Na rozprostowanie kości

[Merith]

Merith sam się cofnął dwa kroki gdy przed nosem wylądował mu mroczny mag, który zaczął uciekać. Chyba raziły go jakieś zaklęcia bo ich nie zaatakował. Na pewno zaś dostał nożem i z kuszy. Elf zebrał w sobie moc niezbędną do rzucenia prawie najsilniejszego czaru z szkoły ognia. - Heshar anash grishil! Powiedział, a nad prawą dłonią pojawił mu się płomień, za pomocą mortokinezy cisnął nim w maga. Ten zaś zajął się magicznym ogniem. Spalając się na popiół, został, po nim  tylko stopiony żelazny bełt.

[Melkior Tacticus]

I szkło Ilusmirskie. Melkior kaszlnął, bo dym zawiał mu w twarz. Dalej kucał. Był pod wrażeniem tempa w jakim typ w sumie wparował. Sekunda? Najwięcej. Zazdrościł Merithowi nawet trochę.
- Nieźle jak na kogoś w twoim wieku Merith. Skomentował. Ciekawy był co się dzieje w środku.

[Evening Antarii]

Zbiry widocznie bogów się nawet nie boją. Przecież nikt o zdrowym umyśle nie porywałby się na anielicę. Oznaczało to niechybny koniec życia nieszczęśnika bez rozumu. Przeciwnicy byli jednak albo dobrze wyszkoleni, albo nie czuli strachu, bądź ich umysłu były we władaniu kogoś potężniejszego.
Anielica musiała wykonać unik przed ostrzem przeciwnika, który zbiegł ze schodów. Sparowała cios swym mieczem, ale z drugiej strony atakował ją kolejny wróg. Zwinny obrót pozwolił jej odepchnąć jednego zbira, gdy klinga uderzyła o jego opancerzoną pierś. Cofnął się kilka kroków i zachwiał. To wystarczyło i dało pannie Antarii kilka cennych sekund. Sekund, które decydowały o życiu lub śmierci. Jej oręż powędrował wyżej. Mocny chwyt sprawił, że jedno cięcie ucięło zbirowi ramię, a podłoga spłynęła ciepłą krwią. Kolejny szybki ruch mieczem i metal przeciął tchawicę, a także tętnicę szyjną. Krople krwi prysnęły na włosy anielicy, ale nie przejęła się tym, gdyż zbir, który chwilę temu został odepchnięty, teraz już był gotowy do ataku.

//2x tajemniczy zbir

[Torstein Lothbrok]

Wiking ruszył zaraz za Egbertem i gdy ten cisnął jakimś wiadrem w okno, to Torstein zrobił to puklerzem, w sąsiednie, rozbijając je w drobny mak. Wskoczył przez pozostawioną przez siebie dziurę z mieczem w ręku. Ujrzał, że chłopcy(i dziewczyna) sobie poradzili ze zbirami. Wiking byłby wewnątrz szybciej, ale obserwował starcie dwóch magów. Z kolei, już w środku, widząc, że na Evening zamierza się jeden z dwóch ostatnich zbirów, stanął między nimi.
– Panienka pozwoli, ja się tym skurwysynem z łaski swojej i Rashera zajmę – przemówił.
Siepacz ruszył na niego, markując cięcie znad głowy, a w rzeczywisości uderzając od prawego boku. Wiking prawie by się nabrał, lecz nie z nim takie numery. Bez puklerza było jednak trudniej mu zablokować, lecz nie było to niemożliwe. Torstein zablokował i pchnął barkiem przeciwnika, pozbawiając go na krótką chwilę równowagi. Zalał go następnie serią agresywnych ciosów, lecz nie zdołał przełamać jego bloku.
Kurwa, przydałby się topór, albo chociaż większy miecz...
Torstein nie był rycerzem, nie grał czysto w walce jeśli nie musiał. Dlatego też zdzielił przeciwnika "z dyńki". Głowa trochę go zabolała, ale raczej niezbyt go to obchodziło. Zamroczonego przeciwnika chlasnął raz, a potem drugi. Na Na ziemię spadły dwa ramiona siepacza. Następnie zaś wiking werżnął się mieczem w jego głowę, jakby rżnął tasakiem mięso. Kopnął truchło, aby wydobyć miecz. Twarz wikinga znów skąpała krew
– No. Załatwiony tak jak pan Tyr powiedział. A panienka... eee... ma krew we włosach – rzucił do anielicy, sam mając hełm i brodatą twarz w posoce.

1x tajemniczy zbir

[Egbert]

Mag rzucił rudobrodym dość mocno, ale Bękart przeżył już gorsze rzeczy, dlatego szybko pozbierał się po spotkaniu ze ścianą. Gdy pchnięty przez paladyna bandyta upadł obok Egberta, ten stał już na nogach. Niewiele myśląc, najemnik przydeptał miecz przeciwnika by ten nie mógł go zaatakować, po czym zamachnął się własnym ostrzem. Zawahał się jednak widząc pancerz tamtego. Obywatelska klinga raczej nie poradziłaby sobie z czymś takim, dlatego wolną ręką szeregowy sięgnął za plecy. Chwycił rękojeść swojego krasnoludzkiego sihila, a potem jednym płynnym ruchem wydobył broń i spuścił ją na wroga. Zbroja sługusa nekromanty została rozrąbana potężnym uderzeniem, a z jego ciała zaczęła wylewać się krew. Człowiek ten, jeśli w ogóle można go było nazwać istotą ludzką, nie wyglądał jednak wcale jakby stracił zapał do walki. Przeciwnie. Spróbował poderwać się z ziemi i rzucić na najemnika, przez co zarobił od niego kopniaka w twarz. Egbert raz jeszcze wprowadził sihil w ruch. Ciął w to samo miejsce, pogłębiając ranę leżącego. Z takimi obrażeniami nie można było żyć. Wróg powinien był już znieruchomieć, tymczasem dalej szamotał się pod butem Bękarta.
-Co to jest?

1x tajemniczy zbir (ranny)

[Evening Antarii]

-Bez przesady z tą panienką- uśmiechnęła się mimo panującej wokół masakry. -Wystarczy Eve- przecież Antarii miała już 31 lat. Na szczęście jej ciało pozostało 25-letnie, bo tyle miała w chwili przemiany w anioła. -Trudno się nie ubrudzić podczas walki. Dzięki za pomoc.

[Merith]

- Zabawnyś. Dawno nie czarowałem, czasy takie że lepiej się tym za bardzo nie chwalić, chyba że jesteś z Bractwa. Będziemy musieli pogadać Melkior. Powiedział opierając się o kostur. - Coś im długo schodzi.

[Melkior Tacticus]

- Pogadać... to nie jest dobry moment. Raczej jeszcze długo nie będzie, bo jestem zajęty. I nie bardzo mam ochotę na zajmowanie się tym z czym przychodzisz. Pomęcz Kazmira, albo Yarpena. Komandor był poirytowany upartością Meritha. Ten stary elf był coraz bardziej upierdliwy. Co takiego jest w Omas że on to koniecznie chce, nawet po tym jak ostatnia wyprawa się nie udała. Melkior niby wiedział, ale mag  coś kręcił.

[Nawaar]

Mauren po swoim rzucie nożem nie mógł się spodziewać co nastąpi! Przyjaciel Melkiora zebrał moc magiczną, wytwarzając w dłoniach żywy płomień, cisnął nim w czarnoksiężnika. Ranny mag przez bełta i nóż w plecach spopielił się na oczach ciemnoskórego razem z bełtem oraz nożem ze szkła! Niepowetowana strata dla Nawaara, którą będzie musiał jakoś odzyskać, jednakże najpierw będzie musiał się pozbyć zapachu spalonego ciała oraz dymu z oczu. Kilka łez poleciało z jego oczu do tego te zaczerwieniły się. Ciemnoskóry uważał, że nie ma sensu wbiegać do ratusza, gdzie zapewne wszystko skończone. W końcu zaś doszedł do siebie i czekał w ciszy, chowając kusze i puklerz, który nie zdał mu się na nic.

[Merith]

- Yarpen wyparował, zniknął od czasu tego incydentu z Gedranem. Intrygujące że nie zrobiliście nic by go stamtąd wydostać... ale to nie moja sprawa. Moją jest zniknięcie Yarpena, on ma to czego szukamy. Elf znowu spojrzał na ratusz. - Utknęli w kolejce do okienka czy co?

[Nawaar]

- Pewnie szukają zaświadczenia A38. Odgryzł się od tej ciszy mauren, który milczał większość czasu. - Rozumiem, że zamierzasz mi oddać za ten nóż, który stopiłeś panie magu? Zapytał raczej retorycznie, bo w środku wątpił, że czarodziej ma przy sobie jakieś grzywny, bo raczej wyglądał na biedaka, ale cóż i tak mają czas to czekał cierpliwie na odpowiedź.

[Merith]

- Oczywiście. Zrobił pauzę - Że nie zamierzam. Niby z jakiej racji? Odparł oburzony.

[Melkior Tacticus]

- Yarpen jest poszukiwany przez prawo, nie wiem gdzie jest. Gdyby był tu na Valfden to by go moja siostra dawno wytropiła. Po za tym, to Kazmir jest prokuratorem, on zresztą też nie wie. Co Ci tak zależy na tym grobowcu? Hmm? zabezpieczył kuszę, podniósł z ziemi tarczę i miecz i sam wstał. - Torreno milczy od dawna, przynajmniej na lądzie.

[Marduk Draven]

Marduk Egbertowi nie odpowiedział. Odłożywszy miecz rozciął sztyletem więzy obu zakładników.

Tymczasem siepacz nie dawał za wygraną. Nawet pomimo ran nie puścił miecza. Zaczął zbierać energie, aby cisnąć piorunem kulistym w najemnika.

[Merith]

- To starożytny wampir, kto wie co on wie? Wątpie by był tym za kogo go podają.

[Egbert]

Widząc co planuje zrobić jego oponent, Egbert chwycił swój miecz oburącz i rąbnął przeciwnika po raz trzeci. Tym razem celował w głowę, więc siepacz nie miał wielkich szans na przeżycie. Jego czaszka została dosłownie przepołowiona, a kończyny bezwładnie opadły na podłogę. Bękart wyciągnął z kieszeni swoją szmatkę i zaczął dokładnie czyścić ostrze, jednocześnie przyglądając się pokonanemu. Nie uzyskawszy od nikogo odpowiedzi na swoje pytanie, mężczyzna nachylił się nad truchłem i rozpoczął małe oględziny. Chciał dowiedzieć się o tym czymś czegoś więcej, starannie przeszukał również ciało.

[Dragosani]

Walka dobiegła końca. Zbiry i ich dowódca nie mogły sprostać waleczności drużyny. Dragosani oczyścił swój nóż i schował go do pochwy przy kostce. Schował także szablę. Spojrzał na Egberta, który uporał się ze swoim przeciwnikiem i przeszukiwał teraz ciało. Potem spojrzał na uwolnionych zakładników. Podszedł do nich, zsuwając maskę z twarzy i ściągając kaptur. Znał podstawy pierwszej pomocy, zaś jego wampirza krew miała właściwości lecznicze. Mógł więc pomóc w razie ran. Wyglądali na pobitych.
- Sprowadźcie medyka - zawołał za ramię. Nie zaszkodziłaby obecność kogoś, kto jednak bardziej zna się na medycynie. - Spokojnie - zwrócił się do pobitych ludzi. - Zabiliśmy tych drani. Co tu się stało? - zapytał.

[Melkior Tacticus]

- Tak, bo Ci uwierzę że chcesz z nim pokonwersować. Merith, nie jestem naiwny. Chodzi o potencjalne artefakty tak? Spytał. - I potencjalną górę złota.

[Merith]

- O artefakty, których lepiej by Torreno nie dostał. Porozmawiamy o tym później.

[Nawaar]

Mauren nie raczył już się odzywać, bo wiedział, że owy mag to gbur jakich mało. Jednak owa rozmowa należała do ciekawych i lepiej było te informacje zachować dla siebie, bo to wiadomo komu mogą się one przydać zwłaszcza, że padły hasła o starożytnych wampirach, tudzież artefaktach i skarbcach pełnego złota. Oczywiście pojawiło się również imię Torreno, które ciemnoskóremu na razie nic nie mówiło, ale to pewnie będzie kwestią czasu aż się czegoś dowie. Możliwe nawet, że Nawaar sam kogoś odwiedzi, żeby sprzedać potrzebne informacje komu trzeba? Właściwie nikt nie wiedział, o czym sobie ciemnoskóry teraz myśli z drugiej strony, nie mógł się doczekać aż ktoś wylezie z tego ratusza, żeby dać znać, iż po wszystkim.