W nieznane

[Silion aep Mor]

Krył się w jakiejś wnęce na którą natknął się idąc przed siebie praktycznie po omacku.
Burze przeczekał tam jakoś choć piach ostro atakował oczy.
Po burzy wyszedł z ukrycia i wędrował.
Zaś ekipa podróżna po chwili od ich wyjścia z ukrycia, mogła zauważyć postać w kolorach maskujących pustynnych, choć nie było to zamierzone maskowanie.
Krasnolud jakby magicznie się znalazł. Można by tak rzec.

[Mirzak aep Rothgar]

- ÂŁo tam jest. Wskazał ręką na drugiego w tej kompanii krasnoluda który wyrósł z nikąd.
- Dobra, co teraz? Bo tu jest strasznie chujowo. I niebezpiecznie, ja tam jestem prosty chop ale wiem że tu osady nie założysz. A i w dalszej drodze synsu nie widzem.

[Melkior Tacticus]

- Ja też, nie bez odpowiedniego sprzętu. Wracamy na statek, pogadamy z Abdulem i zobaczymy. Powiedział kierując drużynę w stronę wybrzeża.

[Narrator]

Powrót na wybrzeże nie zajął im długo. Mniej więcej tyle, ile droga w drugą stronę. Wszędzie było widać efekty burzy. Ot, nowe wydmy piachu i pyłu. Jeziorko było jeszcze bardziej zanieczyszczone i nieprzyjemne. W końcu dotarli na wybrzeże. Szalupa, którą przypłynęli była wpół zasypana. Trochę pracy i można ją odkopać. Problem, bo oczywiście BYÂŁ pewien problem, polegał na tym, że morze było puste. Nie było widać statków ani nawet odległych żagli. Sama bezkresna woda.

[Melkior Tacticus]

- Kurwa... Zaklął szpetnie, spodziewał się że widząc burzę odpłyną na bezpieczną odległość. Ale nie spodziewał się że nie wrócą na pozycję. Problem był spory. BARDZO bo mieli zapas wody na góra dwa dni, podobnie z jedzeniem.
- Jakieś pomysły?

[Silion aep Mor]

Zaczął śmiać się nerwowo, jakby panicznie.
- Co jak co, ale chyba nam statek ukradli. To ja proponuje po kielichu skoro i tak tu umrzemy. - dziwny humor trzymał się go gdyż skonfrontowany z wydarzeniem troche się podłamał.

[Mirzak aep Rothgar]

- Czy wpadnięcie w panikę jest pomysłem? Spytał bo nad jego ramieniem pojawiła się czarna, cuchnąca, włochata PANIKA. Był prostym krasnoludem z Ekkerund, nie znał się na sztuce przetrwania.
- Powinniśmy poszukać wody, zostawić jaką wiadomość żeśmy polezli dalej. Albo poczekać do rana... Od wódki umrzemy szybciej z łodwodnienia.

[Silion aep Mor]

Mruknął tylko coś pod nosem, że jak to tak z odwodnienia i nie odzywał się więcej.

[Melkior Tacticus]

//Jaka jest pora dnia?

- Mirzak ma rację, ale obawiam się podobnie jak Silion że w głębi lądu jeszcze gorzej. Nie bardzo mamy jak zostawić trwałą wiadomość. ÂŁódź może zasypać kolejna burza. A co jak wrócą a nas nie będzie? Zostajemy tu na razie, oszczędzać wode.

[Narrator]

Statku wciąż nie było. I niewiadomym było co się z nim stało. Słońce powoli kierowało się za horyzont. Za jakąś godzinę, półtorej miało się za nim skryć, ustępując nocy.

[Melkior Tacticus]

- ÂŚciemnia się, noce na pustyni są zimne, na tym moja wiedza o pustyniach się kończy. Franz, rozpal ogień. Biore pierwszą wartę. Wydał rozkazy, Franz korzystając z ograniczonych zasobów "na wypadek czegoś" rozpalił ognisko, które miało ich grzać w zimną pustynną noc.

[Ashog "Stalowa furia"]

Chyba jedyną osobą która zachowała spokój był Ashog, przejął wartę po Melkiorze. Strzegł obozu, jednocześnie myślał nad rozwiązaniem. Lepszym od gorszego. Jedyne co mogli to jedynie udać się na północ, w góry. Tam teoretycznie powinno być lepiej. Może znajdą jakąś kopalnie albo jaskinie z podziemną czystą rzeką... Wątpił, ale co im innego zostało.

[Silion aep Mor]

Szczerze, miał dość swego żywota, ale jednak nie miał zamiaru sczeznąć na brzegu czy pustyni jak jakaś miernota, co to to nie.
Usiadł przy ognisku i postanowił się na razie zdrzemnąć by potem przejąć warte.
- Z fartem druhy. Dobranoc.

[Mirzak aep Rothgar]

Noc mijała, ostatnią wartę miał Mirzak, zadowolony że jeszcze żyją. ÂŻe nic ich nie zeżarło i w ogóle. Jakoś mu nawet panika przeszła. Marzył jednak o powrocie do domu. Miał dość przygód, postanowił że jak wróci to zostanie górnikiem.

[Narrator]

Noc minęła bez incydentów. Chociaż kilka razy słychać było jakieś odległe ryki, jakby jakiegoś zwierzęcia. Drużyna nie miała wizyt duchów, jednak szepty było słychać. Przez to kompania niespecjalnie się dobrze wyspała. W końcu nadszedł dzień. Słońca oczywiście nie było widać, zakrywały je chmury. Było ponuro i chłodno. Statków wciąż nie było widać. Należało podjąć decyzję co do kolejnych kroków.

[Melkior Tacticus]

Melkior nie widział sensu w dalszym siedzeniu na plaży, statkom coś się ewidentnie przytrafiło. Postanowił że udadzą się na północ, z biegem odkrytej rzeczki. Może bliżej gór znajdą czystą wodę. Elf wydał rozkaz i ruszyli w drogę.

[Mirzak aep Rothgar]

No więc szli, początkowo Mirzak był za tym by zostać, ale musieli ruszyć w celu znalezienia źródła czystej wody. Dręczyło go pytanie, co z okrętami? Widząc burze pewnie się wycofały na bezpieczny dystans. A co potem? Nelson by przecież nie zdradził, nie za takie pieniądze jakie oferował Abdul.

[Narrator]

Statki wycofały się na bezpieczny dystans. Ale czy na pewno? Jak silna była tak naprawdę burza na wybrzeżu? Co się stało? Tego drużyna nie wiedziała. Wiedziała za to, że musi ruszyć. Tak też zrobiła. Szli wzdłuż rzeki. Lub raczej wąskiego strumienia, który to też nie był zbyt czysty. Mogli co prawda napić się z niego wody, ale to zapewne byłoby ryzyko.

Wędrówka trwała już kilka godzin. Niebo oczyściło się trochę. Jednak nie była to pora roku w której to słońce pali niemiłosiernie. ÂŚwieciło, lecz temperatura była znośna. Nie zapowiadało się też, aby znów miała ich spotkać burza. Chociaż biorąc pod uwagę prędkość tej poprzedniej, to o niczym nie świadczyło. Idąc wzdłuż strumienia natrafili w końcu na coś. Dym. Wyglądał na dym z ogniska. Nie było widać jego źródła, musiało być w niewielkim parowie otoczonym skałami jakich wiele było w okolicy. Jednak niewątpliwie coś tam było. 

[Melkior Tacticus]

Melkior gestem zatrzymał drużynę, dym mógł być pochodzenia naturalnego. Jakieś geotermalne kominy, czy inne szczeliny. - Mirzak, sprawdź to. Wydał krótki rozkaz osobie najmniej rzucającej się w oczy.

[Mirzak aep Rothgar]

- Ta jest. Odpowiedział i szybkim ale nie za szybkim truchtem ruszył w stronę parowu. W odpowiednim momencie położył się na ziemi i doczołgał do krawędzi parowu by zajrzeć do środka, zapewne wulkaniku czy innego czegoś.