W tajnej służbie Jego Królewskiej Mości

[Kenshin]

Ork również nie miał wyjścia i musiał pozbyć się swoich najlepszych broni jakie teraz miał. Na początek wywalił najcięższą broń czyli bułat, który zrobił gdy był jeszcze w pakcie. Kawał historii i emocjonujących wydarzeń były do niego dołączone a teraz poszedł na dno, potem wywalił łuk! Jeden z najwspanialszych egzemplarzy jakie dane mu było mieć! Pamiątka po Silvasterze minęła w tym samym czasie, kiedy refleksyjny łuk poszedł na dno morskich głębi na sam koniec wyrzucił sztylet oraz kołczany. Lekkie strzały unosiły się na powierzchni wody, ale i tak nie miałby z tego żadnego pożytku a szkoda. Druid pozbywając się wszystkiego czym mógł zaatakować dopłynął do drabiki, po której się wspinał był tuż za wampirem i dziewczyną, która pierwsza pokonała tą odległość. Druid był zły i miał nawet żądze krwi, aby odegrać się na poczwarach z otchłani, ale nie mógł zrobić nic! W podłym nastroju przyglądał się demonom a w głowie kłębiły mu się myśli.
Ventepi wystawiasz mnie na ciężko próbę i jeżeli przeżyjemy to będę to Tobie zawdzięczał do końca swych dni. Daj wszystkim nas siłę byśmy mogli przeciwstawić się złu, które twój ojciec Adanos wyprawił do otchłani!   
A widok biednej panienki Antrii, która została zakuta w kajdany sprawiła, że druid poczuł znacznie większy wewnętrzny smutek!

[Silion aep Mor]

Krasnolud był wściekły, w duchu jego wściekłość na kapitana kipiała wręcz, bo jak to tak można było zarządzić tak idiotyczną wręcz wyprawę w dodatku zaciągając na nią niczego nie świadomą załogę...
Po prostu mistrz, kurwa mistrz, jak przeżyjemy to obiję mu morde... Do tego jak mógł dać sie nabrać na taki podstęp...
Krasnolud starał się być z zewnątrz opanowanym. Powoli ściągał z siebie swe kolejne bronie i żegnał się z nimi puszczając je w toń jeziora.
ÂŻegnaj kochany toporze... Tyle razem przeszliśmy. ÂŻegnajcie kusze, w tylu sytuacjach uratowaliście mi tyłek. Będę tęsknił... Moje ukochane nożyki... - aż chciał je ucałować ale wiedział że nie może tego zrobić ÂŻegnajcie.
Wyrzucił wszystkie bronie i upokorzony, zhańbiony, bezbronny do tego wściekły na kapitana podpłynął do drabinki i powoli wszedł na nią.
Innosie i Adanosie, Zartacie, Ventepi, Nalasie i reszto bogów, czuwajcie nad nami i uratujcie nas... Proszę, gdy tylko wrócę do domu złożę dużą ofiarę na biednych... Proszę bogowie. - modlił się w myślach wchodząc na statek.
Stanął na deckach obok maurenki.

[Isentor]

Kolejno osoby wchodzące na pokład były zakuwane w kajdany na rękach i nogach, kajdany wykute z czerwonej rudy. Evening Antarii, Armin, Dragosani, Kenshin i Silion aep Mor stoją zakuci na pokładzie statku demonów. Pozostali z załogi pływają w wodzie.

[Dragosani]

Dragosani stał na pokładzie galeonu. Pewnie zwał się on "Pieśniarz Cierpienia", "Analny Despota" albo podobnie. Demony lubują się w takich idiotycznie pretensjonalnych nazwach. ale to było nieistotne. Istotne było to, że jeszcze żyli. "Jeśli żyjesz, musisz myśleć." Tak mówił kiedyś pewien mądry człowiek. Tak więc Drago myślał, kombinował i knuł. Tylko to mu pozostało. Oczywiście nie odzywał się, to tylko zwróciłoby niepotrzebną uwagę. Starał się zachować spokojny i trzeźwy umysł. Rozglądał się bardzo dyskretnie. Badał otoczenie, próbował rozpoznać jakie typy demonów ich otaczają.

[Armin]

Kiedy Armin weszła na pokład wręcz natychmiastowo została zakuta w kajdany, tak samo jak anielica. Maurenka była rozzłoszczona przez utratę swoich broni, swoich wszystkich broni. Ciemnoskóra spojrzała na pozostałych, wszyscy wyglądali na złych a zarazem smutnych. Pewnie większość z nich również nie była zadowolona z utraty swoich zabawek, czy jak kto woli broni. Armin stała tak i na razie nic nie umiała wykombinować, ale próbowała się wyciszyć i ochłonąć po zajściu. Maurenka zaczęła dokładnie oglądać galeon.

[Kenshin]

Ork został zakuty teraz nawet nie będzie mógł po czarować a miał kilka zaklęć na czarną godzinę, które mogły by go uratować, ale w zaistniałej sytuacji nic nie był wstanie zrobić. Jak przeżyję to pierwsze, co zrobię to pójdę do burdelu! Kenshin nie panował już nad sobą, ale milczał i tym milczeniem chciał wykazać bunt, swój bunt! Kajdany były nie do zdjęcia, więc demony nieźle to sobie wykombinowały. Druid zerkając na Draga zrozumiał, że coś się stara wykombinować i dobrze, bo ktoś tutaj musi mieć głowę na karku! Kenshin już raz był w więzieniu, ale nie był trzymany przez takich okrutników jakim są demony, ale i on poszedł w ślady nieśmiertelnego starając się rozeznać po terenie galeonu, którego nazwy nie chciałby poznać!

[Isentor]

Dragosani dostrzegł cały wachlarz typów demonów z jakimi przyszło mu się do tej pory mierzyć od demonów niskiego po te wysokie rzędu. Evening Antarii, Armin, Dragosani, Kenshin i Silion aep Mor stoją zakuci na pokładzie statku demonów. Pozostali z załogi pływają w wodzie.

[Melkior Tacticus]

Melkior, Domenik i Yarpen wdrapali się na pokład.

[Isentor]

Evening Antarii, Armin, Dragosani, Kenshin, Silion aep Mor, Melkior Tacticus, Domenik i Yarpen stoją zakuci na pokładzie statku demonów. Pozostali z załogi pływają w wodzie.

[Ashog "Stalowa furia"]

Ostatni na pokład wgramolił się ork. Oczywiście wcześniej pozbywając się broni. I chyba jako jedyny nie czuł żalu. Tylko narastającą furię.

[Melkior Tacticus]

//Możemy uznać że zarówno Gorn jak i Aldyn wleźli na pokład? To wszyscy by już byli

Melkior stał z spuszczoną głową, nie śmiał spojrzeć ni na załogę ni na demony.

[Isentor]

Evening Antarii, Armin, Dragosani, Kenshin, Silion aep Mor, Melkior Tacticus, Domenik, Yarpen, Ashog "Stalowa furia", Gorn Valfranden i Aldyn stoją zakuci na pokładzie statku demonów. Pozostali z załogi pływają w wodzie. - Wezwać Pana! - rzekł do ogrzego sługi biały demon.

[Kenshin]

Ciekawe czym jest ten cały, Pan?
Zastanowił się chwilę jak może wyglądać w końcu i tak będzie miał "przyjemność" go za chwilę spotkać, ale wyobraźnia i tak robiła swoje. Ork wyobrażał go sobie jako wielgachnego czerwonego skubańca z długimi rogami, ziającego ogniem i wielkim mieczem po kolana. Kenshin już miał dość tej wyprawy a ona dopiero miała się zacząć! Zostać zakutym w kajdany przez demony i bycie na ich łasce, to lepiej być nie mogło.
A, wzywaj sobie kogo chcesz a Ventepi i tak nas uratuje!
Chciał to wykrzyczeć na głos, ale ugryzł się w język czarny ork i jedynie te słowa rzuciły mu się przez myśl.

[Narrator]

Ogrzy demon rzucił się w pośpiechu do wykonania rozkazu dowódcy. Niezgrabnie pobiegł pod pokład, gdzie słuch po nim zaginął. Demony rozeszły się po pokładzie torując przejście od drzwi prowadzących do kajuty kapitańskiej. Kałuże wody zebrane na drewnianym pokładzie zaczęły zamarzać, każdy z was odczuł chłód bijący od drzwi. Na pokładzie zapanowała grobowa cisza, przerwana przez postać, która pojawiła się w drzwiach.

[Melkior Tacticus]

Co to kurwa jest! Melkiora ogarnął strach, potem chłód. To coś... czymkolwiek było, przerażało go.

[Dragosani]

Drago w pierwszej chwili poczuł chłód. A potem strach. Całkiem naturalny, biorąc pod uwagę to co zobaczył. Stłumił go w sobie, aby nie przyćmiewał jasności umysłu. Wampir zastanawiał się na co właściwie patrzy. Jego myśli pędziły jak szalone, próbując zgadnąć tożsamość tej istoty.

[Kenshin]

Wyobraźnia Kenshina zbiegła na zły tor! Zamiast gorąca czuł chłód przeszywający jego ciało, tylko jedną rzecz trafił jakim były rogi a reszta "ciała" wyglądała jak z koszmaru. Druid został sparaliżowany i jeno z nieodpartym tchem spoglądał na tego nietypowego przeciwnika, który okazał się dowódcą tutejszego garnizonu demonów.
Adanosie już wiem dlaczego postąpiłeś tak a nie inaczej zsyłając potop! Szkoda jednak, że one potrafią ominąć twoje pieczęcie. Niech będą przeklęte wszelakie demony!
Gdyby ork miał więcej odwagi to by powiedział to na głos, ale miał ze sobą całe okrętowe towarzystwo i nie chciał ich niepotrzebnie narażać.

[Armin]

Ciemnoskóra poczuła wyraźny chłód. Jakby nagle hemis zawitało na pokładzie. Jako maurenka wyczuwała wszelkie zimno czy zmiany temperatury. Wiedziała, że zimno pochodzi od strony drzwi. Obróciła więc wzrok a tam zauważyła dziwaczne monstrum. O Matko! Co to kuźwa jest?! - pomyślała zszokowana kobieta. Nigdy wcześniej nie widziała takiej istoty. Była pokryta czarnymi piórami i miała nienaturalny kształt. Wnętrze wypełniała jasnoniebieska poświata. Z tyłu miała średniej wielkości ciemne skrzydła. Na głowie znajdowały się dwa rogi. Twarzy jako takiej nie posiadał. Oczodoły i dziura na miejscu ust wypełniało błękitne światło. Ciemnoskóra zrobiła dosyć duże oczy i próbowała ogarnąć na trzeźwo całą sytuację.

[Evening Antarii]

Eve stłumiła w sobie krzyk, który już miał się wydostać. Ale nic nie mogło przerwać tej ciszy. Jakby chłód zamrażał też głosy i powietrze. Jej źrenice rozszerzyły się, ale ze strachu. Bardzo się bała. Jeśli wieczność ma być pełna takich niespodzianek...
Przebiegła wzrokiem po twarzach zebranych. One wyrażały to samo, co i ona czuła. Tylko Drago stał niewzruszony, ale pewnie w środku też odczuwa strach. Musi, przecież nie może być całkowicie pozbawiony emocji.
Właśnie ktoś taki trzeźwo myślący przydałby się wśród nich, skutych łańcuchami, wystawionymi na pastwę tego potwora. Gdyż ona była sparaliżowana jak małe dziecko, zagubiona i bezradna. Choć była prawdopodobnie najsilniejsza z tej grupy, to wewnątrz czuła się najsłabsza...

[Silion aep Mor]

Co kurwa jest ja się pytam? - mężczyzna przeraził się widząc upiorną istotę, manifestację strachu i chłodu. Wewnątrz był okropnie przerażony ale stwierdził że nie może okazywać po sobie strachu, zwłaszcza przy kobietach...
Stał z grobową, niewzruszoną miną, odczuwając szczypiące w ciało zimno.
Rozejrzał się wokół, spojrzał na swych towarzyszy i było mu ich żal. Jeszcze nigdy nie był w tak dramatycznej sytuacji.