Na rozprostowanie kości

[Marduk Draven]

klik
Gdy intruza już usunięto, Marduk zachęcił Evening, aby zbliżyła się. Sam uklęknął przed bronią i ołtarzem. Nie było to ani wygodne, ani przyjemne, ani komfortowe, ale nie zwracał na to uwagi. Gdy już Evening dołączyła na klęczkach, rozpoczął modlitwę. Szeptał, ale tylko z początku. Jego modlitwa stawała się coraz głośniejsza, a przy tym śpiewniejsza. Płomienie świec i pochodni zaczęły huczeć głośniej, jak gdyby smagane wiatrem. Zebrani poczuli ciarki na plecach. Dziwną obecność, która była ciepła i dotykała każdego ramienia, wywołując rumieńce. Ta obecność "szła" tak w stronę ołtarza, broni. Gdy się zbliżyła, ogień na trzech największych świecach umieszczonych na ołtarzu syknął. Języki płomieni wydłużył się o kilka centymetrów w górę.
A potem było po wszystkim. Wszystko wróciło do normy.

//Każda broń dostaje błogosławieństwo Zartata na czas trwania wyprawy. No oprócz Mirzaka.

[Dragosani]

Po nieprzyjemnym i prymitywnym incydencie wywołanym przez (a jakże) krasnoluda, Marduk wraz z Evening odprawili modły nad bronią. Marduk chyba nieco się za bardzo wczuł, na co wskazywał jego coraz głośniejszy głos. Przyniosło to jednak jakiś efekt. Płomienie świec falowały i rosły, świątynię wypełniła dziwna energia. Dragosani czuł się dziwnie. Ciarki na plecach i wrażenie czyjejś obecności. W swojej lewej ręce czuł dreszcze, jakby ów obecność zainteresowała się tym. W końcu wszystko ustało. Płomienie świec wróciły do normy, obecność zanikła. Nastała cisza. Przez chwile nic się nie działo, jakby każdy bał się poruszyć. Pierwszy poruszył się wampir. Odchrząknął.
- Coś się bez wątpienia stało - stwierdził. - Też to czuliście?

[Nawaar]

Mauren siedząc samotnie, nie będąc rozproszonym już przez nikogo, obserwował modły paladyna i anielicy. Wyglądało to nieco jak z bajki, a jednym z jej uczestników był Nawaar. Ciemnoskóry poczuł obecność, czegoś obcego, jakby jakaś nietykalna siła dotknęła jego ramienia, przypomniało mu to pewną opowieść, o duszach bliskich, które można poczuć w momencie ich śmierci. Ciemnoskóry obserwując płomienie, miał już pewność, że coś istnieje poza światem materialnym, tylko głupi albo zadufany w swe przekonania, protestowałby, iż jest inaczej. Nawaar chciał coś powiedzieć elfowi, ale powstrzymał się w takiej chwili i miejscu, nie było sensu się przekomarzać, ale dopowiedział Dragowi. - Tak. Takie ciche potwierdzenie tego, co właśnie zaszło. Mówiąc więcej nie było sensu.

[Melkior Tacticus]

Dla Melkiora był to przeciąg, i psychosomatyczne odczucie obecności "czegoś". Bo przecież nie duchów, efekty wizualne uznał za magiczne popisy. Pewnie kapłana. Fakt że on, nie uznający Zartata mógł używać błogosławionej broni anioła sprawiał że czuł się jak w cyrku, na pokazie iluzjonisty. Po śmierci nie ma Zartata, jest Rasher. Był martwy. Widział to i czuł. Wyszedł z świątyni.

[Dragosani]

Dragosani w swoim życiu widział wystarczająco wiele, aby rozumieć co się tutaj naprawdę stało. Nie było w tym wiary z jego strony. Tylko zimna wiedza. Podszedł do ołtarza i schylił się po swoją broń. Chwycił za rękojeść. i upadł. Jego ciało zesztywniało, palce zacisnęły się na rękojeści szabli, a wzrok wbity był w przestrzeń.

[Marduk Draven]

Marduk nie miał zamiaru prowadzić debat teologicznych, nie odpowiedział też wampirowi. Jednak reakcja jego ciała na dotknięcie błogosławionej broni zaskoczyła go. Kucnął przy leżącym królu, który zacisnął dłoń na szabli.
No kurwa, znowu?
– Drago? – rzucił ściągając rękawicę. Sprawdził puls wampira, a także to, czy oddycha. Delikatnie też go szturchnął. Nie chciał robić królowi resuscytacji i wolałby nie musieć. No i przecież był królem. Średnio jakby tak umarł w kaplicy Zarta.

[Nawaar]

Nawaar miał iść za królem po swoją włócznię, bo tak lepiej, że władza pierwsza. Widocznie było tak jak myślał, gdy król upadł, o tym, że Zartat niekoniecznie będzie łaskaw dla wampira, ale nie sądził, że anioł nad anioły zrobi coś takiego już po błogosławieństwie, a nie przed nim. Ciemnoskóry na razie pozostał w dystansie od swej broni był tylko człowiekiem, lecz nie wiedział czy również nie oberwie. Mauren był również gotów pomóc Dragowi gdyby była taka potrzeba. Dlatego na razie podszedł do zebranych w ciszy, bacznie obserwując pozostałych.

[Egbert]

Jeszcze przed chwilą Egbert był zdania, że magia bractwa zalicza się raczej do tych pożytecznych rodzajów czarów. Teraz jednak poważnie zwątpił. Gdy król upadł, rudobrody instynktownie zerwał się z miejsca i skoczył w tamtą stronę chcąc udzielić wampirowi jakiejś pomocy. Uprzedził go jednak paladyn i bardzo dobrze się stało, bo Bękart nie miał pojęcia co robić gdy ktoś pada na ziemię sparaliżowany zaklęciem. Nie chciał jednak stać bezczynnie, więc szybko wybiegł na zewnątrz, coby powiadomić o całym zajściu Melkiora. Wydawało mu się, że w takiej sytuacji żołnierz powinien poinformować swojego dowódcę.
-Komandorze, król padł bez zmysłów.- Oznajmił na widok elfa.

[Melkior Tacticus]

- Co kurwa? Wypalił starający się ochłonąć Melkior. - Nic z tym nie zrobimy. Powiedział szczerze, o wampirach wiedział jak je zabijać, nie leczyć. A Drago był w dodatku mutantem. Elf wszedł z powrotem do kaplicy. Podszedł do Marduka.
- Żyje? Spytał, miał nadzieje że nie tak.

[Evening Antarii]

W tak krótkim czasie zdarzyło się tyle dziwnych rzeczy, że aż trudno uwierzyć... Najpierw krasnolud zwymiotował, potem Zartat niemal namacalnie pojawił się w świątyni, by pobłogosławić bronie, a potem... Drago padł na ziemię jak rażony zaklęciem.
Eve odwróciła się, ale z początku nie wiedziała w ogóle co zaszło. Z każdą sekundą jednak docierała do niej powaga sytuacji. Najpierw do króla dobiegł Marduk, a potem w kaplicy zapanował szum i zaniepokojenie. Anatrii po chwili znalazła się obok leżącego wampira. Pierwsze co zrobiła to spróbowała wyjąć broń z jego pięści. Czy to bóg w ten okrutny sposób próbował coś przekazać?!
Spojrzała pytająco i z przerażeniem w oczy na Marduka. -Zrób coś! Żyje?! - te trzy słowa niemal wykrzyczała, poczuła jak gorąco jej się zrobiło ze stresu i bezradności. Jak się ratuje wampiry? Przecież one ot tak nie umierają.

[Dragosani]

Próba wyciągnięcia broni z dłoni wampira nie przyniosła rezultatu. Drago zdawał się ściskać pięść z całych sił, a miał ich wszak sporo. Marduk zaś wyczuł puls. Powolny, lecz stateczny i mocny. Niczym kroki kamiennego golema. Wampir również oddychał. Głęboko i powoli. Czyli żył... na tyle, na ile wampir może "żyć". Stan króla nie zmieniał się jednak przez kilka chwil. Nic się nie zmieniało. Zanim jednak Marduk zdążył zrealizować swoje fantazje o reanimacji króla, ten drgnął. Jego ciało rozluźniło się. Mrugnął oczami.
- Co się? - Rozejrzał się tępo. - Dlaczego mnie dotykacie? I dlaczego leżę na podłodze?

[Marduk Draven]

Marduk nie odpowiedział Evening. Nie miał teraz czasu na panikę. Nie znał fizjonomii wampirów, nie wiedział, czy to z powodu mutacji, demonicznej tkanki, czy czegokolwiek innego.
– Padłeś na ziemię jak rażony prądem, gdy tylko złapałeś swoją szablę – wyjaśnił krótko marszałek koronny. – Nie było z Tobą kontaktu. Co się stało? To wampiryzm, czy... sam wiesz co? – rzucił, mając nadzieję, że Drago domyśli, się, że "sam wiesz co" to inna nazwa jego ręki.

[Dragosani]

- Gdyby tak było, to pewnie już bym nie żył - mruknął Drago. Podniósł się, aby wstać. Wciąż ściskał w ręku szablę. Schował się ją do pochwy. - Nie mam pojęcia co to było - odparł w końcu. - To było jakby... - Szukał słów. - Miałem już kiedyś podobny... trans. Gdy wypiłem krew demona wyższego rzędu. Wtedy... widziałem rzeczy. Teraz też. Ile mnie nie było? - zakończył pytaniem.

[Melkior Tacticus]

- Coś o czym Rada Królewska powinna wiedzieć? Spytał o "Rzeczy".

[Marduk Draven]

– Reszta niech weźmie swój oręż. Są pobłogosławione, czuć to. Za pomocą inkantacji "illumina" możecie rozświetlić swój miecz światłem.

[Nawaar]

Mauren wolał nie mieszać się w sprawy "wielkich". Wolał tego unikać jak ognia, bo co taki szarak były książę może się pchać? Nikt nie znał jego przeszłości i lepiej było jak każdy nazywał go czarnuchem. Grunt, że władca się ocknął choć wyglądał gorzej niż pijany, zagryzany i oszczany krasnolud sprzed kilku chwil. Nawaar wziął po cichu swoją włócznię, którą zakrył materiałem ze skóry, by ostrze nie zaszło rdzą i żeby jego czasem piorun, nie uderzył. Nie wiedział jakie kaprysy mają Bogowie w tych czasach. Ciemnoskóry, który usłyszał kolejne tajemnice, skłonił się do pasa przed ołtarzem, dziękując za dar błogosławieństwa jego broni, po czym opuścił kaplice, zabierając ze sobą swoją czapkę z wilka na zewnątrz poczeka na resztę.

[Ashog "Stalowa furia"]

Ork zabrał broń, schował ją do pochwy i ruszył na zewnątrz. Nawet gdyby go wtajemniczono to nie chciał wiedzieć co widział król. Czasem lepiej nie wiedzieć. Zapewne Bogowie straszą końcem świata.

[Evening Antarii]

Antarii otrząsnęła się szybko, żeby nie było widać, że za bardzo się przejmowała.
-Wcale nie panikowałam!- powiedziała, choć nikt nie pytał. Sięgnęła po swój kiścień. -A teraz gadaj co widziałeś.

[Dragosani]

Wargi Draga delikatnie, niemal niezauważalnie, wykrzywiły się w uśmiechu, gdy usłyszał zapewnienia Evening, że nie panikowała. Lecz zaraz spoważniał.
- Dajcie mi czas abym to sobie poukładał. To było dość chaotyczne. Muszę to przemyśleć, pomedytować nad tym. I przede wszystkim napić się. Mają w tej wsi jakieś dziewice? I w ogóle, ile mnie nie było?

[Marduk Draven]

– No tak z kilka minut – odrzekł Drago. – A co do dziewic, to nie wiem. Popytaj może – uśmiechnął się.