Na zachodzie bez zmian II - Wschodni Wiatr

[Egbert]

Szczęśliwie dla Egberta, oddział Bękartów który przyszedł im z odsieczą dysponował kilkoma zapasowymi namiotami. Rudobrody najemnik nie wiedział dlaczego komuś chciało się je ze sobą targać, był jednak tej osobie wdzięczny. Dzięki niej nie musiał spać pod gołym niebem. Olbrzym rozłożył swój namiot dosyć szybko, miał w tym bowiem trochę wprawy, po czym wczołgał się do środka. Rozmiarami nowy nabytek niezbyt mu odpowiadał, bo nie mógł w nim nawet wygodnie usiąść, ale przecież nie o to chodziło. Prosty żołnierski namiot miał zapewnić użytkownikowi ochronę przed nocnym chłodem i ewentualnymi opadami. Po krótkim odpoczynku, mniej więcej w środku nocy, Egbert został zbudzony przez innego szeregowego. Przyszła jego kolei na wartę, a od tego nie można było uciekać. Wojownik wygramolił się zatem na zewnątrz i udał się na stanowisko.

[Silion aep Mor]

Mężczyzna uważał teraz że nic mu po jego tytułach skoro jego życie osobiste się sypło, stało się nudne, smutne i monotonne.
- No cóż... ÂŚwiecą się jak gwiazdy... Jeżeli chcesz to możemy się przejść i poszukać brązowych gwiazd. - szepnął do niej po czym uśmiechnął się - Zabrałbym Cię na nocną przejażdżkę konną... Ale no wiesz... Nie ma zbytnio jak - koń niestety nie żył.
- To jak moja droga? Nie daj się prosić. - rzekł wesoło wyciągając dłoń w stronę Kami.

[Kamirazi]

Niepewnie wstała z miejsca, ostatni raz podkładając do ognia. Obróciła się na pięcie, ruszyła powoli przed siebie, zakręcając wokoło ogniska. Silion przyglądał się jej, ta przechodząc wystawiła delikatnie rękę tak by móc przejechać koniuszkami palców po zewnętrznej stronie jego odzienia... po kilku krokach odwróciła się do niego
-Więc idziesz?

[Silion aep Mor]

Mężczyzna obserwował jak kobieta zakreśla łuk wokół ogniska, zmysłowo poruszając się w jego stronę. Gdy wyciągnęła dłoń w jego stronę, on poczuł jej dotyk poprzez ubranie który go aż zmrowił.
- Oczywiście! - wstał po czym uśmiechnięty ruszył za kobietą.

[Kamirazi]

Szła jakiś czas odrobinę szybciej niż  zazwyczaj, słysząc jego kroki za sobą nie musiała się odwracać by wiedzieć że idzie za nią. Gdy ominęli już miejsce, w którym namiotów było najwięcej i wokoło nich było więcej wolnego terenu, przystanęła czekając na niego. Mała polanka za obozowiskiem była niesamowicie cicha, prócz pochrapywania krasnoludów słychać było jeno wiatr.
-Powiedz , czy tylko mi tak chłodno w dłonie? Pokaż Wyciągnięciem ręki w jego stronę zasugerowała by położył na niej swoją, ręce mężczyzny wydawały być się ogromne i silne, lecz nie zdawała sobie sprawy co Silion na tą sugestię

[Silion aep Mor]

Szli razem nie do końca wiedząc gdzie idą, przynajmniej on nie wiedział, zresztą to było nie ważne, teraz liczyła się chwila.
Dotarli nagle na małą polankę, wiatr powiewał, letni, ciepły, rozwiewał kobiecie włosy, niesforne kosmyki jej włosów poruszały się w różne strony.

Mężczyzna bez oporu położył dłoń na dłoni kobiety, ich palce splotły się w uścisku. - Rzeczywiście, strasznie zimne masz te dłonie. - uśmiechnął się po czym spojrzał jej w oczy.
Zbliżył się do niej jeszcze bliżej tak że prawie czuł jej oddech na swoim policzku, odgarnął jej włosy z oczu i pocałował w usta. Pocałunek trwał dłuższą chwilę, w blasku księżyca w pełni...

[Kamirazi]

Nie do końca mogła uwierzyć co się stało, wszystko ją tak zszokowało. Wraz z pierwszym zobaczeniem jej, Silion natychmiast pochwalił jej urodę, to nie zdarza się często. Wraz za pierwszym jego wyjazdem, ona już zaczynała odczuwać tęsknotę. I w końcu teraz, wraz z pierwszym wspólnym spacerem już poczuła ciepło jego warg na swoich ustach, oparła głowę na jego torsie, był od niej nieco wyższy więc nie było to trudne do uczynienia, westchnęła próbując pozbierać myśli.
- Wydawało mi się że miałam zostać starą panną, wszystkie plany diabli wzięli... Pomyślała zaciskając dłoń w pięść, tym samym, nieświadomie coraz mocniej w niej ściskając kawałek jego koszuli.
-Chyba zaraz zacznie świtać, cała noc, nawet nie wiem jak tak szybko minęła. Do wschodu mamy około godziny, trzeba powoli wracać do obozu... Tyle jej się kłębiło w głowie a była w stanie powiedzieć jedynie to. Czekała, czy mężczyzna zrobi coś jeszcze bardziej niespodziewanego, ale wątpiła by jeszcze coś takiego istniało

[Silion aep Mor]

Mężczyzna pierwszy raz od długiego czasu ponownie czuł się dobrze. Tak lekko, energicznie i pełen życia. Wraz z trwaniem pocałunku budziły się w nim nowe emocje, te dobrze mu znane i inne których jeszcze nie odkrył.
Przytulił ją mocniej i stali tak sobie razem, bez celu, ściskając się wzajemnie.
- Taak, szybko ta noc zleciała. Trzeba to przyznać. - przyznał kobiecie rację - Chodźmy, znajdźmy jakieś wolne namioty i zdrzemnijmy się. Trzeba wstać za te parę godzin. Rano czeka nas walka. - mówił szeptem.
Otoczył ją ramieniem po czym skierował się wraz z kobietą stronę obozu...

[Kamirazi]

Objęta miała wrażenie że jego ciało daje znacznie więcej ciepła niż każde ognisko, przy którym zdarzyło jej się w życiu siedzieć. Kiwnęła mu głową, przyznając rację w tym że trzeba się zdrzemnąć, po czym ziewnęła przeciągle. Gdy doszli do obozowiska Kamirazi szybko odnalazła namiot, który uprzednio pomagała rozbijać. Przystanęła przy nim, on, zapewne chcąc się pożegnać zrobił to samo. Po chwili zawahania i znacznie dłuższym momencie niezręcznej ciszy na odchodne skradła mu buziaka, po którym odskoczyła szybciutko i jednym ruchem schowała się w schronieniu.

[Silion aep Mor]

Po wszystkim, mężczyzna znalazł wolny namiot, wszedł do środka, położył się i zasnął.

[Narrator]

Noc minęła spokojnie. Jest 8.00

[Kazmir MacBrewmann]

Jednym z pierwszych co wstali był Kazmir, wywlókł sie z namiotu, przeciągnął, ziewnął i podrapał po dupie. Było rześko, lekko pochmurno i chyba zanosiło się na deszcz. Krasnolud zaciągnął sie wilgotnym jeszcze od rosy powietrzem, pachniało jeszcze czymś. Jedzeniem, ktoś widocznie pomyślał i wziął pod opiekę kuchnie polową. Kapral ruszył za zapachem jajecznicy.

[Silion aep Mor]

Mężczyzna śnił wiele rzeczy jednych ciekawych, jednych mniej, ekscytujących i tych przerażających. Jednak głównym obrazem który widział była szarość a w nim maurenka odjeżdżająca na czarnym rumaku w mrok. Czuł wtedy smutek i pustkę. Dziwne wspomnienia wróciły. Szybko odgonił te wizje gdyż nie przynosiły one nic dobrego. Gdzieś zaś w oddali jego myśli przebijał się obraz nowo poznanej kobiety. Było to swoiste światło w mroku.

Obudził się gdy było już jasno, ubrał się dość szybko i wyszedł z namiotu by odetchnąć oraz rozbudzić się.

[Yarpen aep Thor]

Yarpen postanowił że skutecznie obudzi cały obóz, raz a dobrze. Toteż wyciągnął trąbkę ze swego plecaka i zagrał na niej.

[Kamirazi]

Tej nocy spała bardzo krótko , nie śniąc absolutnie nic. Wstała około godziny po wejściu do namiotu. Nie dawał jej spokoju głód,  zarówno wiedzy jak i jedzenia . W krzakach nieopodal namiotu znalazła porzucone gniazdo a w nim mały stoisk kurczęcich jaj. Przyrządzając je nad gorącym płomieniem pomyślała -Ten zapach zwabi każdego prawdziwego mężczyznę,  a już szczególnie tego , który jest prawdziwie głodny Myśli jej jednak przerwał potworny hałas,  dźwięk głośny niczym stado rozpędzonych orków ! Podrywając się z zaskoczenia niechcący jedno z jaj spadło w ogień -Nosz jasna ch... !

[Ashog "Stalowa furia"]

Zielonego olbrzyma zbudził dźwięk trąbki, wylazł z namiotu jak i reszta śpiochów. Zadziwiające że tylko przy Lordzie Generale trzymano ścisły rygor, a sierżant czy kapral byli już inni. Ashog udał się za zapachem jedzenia. Nie spodziewał się że siostrze Kazmira zechce się gotować dla tylu osób. Ale widocznie jej się nudziło. Ork pochwycił drewniany talerz leżący pośród zaopatrzenia "kuchni polowej". Zbliżył się do kobiety.
- Cześć. Jak noc? Spytał podstawiając talerz.

[Silion aep Mor]

Mężczyzna zatkał uszy słysząc uciążliwe granie trąbki, pomruczał coś pod nosem i już miał coś krzyknąć ze złości w stronę tego co trąbi lecz nagle poczuł ssanie w żołądku.
Teraz sobie przypomniał iż nie jadł nic wczoraj cały dzień.
Ruszył w stronę ogniska wiedziony zapachem.

[Kamirazi]

- Macie szczęście , dla wszystkich na 100% nie starczy ! Nałożyła Orkowi porcję , a Silionowi tyle,  że ledwo mieściło się na talerzu . Może troszkę go faworyzowała ale już miała do tego swoje powody.  Pilnując by starczyło jeszcze dla brata zjadła kilka kęsów

[Kazmir MacBrewmann]

- Cześć wszystkim. Powiedział podchodząc po swoją porcję, spojrzał na talerz Siliona a potem na swój. Nawet Ashog dostał więcej. Usiadł sobie przy ognisku i jadł.

[Silion aep Mor]

Mężczyzna lekko się zdziwił otrzymując tak ogromną porcję ale także się ucieszył. Usiadł sobie obok kobiety z talerzem na kolanach.
- Pięknie dziękuje. - uśmiechnął się - Częstuj się. - rzekł do Kami.
Wiedział iż gdy on dostał tak dużo to ona sama musiała sobie odjąć, tak więc chciał się podzielić. Powoli zajadał nie spiesząc się tak by kobieta jeżeli będzie chcieć także mogła z tego coś wziąć.