W tajnej służbie Jego Królewskiej Mości

[Silion aep Mor]

Krasnolud już od jakiegoś czasu ślepo wpatrywał się w morską otchłań, nawet nie wiedział ile czasu minęło, ile powietrza zużył, ile w tym czasie zostało wypite wódki. Opierał się o burtę i wzdychając do widoków rozmyślał nad sensem swego życia i nad tym że czuje siętutaj nie bardzo potrzebny.
Mijały kolejne sekundy, minuty, godziny, powoli mijał czas na kołysającym we wszystkie strony statku.
Ta wyprawa zapowiadała się na cholernie dziwną i tajemniczą.
Nie wiedział nawet kiedy jego towarzysze opuścili go i udali się na posiłek, on nie czuł głodu, czuł tylko nie wielkie kłucie w sercu. Był to ból wspomnień i straty. Na szczęście nikt nie podejrzewał tego o czym on myśli i tak powinno pozostać.
Z zastygnięcia wyrwał go widok włuczącego się po pokładzie Salazara, wyglądał źle, cholernie źle a jeszcze gorzej gdy wylądował za burtą.
Po chwili rozbrzmiał alarm.
Krasnolud słysząc rozkaz podbiegł do szalup i kręcąc kołowrotkiem spuścił jedną na wodę po czym pobiegł pod pokład.
- Salazar wypadł za burtę! Chyba nie żyje! - krzyknął do wesołej gawiędzi starając się przekrzyczeć hałas alarmu.

[Dragosani]

Drago także usłyszał alarm. Coś się stało. No bo alarmu się nie ogłasza bez powodu. Wraz z innymi wyszedł na zewnątrz. Oczywiście nałożył maskę na twarz. Po drodze dostrzegł krew, lecz nie wyglądała ona na zbyt zdrową. Ani nie pachniała jak takowa. Wyszedł w końcu na pokład. Rozglądał się, próbując zrozumieć co się dzieje.
- Salazar? - zapytał, słysząc słowa krasnoluda. Rzucił okiem na Evening. Dla niej mógł to być nieco większy szok. Podszedł do burty i spojrzał w wodę, próbując dostrzec jakiś znak obecności ciała.

[Melkior Tacticus]

Melkior pływał świetnie, i tylko dlatego zdołał w porę pochwycić jego bezwładne ciało, sprawdził czy dycha. Nie oddychał. "Perła" "zatrzymała się", elf podpłyną z ciałem bliżej.
- Dajcie bosaki i liny!

[Evening Antarii]

Przemiły obiad przerwał alarm. Czyli coś, czego Eve nie spodziewała się po spokojnym rejsie, nawet po pokonaniu piratów wszystko zdawało się przebiegać zgodnie z planem. Udało im się pokonać wrogów, a teraz znów dzieje się coś złego.
Szybko poderwała się z miejsca i pobiegła za resztą. Zostawiła już tą zupę cebulową, z resztą zrobiła się już zimna.
Poczuła adrenalinę i to, jak strach i zdenerwowanie ściska jej wnętrzności. Bała się, nie wiedziała jeszcze co mogło się stać. A krew na pokładzie... Kropelki krwi tworzyły ścieżkę, ostatnią drogę w którą wyruszył...
-Salazar- usłyszała czyjeś zawołanie. Nie wnikała w to. Podbiegła do burty i poczuła, jak jej własna krew zaczyna pulsować w jej skroniach, a serce wali jak szalone. Zaczęła płakać, bo wiedziała, że to jej wina.
Złapała się za głowę i zatoczyła kilka kroków do tyłu, jakby była pijana. -To przeze mnie... to przeze mnie...- mamrotała nie chcąc spojrzeć w dół, za burtę. Ta krew na pokładzie była jak ślady jej zbrodni, tego co powiedziała, była następstwem jej słów. Zakryła twarz dłońmi, czuła się bezradna, nawet nie mogła zanurkować i pomóc. Czuła ból, ale nie fizyczny, gorszy. O wiele gorszy.

[Kenshin]

- Salazar wypadł! Ale, gdzie jak, jakim cudem? Sypał pytaniami na oślep będąc cały w nerwach w końcu zaczął szukać ciała wpatrując się w morską otchłań. Wszyscy już z kambuza wyszli, więc każdy na swój sposób starał się pomóc nawet on spanikowany ork, który również dojrzał mnóstwo krwi na pokładzie. W każdym razie Evening mogła by pomóc dzięki technice latania i szybko wyłowiła by może jeszcze żyjącego człowieka, jednak i ona spanikowała i poczuła się znacznie gorzej zwłaszcza, że mamrotała, że to przez nią stało się, co się stało. Skok samobójczy, ale ciekawe z jakiego powodu?

[Dragosani]

W pierwszej chwili Drago miał dylemat. Ruszyć na pomoc Melkiorowi (trochę bezcelową, skoro Salazar zapewne i tak nie żył), czy też pomóc się pozbierać Evening. Rozterki te trwały tylko mgnienie oka. Szybko złapał za linę i uwiązał pętle na jej końcu, aby łatwiej było przewiesić przez nią ciało. Rzucił okiem na resztę, czy też coś robi. Podbiegł do burty i rzucił linę Melkiorowi. Trzymał mocno za jej koniec, gotów do wciągnięcia "ładunku".

[Kenshin]

Ork pobiegł do Draga i również złapał za koniec liny, bo w końcu uspokoił swoje nerwy i mógł działać normalnie. Teraz liczyło się wyciągnięcie ciała jego starego druha, którego miał okazje poznać jeszcze jak byli w pakcie.

[Silion aep Mor]

Krasnolud nawrócił na pięcie z kambuza po czym spowrotem pobiegł na pokład.
Chwycił za jedną z lin, przewiązał ją i rzucił koniec w stronę Melkiora, trzymał ją pewnie i mocno.

[Melkior Tacticus]

Melkior bardziej pilnował Salazarowego mieszka niżli ciała. Uwiązał je na linach i obaj zostali wciągnięci.
- Nie żyje. Stwierdził sucho przemoczony elf wdrapując się na pokład. Kucnął przy ciele.

//Jego ekwipunek się podzieli. Grzywny też.

[Dragosani]

Wampir też przyjrzał się ciału.
- Wygląda jakby trawiła go jakaś choroba. Ta krew też nie wygląda naturalnie. Ani tak nie pachnie. - Pociągnął nosem. - Czyżby skoczył, bo zdawał sobie sprawę, że umiera i nie chciał rozsiać zarazy po załodze? - zgadywał.

[Canis]

Ciało wyglądało jak najbardziej prawie normalnie, nawet obmyte z krwi wyglądało nie najgorzej... chociaż twarz wyglądała jak u uduszonego - cała fioletowa od braku tchu, zaś oczy pełne krwi zamiast białka. Jasne było że się nie udusił, bo sam nie mógł, a nikt tego nie dokonał. Musiało być to wynikiem czegoś innego.

[Melkior Tacticus]

- Albo już rozsiał. Wampirza krew leczy wszystko tak? Spytał odwiązując ciężki mieszek od pasa Salazara, jemu już się nie przyda. - Drago, zanieś ciało do ładowni, razem z Yarpenem zrobicie sekcje. Wolę być pewien że nie nosił w sobie czegoś paskudnego jak hirodin czy coś.

[Kenshin]

- Na pozór wygląda całkiem normalnie, ale musiał mieć jakiś powód skoro skoczył do morza a udział osób trzecich nie można potwierdzić na pierwszy rzut oka. 
Powiedział co wiedział czarny ork przyglądając się zwłokom jego starego znajomego.
- Ventepi mniej go w swojej opiece.
Wydukał zawieszając głos i pochylając się do połowy swojego ciała oddając mu ostatni hołd.

[Evening Antarii]

Głosy wydawały jej się stłumione, a oczy miała szkliste i przez łzy widziała wciągane na pokład ciało. Bezradność, cholerna bezradność i borykanie się z tym, co zrobiła, przez wieczność. Właśnie poznała czym jest to brzemię nieskończonego czasu... Nic jej nie wykończy, prócz jej własnych myśli. Podeszła powoli do ciała, klęknęła obok jego twarzy. Przyjrzała się mu, mokremu, zimnemu, bez ducha. Wyciągnęła dłoń, by pogłaskać go po bladym policzku. Chciała go przeprosić, ale już było za późno, już nic nie mogła... Anielica, która miała wiele czasu na wszystko; ale nie mieli go inni.
Nie słuchała, co mówią zgromadzeni. Po chwili wstała, otarła łzy. Spoglądała tak z góry na Salazara chcąc cofnąć się o te kilka dni w czasie... Mogłaby za to oddać całą przeklętą wieczność.

[Dragosani]

- Wampirza krew leczy rany. Nie jestem pewien, czy zadziała na chorobę - odpowiedział wampir. Sam był odporny na wszelkie choroby i sporą część toksyn, więc nie miał się czego obawiać.
- Jeśli mamy przeprowadzić sekcję, to potrzebny byłby ktoś, kto się zna na medycynie. Jest tu ktoś taki?

[Melkior Tacticus]

- Yarpen się zna. Rzekł robiąc palcami cudzysłów, wstał z kolan. - Wracamy na kurs Ahmed! Westchnął, wiedział że to oznacza dla niego sporo pracy po powrocie, liczył na to ze spisał testament.

[Armin]

Ciemnoskóra patrzyła się na nieruchome ciało Salazara. Przypomniało jej się, że ostatnim razem, kiedy również płynęła razem z nim statkiem także został rzucony w morskie odmęty, ale tamtym razem powrócił w ciele człowieka. Bynajmniej  w tej chwili taka sytuacja nie miała miejsca. Teraz Salazar już nie powróci, w tym lub innym ciele. Teraz odszedł na wieczność i raczej nic nie przywróci mu życia.
Maurence popłynęła jedna mała łezka po prawym policzku. Nie miała z nim bardzo bliskiej relacji, ale znali się i przeżyli wspólnie jedną przygodę. Armin nie włączała się w rozmowę z innymi. I tak nie znała się na medycynie. Spojrzała jedynie na anielicę, która mocno przeżywała stratę przyjaciela. Wcale się jej nie dziwiła. Ciemnoskóra tylko stała i milczała. Niech odnajdzie spokój ducha.

[Yarpen aep Thor]

- Nic kurwa nie będe kroił! Coś definitywnie ukrywał bo cała koja uwalona jest podartymi papierami. Rzucił podchodząc bliżej z uwalonym od krwi prześcieradłem. - Trzeba wyrzucić trupa do morza, gdzie wywiało archonta?

[Melkior Tacticus]

- Stul ryj Yarpen, to mogło być cokolwiek. Mogło... - Wiem że to dla niektórych to trudne, ale naprawdę musimy się pozbyc ciała i zdezynfekować kubryk...

[Yarpen aep Thor]

- Sam się... Krasnolud rozłożył szmatę, prześcieradło znaczy się. Zabrał na bok żelastwo jakie targał ze sobą człowiek i z pomocą Orguga ułożyli zwłoki na materiale. - Ktoś, coś, jeszcze?