotycznej jedności Otchłani.

[Marduk Draven]

- Wszystko nam się powoli zaczyna łączyć. Także książka, którą ja czytałem nazywała się Purpurowy płomień. Opowiadała o magu, nekromancie, który tak gardził życiem, że zabijał tylko by zaraz to wskrzesić swymi mrocznymi mocami - odpowiedział. - Więc Iblis traci ukochaną, zostaje liszem, niszczy i wskrzesza to, co napotyka. Razem z czterema innymi czarownikami przyzywa demona, po czym zdradza i ich i jego. Swoje serce chowa gdzieś gdzie nie sięgnął kataklizm, gdzieś w pobliżu czerwonej rudy i jeziora... coś jeszcze? Jeśli nie, to można się zbierać. Ciekawe, co tam reszta się dowiedziała.

[Patty]

- Chodźmy zatem - popędziła grupę anielica i sama ruszyła do wyjścia - Nie ma co tak stać po próżnicy, a w ratuszu jest jedzenie. I wino!

[Marduk Draven]

– Masz je też w karafce, którą zabrałaś z ratusza – odrzekł zgryźliwie anielicy.

[Patty]

Anielica słysząc to odwróciła się i cisnęła pustą karafką w Marduka.

[Marduk Draven]

Marduk cofnął się o krok, udało mu się w kluczowym, a nawet i ostatnim momencie chwycić karafkę za pomocą telekinezy. Naczynie zatrzymało się kilka centymetrów przed przystojną, lecz poznaczoną blizną twarzą rycerza. Chwycił je w dłonie.
– Szlaban na latanie – powiedział do anielicy. Nie wiadomo, czy żartem, czy na serio.– Blizn na twarzy mam nadto.

[Dragosani]

Drago zaśmiał się widząc całą tę scenę.
- Oddalam - oddalił szlaban Marduka. - I tobie Marduk, daję szlaban na dawanie szlabanów. To było zabawne i pouczające. Do praktyki defensywnego wykorzystania telekinezy dobra jest każda okazja.

[Marduk Draven]

- I ty, Brutusie, przeciw mnie? - powiedział paladyn teatralnie do Draga, ujmując się przy tym za serce. Telekinezą odłożył gdzieś karafkę na jakiś stół. A potem cała gromada moli książkowych wróciła do ratusza, gdzie czekała już reszta kompani.
- Czego się dowiedzieliście? - spytał burdelowych i karczmiennych zwiadowców, oraz Samira.