W nieznane

[Narrator]

I tak oto "ochotnik" poszedł sprawdzić źródło dymu. Parów okazał się nie być żadnym wulkanikiem czy czymś podobnym. Ot, zwykły parów, po oku stronach zasłonięty skałami i biegnący mniej więcej prostopadle do rzeczki. Wychodził prosto na jej koryto. Na jego dnie płonęło ognisko. Wokół ognia siedziało kilka postaci. Trzy wysokie i sześć mniejszych. Postacie były jednak w płaszczach i innych szmatach, więc ciężko było określić kim właściwie są. Rozmawiały cicho, lecz nie dało się usłyszeć ich słów.

[Mirzak aep Rothgar]

Mirzak przetarł oczy ze zdumienia, dwa razy. Jednakże nadal widział to co widział. Odczołgał się kawałek i wrócił do towarzyszy.
- To ognisko sir, i 9 osób trzy wysokie i sześć mniejszych. Siedzą i rozmawiają. Co robimy?

[Melkior Tacticus]

- To... zaskakujące. Zaryzykujemy i po prostu do nich pójdziemy. Jeśli to tubylcy to może nam pomogą. Powiedział i zebrawszy wszystkich ruszyli na skraj parowu. Powoli i ostrożnie stając na krawędzi, Melkior zawołał do siedzących istot.
- Ej wy tam! Eee... przybywamy w pokoju, chcemy tylko porozmawiać!

[Narrator]

Pośród postaci powstało zamieszane. Tak ze trzy małe zerwały się i przewróciły, zaskoczone. Trzy pozostałe wstały. Trzy większe również wstały (znacznie bardziej dostojnie) i powoli obejrzały się. Kaptury opadły i Melkior mógł dostrzec ich twarze. Nie były to twarze ludzi.
- Człekeł! - zawołała jedna z mniejszych istot.
- Nie cżłekeł, idioto - odezwał się wyższy. - To elf. Co elf robi w takim miejscu? - zapytał. Chwilowo zachowywali się pokojowo. Jednak napięcie i gotowość do ataku/obrony była wyczuwalna.

[Melkior Tacticus]

Gobliny... przynajmniej podobne... - Elf i jego towarzysze przybyli tu zza Wielkiej Słonej Wody, ciekawi tego to co tu jest. Wczoraj zaskoczyła nas burza piaskowa, nasze statki odpłynęły i nie wróciły. Zostaliśmy zdani na siebie. I na czyjąś pomoc. My wam nic nie zrobimy. Mówił szczerze.

[Narrator]

- Zza Wielkiej Słonej Wody? Masz na myśli ocean? - Postać kiwnęła głowa na zachód. Drugi osobnik nachylił sie do niego i coś mu szepnął. Obaj zaśmiali się cicho.
- Nie jesteś sam, prawda? - pytał dalej. - Niech reszta się pokaże. Skąd mam wiedzieć, czy właśnie nie zajmują pozycji strzeleckich? - Jego towarzysze zaczęli rozglądać się czujnie.

[Melkior Tacticus]

- Tak, mam na myśli ocean. Jest nas pięcioro. Tylko niestety jeden się nam czasami gubi... te krasnoludy... Melkior skinął na resztę by się pokazali. Pierwszy był Franz.

[Mirzak aep Rothgar]

Mirzak dopiero teraz zorientował się że to gobliny, wstał. Bo do tej pory kucał i gobasy mogły go po prostu nie zauważyć. Krasnolud słyszał co nieco o goblinach, miał tylko nadzieję że te są w porządku i nie skończą w zupie.

[Ashog "Stalowa furia"]

Ostatni ukazał się wielki zielony ork, wielki nawet jak na przedstawiciela swej rasy. Zielona góra mięcha stanęła na krawędzi parowu, uważnie lustrując okolicę i bandę goblinów. Wyczuwał napięcie, z takimi to nigdy nie wiadomo. Ashog wolałby już spotkać trola, są bardziej przewidywalne.

[Narrator]

- Czterech... - Podliczył goblin. - Ten piąty pewnie znów się "zgubił", co? - zapytał podejrzliwie. - No nic... ÂŻeście się dobrali. Więc jakiej pomocy oczekujecie? Nie jestem zbytnio chętny do ratowania obcych, no ale zawsze się możemy jakoś dogadać.

[Melkior Tacticus]

- ÂŹródła wody pitnej, jedzenia i jakiegoś bezpiecznego schronienia. Są tu jacyś ludzie? Elfy albo krasnoludy? Taa... nasz "Piąty" jest specyficzny. Oczywiście że możemy się dogadać.

[Narrator]

Goblin spojrzał na całą grupę, jakby się nad czymś zastanawiając.
- Mogę zaprowadzić was do osady, z której pochodzę ja i moi kompani. - Jego kompani przytaknęli. - Mamy tam żywność, wodę i schronienie. Co do zapłaty za taką pomoc... cóż, co potraficie?

[Melkior Tacticus]

- Jesteśmy najemnikami, takimi z wyższej półki. Potrafimy spuścić wpierdol zasadniczo wszystkiemu co nie jest duchem. - odpowiedział - Przystaję na waszą propozycję, nie mam zresztą innego wyboru.

[Narrator]

- O, wojownicy? Tak, to na pewno coś się dla was znajdzie - odparł goblin. -  Ale od ciebie radzę jednak nauczyć się walczyć z duchami. Tutaj, na tej wyspie są dość często spotykane.

[Melkior Tacticus]

- Po tym co się tu wydarzyło nie wątpię w obecność duchów. Jednego nawet spotkaliśmy w trakcie wczorajszej burzy piaskowej. A przynajmniej tak nam się zdaje. Są tu ludzie? Czy tylko wasz gatunek.

[Silion aep Mor]

Krasnoludy jak koty, chodzą własnymi ścieżkami, także ten również w końcu się odnalazł. Przywitał gobliny, po czym wsłuchiwał się w rozmowę tych mniej pogubionych. Pomysł mordobicia podobał mu się.

[Narrator]

- Tutaj wiele jest takich widziadeł - powiedział goblin. - Niektóre nieszkodliwe, tylko się pokazują. Inne śmiertelnie niebezpieczne. Podobno to ci, którzy zginęli w czasie Upadku. A ci, których te upiory zabijają, rzekomo do nich dołączają. O ludzi pytasz? No są, co ma nie być. I na północy i na p0ołudniu. Co do wschodu, to nie wiem. Ale do nas jest bliżej. - Spojrzał w niebo, jakby sprawdzał pogodę. Albo godzinę. - - I trzeba będzie się zbierać powoli.

[Melkior Tacticus]

- Rozumiem, cóż chodźmy więc. Mogę spytać jak masz na imię? Ja jestem Melkior. Przedstawił się, poznanie imion z pewnością ułatwi komunikację.

[Narrator]

- Lorak - odparł goblin. Potem wskazał na dwójkę pozostałych "wysokich" goblinów. - To Snaza i Helga. - Jeden z nich okazał się być samicą. Chyba. Lorak nawet nie fatygował się z przedstawianiem szóstki mniejszych goblinów. Jakby nie miały one znaczenia.
- A reszta twoich towarzyszy, Melkiorze? - zapytał. Szóstka małych goblinów zaczęła zwijać obóz. Lorak, Snaza i Helga się tylko im przyglądali.

[Melkior Tacticus]

Uznał że sam ich przedstawi. - Ten blond włosy krasnolud to Mirzak, ten drugi co czasami sie gubi to Silion a ork ma na imię Ashog. Przedstawił resztę drużyny, starał się nie okazywać zdziwienia na widok goblińskiej samicy. Tego widoku nigdy nie zapomni, będą koszmary.