Na rozprostowanie kości

[Patty]

Widząc osobliwą minę Marduka kobieta dolała wina do jego kielicha i z przebiegłym uśmiechem przesunęła w jego stronę puchar, całkowicie ignorując smęty po drugiej stronie stołu.
- Co byś chciał bym ci opisała? - spytała Patty wesoło, z ładnym uśmiechem.

[Nawaar]

- Taa, szukam roboty. Wędruje po świecie, ale nigdzie nie mogę zagrzać miejsca, znajdzie się coś? Padło proste pytanie, przy kuflu pełnego piwa, które zostało delikatnie upite.

[Kazmir MacBrewmann]

- W stanie użytkowym ta? Oby. Mruknął. Pomachał tej czarnowłosej, ubranej w coś bardziej żółtawego, odznaczającą się troszkę mocniejszym makijażem, małym noskiem i wielkimi, brązowymi oczami. Nie tylko oczami. Uśmiechnął się, podszedł do niej i chwyciwszy za rękę poszedł z nią na góre do pokoju..

[Dragosani]

Drago zaś dostrzegł spojrzenie Evening. Zrobił skruszoną minę. W duchu jednak pękał ze śmiechu. Cóż mógł innego począć? Niełatwe jest życie króla. Trzeba było więc ratować sytuację.
- Z Armin wszystko w porządku? - zapytał wyrażając troskę o skrzywdzoną dusze. Kobiety lubią troskliwych i wrażliwych mężczyzn. Chyba.

[Evening Antarii]

-Ręce precz od pośladków Patty- rzuciła. Do Antaresa i Dravena. -Armin coś zje, odpocznie i myślę, że bezczynność jest złym pomysłem w jej przypadku. Musi się czymś zająć. Prawda, Ar?- spojrzała z troską na maurenkę. -Armin ma bardzo bystry umysł. Może pomoże nam wymyślaniu, jak pokonać lisza.

[Zaidaan]

Szczerze powiedziawszy, Emerick nie był zbyt wtajniony w cele misji, bo wprosili go na siłę strażnicy Mardukeja. Ale skoro dostał pieniądze i rozkaz od samego króla by udać się do burdelu, to jakże mógł odmówić? Dosiadł się szybko do blondynki i objął ją, jednocześnie łapiąc ją drugą ręką za udo. Szepnął jej kilka słówek na ucho i zabrał kurtyzanę do jednego z wolnych pokoi.

[Marduk Draven]

Patricia miała ładny uśmiech. To Marduk musiał przyznać, przynajmniej w duchu. Przyjął puchar, odwzajemniając uśmiech. I napił się.
– Gratia – podziękował anielicy. – Eeem... co to miało być? – spytał retorycznie.– A! Tak, tego mutanta, z tamtej jaskini. Mówisz, że wyglądał jak ork? To by pasowało... – rzucił. Trudno było zachować się poważnie. Napił się znowu, ale z umiarem.

//Patty otrzymuje: upojenie alkoholem


Do Melkiora pomachał panienka o kasztanowych włosach. Zbliżyła się.
– Witaj panie. Znudzony podróżą? Żona męczy? Pracownicy są wrzodem? Ja pomogę! – wzięła elfa za rękę i poprowadziła na górę.


No a towarzyszka Kazmira zaśmiała się niewinnie. Pokój był schludny, z łóżkiem, stolikiem z winem i świecami.


Blondynka pisnęła lekko, może Emerick miał zbyt mocną rękę. Zarumieniła się od słówek i niczym kot prowadzony zapachem ryby, poszła za byłym hetmanem.


Karczmarz popatrzył na Nawaara. Milczał tak chwilę.
- Zależy czego szukasz. Mamy tu niedaleko taki interes, ale to trzeba mieć krzepę.

[Armin]

Armin podziękowała anielicy małym uśmiechem, co dla kobiety było wysiłkiem, ponieważ nie uśmiechała się od dłuższego czasu. Spojrzała na podstawiony jej przed nos talerz z jedzeniem. W zasadzie nie wiedziała, kiedy dokładnie jadła ostatni posiłek, także nawet nie protestowała przed przyjaciółką. Wzięła sztućce, po czym zaczęła konsumować królika.
- Dziękuję... - zamyśliła się - Eve. - dokończyła. - Mogę ci zadać jedno pytanie? - spojrzała na współrozmówczynię. - Czy... - urwała na moment. -Czy ktoś mnie w ogóle szukał...?
Potem dodała.
- Tak, muszę się czymś zająć, aby za dużo o tym wszystkim nie rozmyślać. - stwierdziła pewna siebie.

[Evening Antarii]

O nie. Armin poruszyła trudny temat. Jakoś trzeba było dyplomatycznie z tego wybrnąć.
-Silion chyba nie dawał sobie rady sam z dzieckiem. Wiesz, ja w tamtym czasie też przechodziłam trudne chwile, właściwie to siedziałam w swoim dworze i piłam wino. Dosłownie. Nie wiem co działo się z małym aep Morem. Ale Silion martwił się, szukał ciebie. Jak mógł tego nie robić?... Przecież cię kochał niezależnie od tego, czy się kłóciliście czy nie. Ciężko mi cokolwiek powiedzieć na temat tego, co teraz się z nim dzieje, niestety. Wybacz...- to ostatnie powiedziała przepraszającym tonem, jakby to była jej wina. Może rzeczywiście mogła sama bardziej się tym zainteresować w owym czasie.
-Pamiętasz, kiedyś obie byłyśmy dręczone przez demony, które potem nas opętały. Obecny tu Drago też. I Melkior, który pewnie poszedł teraz ruchać za pieniądze króla. Zapewniam cię, że dla wielu ludzi na Valfden jesteś ważna. Ja osobiście myślałam, że sama odeszłaś.

[Melkior Tacticus]

- I to jakim wrzodem moja droga. Klepnął delikatnie ją w zgrabny tyłeczek i ruszył do pokoju. Już w drodze odpinając klamry pasa. W pokoju zaś zaczął od rzucenia broni w jeden kąt, a trochę tego było. Nie sądził nigdy że zarucha w imie ojczyzny. Zdjął górną część pancerza i koszulę, ukazując umięśnioną klatę. walnął się na łóżko. <Dalsza część posta jest tak ostra że wymaga cenzury, ale zrobili to cztery razy po dwa razy i osiem razy raz po raz>

[Patty]

- Wyglądał, nie wyglądał... Musimy o takich poważnych rzeczach teraz rozmawiać? - odparła anielica, upijając tym razem rozsądny łyk wina i z uśmiechem nawinęła blond kosmyk na palec.

[Marduk Draven]

– No... eem, chyba by się przydało – odrzekł niepewnie. Nie sądził, że Zartat da mu ujrzeć, a nawet rozmawiać z podpitym aniołem. Jakim szczęściem, lub wyrokiem bożym, było to, że nie było tam żadnego z bękartów Rashera.– Chyba, że dużo wymagam... – dodał, próbując odsunąć kielich od Patty.

[Armin]

- Nie. - powiedziała krótko kobieta. - Nie wybaczę ci, bo nie nie mam czego. Nic złego nie zrobiłaś. To też nie jest twoja wina, że się tak stało. - położyła dłoń na ramieniu anielicy. Delikatnie uśmiechnęła się.
Teraz zrozumiała, że krasnolud mówił prawdę, przy ich ostatnim spotkaniu w dosyć niefortunnych okolicznościach. Szukał jej, wychowywał ich dziecko, a ona wróciła po nie wiadomo jak długim czasie i chciała go zabić. Mogłaby sobie tłumaczyć, że to nie była jej wina, że straciła pamięć, ale to w tym momencie nic, absolutnie nic nie zmieni. Co było to było i nic tego nie zmieni.
- Jasne, że pamiętam tą wyprawę. Wtedy nieźle dała mi w kość choroba morska. - przypomniała sobie.
Słysząc dalszą część wypowiedzi anielicy przytuliła się do niej.
- Eve, naprawdę, nie musisz się tłumaczyć. - powiedziała szczerze. - Nawet, jeśli zapomniałam o tym, że się przyjaźniłyśmy to wiedz, że się za tobą stęskniłam. - zaśmiała się.

[Patty]

- No jak trzeba to trzeba - westchnęła anielica - A to, przepraszam bardzo, jest moje... - mruknęła i przyciągnęła do siebie kielich telekinezą, po czym z szelmowskim uśmiechem upiła łyk.

[Dragosani]

Dragosani wzniósł lekko ręce ku górze, aby wskazać swoją niewinność. Wszak do macanek jeszcze nie doszło. Jednak nadeszła pora, aby wrócić do spraw ważniejszych.
- Opowiedz nam o tym mutancie, Patricio. - Wampir nie skracał imienia Patty, coby nadać zdaniu poważniejszy wydźwięk. Chociaż biorąc pod uwagę stan anielicy, zapewne nic to nie da. - Tylko najpierw przełknij. - dodał, nie wiedząc jeszcze jak to brzmi.

[Nawaar]

Nawaar miał okazję przydać się całej kompani, oby nie tylko on! Jeżeli zaskarbi sobie szacunek karczmarza może będzie skory podzielić się informacjami? Cóż na razie trzeba zapytać jaki to rodzaj pracy.- Myślę, że sobie poradzę. Jestem jeszcze w sile wieku. Zapewniał o swej przydatności ciemnoskóry.

[Evening Antarii]

-Wiem Ar. Ja też za tobą tęskniłam. Naprawdę ciężko jest, gdy ktoś odchodzi. A my myśleliśmy, że to była twoja decyzja. Powinnam mieć głowę na karku i odszukać cię...- Eve miała nadzieję, że wszystko już od teraz będzie dobrze. Wspomnienia powróciły, nawet jeśli są złe, to chociaż istnieją. Ar odzyskała cząstkę siebie, a może z czasem odzyska rodzinę i dawne życie? -Pij i jedz kochana. Na zdrowie- zachęciła ją. A potem zwróciła uwagę na Marduka, Patty i Draga. Widząc to wszystko, Eve westchnęła sama do siebie. Wstała od stołu i podeszła do czarnoskrzydłej anielicy. Stanęła za jej krzesłem, a dłonie położyła na ramionach. Odgarnęła jasne kosmyki włos z pleców. Zaczęła palcami masować jej barki i ramiona.
-Czy nie widzicie panowie, że dama próbuje się zrelaksować? Nie utrudniajcie jej tego proszę- odezwała się do towarzyszy. Evening starała się delikatnie poruszać palcami, by rozluźnić mięśnie barków Patty. Zapewne są one zmęczone od machania skrzydłami. Sama cierpiała na takie bóle od czasu do czasu. Jej palce wbijały się czasem w łopatki, w miejscu powyżej skrzydeł, potem dłonie wędrowały wyżej - na kark i masowały delikatnie szyję anielicy. -Tak przyjemnie?- spytała z troską w głosie.

[Marduk Draven]

– Mój błąd. Pomyliłem kielichy – odrzekł Patty z nutą sarkazmu, po czym Drago spróbował nakłonić anielicę do mówienia. Był ciekaw opowieści. No ale potem przyszła Eve, Marduk wstrzymał westchnięcie. Zagryzł delikatnie wargę, wpatrując się w nieokreśloną przestrzeń. Wyglądał niczym jakiś myśliciel, szukający nieistniejącego sensu istnienia.

[Patty]

Patty miała już zabrać głos w sprawie owego mutanta, o którego tak dopytywali Marduk z królem, ale nagle poczuła na swoich barkach delikatne, kobiece dłonie. Mimowolnie zrelaksowała się, czując jak subtelny dotyk drugiej anielicy sprawiają jej niewysłowioną przyjemność. Odchyliła głowę, opierając ją o delikatnie o ciało Eve i uśmiechnęła się szeroko.
- Mhmm.... Tak idealnie - mruknęła po chwili.

[Dragosani]

Dragosani spojrzał na Evening, niemalże dokładnie takim samym spojrzeniem, jakim ona wcześniej obdarzyła jego.
- Mnie też czasem plecy bolą... - mruknął niemalże niesłyszalnie. - Ehm... Może inaczej. Marduk! - Klepnął Dravena w ramię. Nagle i mocno. - Opowiedz nam o tych mutantach. Opowiadałeś mi kiedyś o nich, ale drogie panie też pewnie chcą usłyszeć.