Na rozprostowanie kości

[Merith]

- Bardzo śmieszne. Odpowiedział Dragowi - Wolałbym nie, przynajmniej nie podczas jazdy konno.

[Egbert]

Zanim Egbert zdążył odpowiedzieć, czarodziej go wyręczył. Najemnik nie protestował, bo może faktycznie coś tam słyszał, ale ekspertem w tej dziedzinie na pewno nie był. Mag zaś, siłą rzeczy musiał orientować się w takich sprawach. Gdy zbliżył się do nich król, Bękart z zaciekawieniem przyjrzał się jego broni. Konkretnie materiałowi, z którego ów oręż był wykonany. O samych szablach rudobrody miał raczej kiepskie zdanie. Uważał je bardziej za broń ceremonialną, nadającą się co najwyżej do parad i pojedynków szlacheckich. Widział co prawda jak wampir robi świetny użytek ze swojego egzemplarza, jednak podejrzewał że Dragosani byłby równie zabójczy walcząc przy użyciu kawałka patyka. Egbert nigdy nie widział nikogo, kto potrafiłby poruszać się szybciej.
-Jaki jest zasięg działania tej rudy?- Dopytał wampira.
-Czy ta rękojeść byłaby w stanie powstrzymać maga stojącego kilka metrów dalej?

[Melkior Tacticus]

Elf przyhamował konia, odpuszczając sobie towarzystwo Marduka i zrównał się bardziej ze swoimi ludźmi. Powodem były teksty świętojebliwego o wieszaniu za obsmarkanie posadzki. Miał ogromną chęć zrobić to specjalnie. Obiecał sobie że się powstrzyma. Komandor uważał ponadto że Marduk ma kij w dupie odkąd został szlachcicem, a im bardziej awansuje w Bractwie tym kij wchodzi głębiej. Domenik powiedziałby że mu gówno o serce uderza. Melkior żył na luzie, może za bardzo, ale on miał przed sobą tysiące lat. Ludzie tyle nie mają. Czasem wydawało mu się że Bractwo trochę zazdrości tego luzactwa w Bękartach.

[Dragosani]

- To nie jest ostateczna broń zagłady dla magów - odparł wampir. - Raczej wsparcie dla wojownika, wyrównanie szans. Rany zadane taką bronią utrudniają rzucanie zaklęć, niejako wysączają moc magiczną z maga. Zaś sama bliska obecność czerwonej rudy zaburza jego pokłady mocy magicznej, uniemożliwiając teleportację. Rzecz jasna wyjątkowo potężny mag będzie w stanie się oprzeć niektórym efektom. Wszak tej rudy jest jedynie kilkadziesiąt gram. Ale tak, taki przeciętny mag nie teleportuje się spod ostrza.

[Egbert]

Najemnik pokiwał głową.
-Więc ta ruda ułatwia sprawę, ale nie rozwiązuje podstawowego problemu. Mianowicie, w jaki sposób podejść do czarodzieja zanim ten cię usmaży? Najlepiej byłoby wziąć go z zaskoczenia, tyle że w naszym przypadku będzie o to ciężko. W końcu to my idziemy do niego, więc dowie się o naszym przybyciu z wyprzedzeniem i będzie mu łatwo zmusić nas do walki na jego warunkach.

[Dragosani]

Wampir schował szable do pochwy.
- W starciu z magami... i z czymkolwiek, tak naprawdę - zaczął. - Najlepszą bronią jest wiedza i umysł. Możesz sobie być najsilniejszym i najszybszym wojakiem jakiego widział świat, ale skończysz w ziemi, jeżeli przechytrzy cię jakiś chłystek. Ja osobiście nie przeżyłem tyle wieków tylko dlatego, że się dobrze biję. Więc z własnego doświadczenia mogę to potwierdzić.

[Melkior Tacticus]

- Bractwo ma na magów sprytną umiejętność Egbert, coś jak teleportacja ale pozwala na zadanie ciosu po materializacji. Walcząc z magiem trzeba uważać, a raczej słuchać. Jak zacznie mamrotać po dracońsku... zwykle należy unik zrobić. I często pozycje zmieniać.

[Nawaar]

Nawaar otrzymał swoją odpowiedź od kilku person na raz. Najpierw mag, który spalił mu nóż następnie, dołączył król, by kolejno elfi komandor. Nagle na czele całego konwoju pozostał Marduk i Eve. Zrobiło się tłocznie, ale wiedzy jaką w tym czasie ciemnoskóry nabył nikt mu, nie odbierze. Zebrał wszystko do kupy i łącząc to w całość miał jakieś szanse na przyszłość na konfrontacje z wujkiem, o ile do tego czasu mauren dożyje! Do tego miał od razu okazję spojrzeć na broń władcy i mógł stwierdzić, że kawał sztuki trzymał w rękach, bo połączyć obie rudy i wyjść z tego bez żadnych obrażeń. Jednakowoż zbliżając się do miasta miał jeszcze jedno pytanie. - A jak się sprawa ma ze zwykłymi runami, które mam przy sobie? Też jakoś mogą, nie wiem wybuchnąć? Wiedza na ten temat również, nie tylko jemu się przyda, ale i innym nie magicznym istotą.

[Kazmir MacBrewmann]

Mogą jajca urwać... Krasnoludy - o dziwo - całą drogę milczały. Może dlatego że Komandor odebrał i wylał całą wóde jaką mieli. No i fakt że został zdegradowany też go nie pocieszał. Uważał że nie zasłużył, to nie on narzygał do nocnika Zartata. Miał to w dupie. Najbardziej bolało odebranie dowódctwa nad II Komturią. Suszyło go, liczył chociaż na kufel piwa, i jakąś dziwke za stres jaki przeżył. No, i byłaby to rekompensata za to że Komandor odbierze mu i Mirzakowi żołd. Chyba pójdzie i nasra na ołtarz w katedrze, szubienica to nie taki zły pomysł...

[Dragosani]

- Nieużywane wybuchnąć nie powinny - odparł wampir. - Ale jeżeli zechcesz użyć magii w nich zawartej, to już możesz mieć problem. W najlepszym wypadku nic się nie stanie. Magia zwyczajnie pryśnie, bez efektu. W najgorszym magia zostanie wyzwolona, ale w sposób chaotyczny i urwie ci dłonie. Ogólnie jeśli posiada się coś z czerwonej rudy, to magii w jakiejkolwiek postaci lepiej nie używać. Wpływ rudy działa wszak w obie strony.

[Nawaar]

- Rozumiem będę mieć to na uwadze królu. Odpowiedział grzecznie rozumiejąc jakie konsekwencje niesie za sobą, posiadanie czerwonej rudy. Mauren nabył potrzebną wiedzę do konfrontacji z magami i istotami magicznymi. Pozostaje mu jeszcze zobaczenie na własne oczy jak działa czerwona ruda na maga, liczył na to, iż właśnie będzie miał okazje na tej wyprawie ujrzeć to w pełnej krasie, działanie tego minerału.

[Marduk Draven]

Wkrótce, w atmosferze rozmów, drużyna zajechała do bramy miejskiej. Przy niej zaś, swój mały obóz miał oddział straży. Obok drogi rozstawionych było kilka namiotów, pomiędzy nimi krążyli wojacy. Dwóch stało przy samej bramie. Na murach zaś widać było kuszników z gotową do wystrzału bronią.
Z pomiędzy namiotów wyszedł jeden z wojaków. Za nim poszło kilku kolejnych.
- Kto jedzie? W jakiej sprawie?
– Marszałek koronny. Sprawy prywatne. Potrzebuję kilku żołnierzy do zrobienia miejsca. W mieście pewnie tłok.
Strażnik, jakiś oficer, przez chwilę wydawał się otępiały. Po chwili jednak wydał kilka rozkazów, a w towarzystwie kilku strażników, drużyna ruszyła przez bramę i dalej.
Pośród tłumu, Marduk zauważył znajomą postać i podjechał do niej. Postać miała skrzydła, jak Evening, z tym, że nie była to panna Antarii.
– Witaj Patty. Widzę, że również postanowiłaś przywitać mnie w skromnych progach – przemówił do anielicy. Zsiadł z konia. – Co Cię tu sprowadza?

[member=9411]Patty[/member]

[Patty]

Anielica w pierwszym momencie nie zauważyła Marszałka. Patrzyła gdzieś w dal, mimowolnie poruszając delikatnie smoliście czarnymi skrzydłami. Odziana w zbroję i w dodatku ze skrzydłami wyróżniała się jednak z tłumu jak mało kto, toteż i nie dziwiła się że ją zagadnięto. Odwróciła się do Marszałka i ściągnęła hełm z głowy, odsłaniając twarz i pasma jasnoblond włosów, które w jej na przykryte zbroją ramiona.
- Witaj Marduk - kobieta uśmiechnęła się delikatnie - A wyobraź sobie że zwiedzam. Dawno nie byłam w tych rejonach królestwa, a warto się czasem wypuścić z miasta. Kto wie jaka przygoda czeka za rogiem. I patrząc na twoją kompanię widzę że taka przygoda mnie właśnie znalazła. Co zamierzasz?

[Samir]

Stojący nieopodal Samir nie od razu przywitał się z resztą kompanii Marszałka. Choć podróżował z anielicą, w dodatku będąca Kanclerzem, wolał w ramach możliwości postać w cieniu. Taką był osobą, a fach którym się trudnił tylko tę cechę spotęgował. Toteż załatwił swoje sprawy do końca, czyli zdobycie wody i prowiantu i podszedł spokojnie do Patty, stając nieopodal. Nie wtrącał się do rozmowy, przynajmniej póki co.

[Dragosani]

Dragosani zrównał się z Mardukiem, gdy drużyna wjechała do miasta. Dobrze się przez to złożyło. Mógł bez problemów wymienić killa słów z panią Kanclerz.
- Dlaczego nie jesteś w pracy, Patty? - zapytał na powitanie, jak przystało na dobrego przełożonego.

[Patty]

- Witaj, wasza wysokość  - odparła z uśmiechem anielica - Nasze królestwo działania jak dobrze naoliwiona maszyna, nie ma potrzeby bym wszystko doglądała osobiście. Zresztą to dobre pytanie, co robi król włócząc się po bezdrożach zamiast, cóż, królować? - dodała z niecnym uśmieszkiem.

[Dragosani]

- Zazwyczaj mam panią Kanclerz w stolicy. No, teraz jak widać nie do końca... - odparł. - Ale skoro wszystko jest naoliwione, to nie ma co się martwić. Już Lucjusz przypilnuje tę urzędniczą bandę w pałacu.

[Patty]

- Taki jest plan. Przy okazji, podróżuję z przyjacielem, Samirem - anielica odnalazła wzrokiem maurena i przywołała gestem. Chyba na się wstydził podejść, biedaczek - Marduk, Dragosani, to Samir. Tak się włóczymy razem po kraju, korzystając z pogody.

[Samir]

- Witam panów i panią - powiedział Samir gdy tylko Patty skończyła go przestawiać. Przez chwilę poczuł się jak na przyjęciu - Miło mi niezmiernie. Dokąd zmierzacie, jeśli można wiedzieć?

[Melkior Tacticus]

Kolejny mauren wydawał się Melkiorowi znajomy. Za bardzo. Po chwili sobie przypomniał. To ten sam chujek który zabił maga mającego informacje o grobowcu Sterlinga von Hohensteina. To przez niego Merith męczy wszystkich w okół, i przez niego rodzina Melkiora ma teraz sporo problemów na głowie. Samir mógł nawet nie kojarzyć Melkiora, minęło z 10 lat a przez ten czas elf się zmienił. A, i umarł. Nie było szans by poznał go z widzenia. Pomachał Patty na dobry wieczór, nie chciał się drzeć z tyłu konwoju. Lubił ją, zastanawiał się - znając jej charakter z opowiadań - jakim cudem została aniołem.