Alchemik druidowi bratem

[Mourtun]

Niziolek obudzil sie, czul ze bedzie po 4-tej. Usiadl na chwilke i skupil sie. Pobral troche mocy i doladowal sie nia. Od razu nabral energii. Wstal i szybko przebral sie w czyste ubranie wczesniej wyciagniete z szafy. Otworzyl cicho drzwi i wyszedl na korytarz, zamknal na klucz, dyskretnie, na palcach, szedl po korytarzu, nie chcial nikogo budzic. Otworzyl kolejne drzwi i zszedl na dol. Na dole zaszedl na zaplecze i rzekl. - Dzien dobry karczmarzu. Kto rano wstaje, temu Ventepi daje.

[Rodred]

Gdy zapukałeś do kwatery karczmarza dopiero po chwili usłyszałeś jego głos.
-  Idź i wychędoż się sam! Przeklęty niziołku! Co za pewne miało oznaczać. "Jeśli czegoś chcesz zrób to sobie sam".
W kuchni słyszysz krzątające się kucharki. Pewnie przygotowują pierwsze śniadanie, zanim ludzie pójdą się myć.

[Mourtun]

Rozespany dziad. Niziolek od razu skierowal sie do kuchnii, zastal tam krzatajace sie kucharki. Podszedl do jednej z nich i milym, uroczym glosem rzekl. - Witam urocze panie. Robicie panie sniadanie jak widze. Chcialem sie dowiedziec czy takowa elfka imieniem Rina, zamawiala sniadanie? Chce jej zrobic urocza niespodzianke i dostarczyc jej je do lozka. Oczywiscie, jezeli trzeba pomoge w przygotowaniu go. - usmiechnal sie przyjaznie do kucharki.

[Rodred]

Pulchniutka ale o miłym wyrazie twarzy kucharka się tobą zajęła.
-  Milusieńki, Pani Rina zwykle zdobywa śniadanie sama. Nie jada u nas. Ale myślę, że się ucieszy jak jej zaniesiesz śniadanie. Przez chwilę się zastanowiła.
-  Daj mi trzy grzywny i jak mi pomożesz to zrobimy jej śniadanie.  Uśmiechnęła się.

[Mourtun]

Niziolek usmiechnal sie do kobiety i wyciagnal trzy z ostatnich osmiu monet jakie mu pozostaly. Podaj je jej. - Chetnie pomoge, chce aby to byla najlepsza rzecz jaka kiedykolwiek jadla. Powiem pani w sekrecie ze strasznie mi sie spodobala. - powiedzial z wesolym usmiechem na twarzy. Po otrzymaniu polecen zabral sie za pomoc.

//8-3=5 grzywien

[Rodred]

-  Oj gdyby mi kiedyś małżonek przyniósł śniadanie do łóżka... Pokiwała z aprobatą głową kucharka biorąc pieniądze. Następnie Rozbiła i zaczęła robić jajecznice z dwóch jajek. Tobie poleciła naciąć cieniutkie plasterki boczku. Następnie do szklanki nalała skoku z jabłek z odrobiną mięty. Do tego dwie kromki z konfiturą i śniadanie gotowe. Wszystko ułożyła na tacce i wręczyła Ci.
-  Powodzenia.  Mrugnęła okiem.

[Mourtun]

- Dziekuje pani za pomoc. - uklonil sie lekko. Wzial w lapki tacke i szedl z nia ostroznie aby pyszne sniadanie nie znalazlo sie na podlodze. Cicho wszedl na schody i otworzyl drzwi na pietro. Wszedl i skierowal sie pod numer 11. Delikatnie zapukal i czekal az piekna elfka mu otworzy.

[Rodred]

-  Chwileczkę!  Rozległ się śpiewny głos elfki. Za chwilę dało się słyszeć otwieranie zamka.
Rita otulona kołdrą stała w drzwiach. Tylko jej nagie ramiona wystawały sponad niej. Z przykrością zauważyłeś, że nie jest tak piękna jak widziałeś ją wieczorem będąc lekko podchmielony. Jej teraz zmierzwione włosy naprędce spięte w kok odsłaniały twarz. Bez makijażu blizna, którą dopiero teraz dostrzegłeś nad jej lewym okiem zdała się ją szpecić. Podobnie jak nie zamaskowane już blizny i otarcia na lewym przedramieniu. Zrozumiałeś, że przez noc sobie ją trochę podkolorowałeś, pomijając już sen. Musiała dostrzec drgnienie zawodu na twojej twarzy bo tylko smutno się uśmiechnęła i powiedziała.
- O to ty. Witaj.  Mimo wszystko nie zatrzasnęła tchórzliwie drzwi zdając sobie sprawę ze swojej powierzchowności.

Pod jej ramieniem widziałeś pokój. Obok uwierconego łóżka na szafce leży potężny łuk refleksyjny. Obok niego Kołczan pełen strzał. Obok tego wszystkiego spora miseczka z tłuszczem do smarowania i konserwowania drewna. W powietrzu rozchodzi się jego charakterystyczny zapach.
Przed łóżkiem stoi krzesło, a na nim przygotowane ubranie. Pociągłe szaty z zielono brązowego materiału. Z pewnością służące do kamuflażu. Z podnieceniem zauważyłeś, że na tej kupie leży jej bielizna.

[Mourtun]

Niziolek lekko sie uklonil tak aby nie zrzucic jedzenia z tacy ani nie walnac w nie nosem. Spojrzal na kobiete. Pomimo tego ze posiadala liczne blizny, miala swoj urok. Zaiscie, waleczna kobieta. Podoba mi sie. Czy... - spojrzal wglab pokoju. Ona jest naga. - zrobil w myslach mine swintucha.
- Witaj o piekna Rino, kwiecie lasu i matki Ventepi. Pozwolilem sobie przygotowac dla ciebie wyjatkowe sniadanie. Czy swietlista pieknosc uraczy mnie swoja nieprzemierzona dobrocia i wpusci mnie do srodka? - zapytal uroczym glosem.

[Rodred]

- Proszę.  Powiedziała odstępując od drzwi. - Nie spodziewałam się Ciebie tutaj.  Nie powiedziała tego z niechęcią.
- Postaw to...  Rozglądnęła się po pokoju. - O tam.  Wskazała stoliczek po drugiej stronie łóżka. Ona sama wskoczyła na nie i opatulona w kołdrę usiadła przy łuku.
- Pozwól, że dokończę. Nie mogę tego tak zostawić.  Po czym zabrała się do smarowania łuku.
Gdy wszedłeś w głąb pokoju zobaczyłeś, że ściany są obwieszone trofeami. Jest tam zwykły dzik czy niedźwiedź, ale zobaczyłeś też głowę goblina wyjątkowo dużego. Byłeś już całkiem zaskoczony gdy zobaczyłeś czaszkę wiwerny z wyraźną dziurą po strzale dokładnie między oczyma. Była też tam harpia, zębacz, sirin, paradarak i wiele innych dziwnych stworzeń.
- Wybacz za ten bałagan. Mruknęła bardziej dla formalności niż uznając iż mogło by Ci to rzeczywiście przeszkadzać.
Przy jednej ze ścian zobaczyłeś ogromną otwartą szafę. Centralne miejsce zajmował w niej owy łuk. Pod nimi długi łuk nad nim krótki. Wkoło wiele sztyletów mieczy, noży do rzucania, mikstur, pasów, dwa pistolety, kołczany strzał, prochownice pełne prochu i kul. Istny arsenał. Jednak to co cię najbardziej zaskoczyło to półka pełna zwojów i... run.
Po lewej od szafy ciągnie się długi regał pełen starych książek. Zauważyłeś, że część z nich jest w nowożytnym drakońskim.

[Mourtun]

//Pozwolisz ze szafa zajme sie za chwile
Niziolek wszedl glebiej do pokoju, rozejrzal sie. Zobaczyl tam wiele trofeow, caly arsenal bronii i co najciekawsze runy, zwoje i ksiegi. Polozyl jedzenie na stoliku i usiadl gdzies na krawedzi lozka. - Nie skosztujesz o dziecko lasu? - zapytal grzecznie. - Nawet piekne elfie kobiety musza cos jesc. - rzekl z troska w glosie. - Corko letniego wiatru, polujesz? Widze tutaj znakomite trofea jak i caly arsenal broni. - rzekl z powaga jakby sam byl mysliwym.

[Rodred]

// To była tylko narracja nie musisz się tym w ogóle zająć (Jak samo jak wojownikami czy samą elfką)

Przez dłuższą chwilę ci nie odpowiadała patrząc krytycznie na swój dopiero co posmarowany łuk. Jednak w końcu odłożyła go i się obróciła.
- Nie jestem królową, żebyś miał mnie tak tytułować. Mów mi Rita. Po chwili przerwy.
- Owszem poluje. Czasem nawet wybieram się na łowy z samymi Twardymi.  Powiedziała to trochę od niechcenia po czym zabrała się do jedzenia. Masz wrażenie, że jaj smakuje co potwierdziła kiwając głową z aprobatą.

[Mourtun]

Niziolek sie kiwnal glowa z gracja. - Zwyklem do pieknych kobiet zwracac sie w pieknych slowach... Ale twoje zyczenie jest dla mnie rozkazem. - powiedzial zachowujac calkowita powage. Zblizyl sie do kobiety, w zasadzie usiadl zaraz kolo niej, zaczal przygladac sie jej broni. - Piekny luk, doskonala robota. Pewnie ma za soba nie jedno polowanie. - rzekl z podnieceniem.

[Rodred]

Widzisz, że z trudem powstrzymała się od śmiechu. Prawdopodobnie temu, że usta ma wypchane jajecznicą. Nawet ty zdałeś sobie sprawę, że to co mówisz trąca nie małym kitem i wyuczonymi formułkami.
Na twoje zbliżenie się popatrzyła na ciebie z ukosa ale nie udało Ci się odgadnąć czy to była aprobata czy przygana.
Gdy tylko przełknęła wypowiedziała się na temat uzbrojenia. Pokiwała głową.
- Tak, łuk dostałam od matki. Podobno drewno na niego dali sami druidzi. Po chwili.
- A czego powiedz mi szuka w tych stronach taki niziołek jak ty? Tu jest niebezpiecznie.

[Mourtun]

Niziolek zaczerwienil sie gdyz zostal wysmiany. Spojrzal w oczy elfki. - Powiedzmy ze mam tutaj cos do zalatwienia. Szukam roslin. - rzekl milym glosem. No to do dziela.
- Czy moge? - zapytal dotykajac delikatnie blizn na przedramieniu. - Jak sie nabawilas takich blizn? Luk? - zapytal grzecznie.

[Rodred]

- Czyli jesteś zielarzem?  Uśmiechnęła się lekko pogardliwie. Gdy tylko jej dotknąłeś powiedziała nie zmieniając tonu.
- Ręce przy sobie. Tak to blizny od cięciwy. Ochraniacz krępował mi ruchy.  I jak gdyby nigdy nic wróciła do jedzenia chowając rękę pod kołdrę.
- Dobry sok.  Stwierdziła po napiciu się.

[Mourtun]

Niziolek lekko sie speszyl lecz nie chcial tego pokazywac. - No dobrze, nie jestem zielarzem, mam misje do wypelnienia w polnocnym lesie. Ogolem jestes bardzo spieta. Jest taka wczesna godzina. Powinnas sie rozluznic. - powiedzial oczywiscie tym swoim milutkim glosem. - Podziwiam Cie Rino za twoj hart ducha, masz w sobie duzo woli walki. - rzekl posylajac jej mily usmiech.

//Twarda sztuka

[Rodred]

- Chyba nie chcesz iść sam do tego lasu hm? I skąd pomysł, że jestem spięta?  Wyjrzała za okno i dopiła sok. ÂŚniadanie było już zjedzone. Gdy przedstawiłeś swój komplement ona skwitowała go krótko.
- Nic o mnie nie wiesz.  Poczułeś, że to koniec na dziś.
- Zostaw mnie teraz samą bo chcę się przebrać. Godzina już jest późna i czas na kąpiel.  Zawiesiła na tobie wyczekujące spojrzenie.
- Dziękuję za śniadanie.  Dodała.

[Mourtun]

Niziolek posmutnial. - Raczej sam... po chwili rzekl - Tak wiec daj mi okazje by cie poznac... Nie spotkalem jeszcze nigdy, rownie interesujacej kobiety. Udajesz sie nad strumyk? - spojrzal na elfke wzrokiem zbitego kundla. Podszedl i ucalowal ja z zaskoczenia w policzek, jednoczesnie usuwajac sie w tyl by nie dostac z liscia. - Milo ze ci smakowalo. Bywaj! - stanal w drzwiach, gdyby chciala cos jeszcze dodac.

//No wiesz co? Kij, mam czas, ide nad strumyk ja podpatrywac xd

[Rodred]

Rzuciła Ci tylko spojrzenie pełne pogardy i oburzenia. Najwyraźniej całus był jej nie w smak bo złapała za nuż do rzucania co zmusiło cię do wyjścia. Gdy tylko zatrzasnąłeś drzwi usłyszałeś dźwięk wbijającego się w nie noża. Zaskoczyła cię ta nagła zmiana nastroju z jej strony.
Na korytarzu zobaczyłeś tą samą kucharkę, z którą robiłeś śniadanie. Idzie z taca z śniadaniem chichocząc i uśmiechając się przyjaźnie.
- A śniadanie jej chociaż smakowało?  Zapytała uśmiechając się ponownie i nadal chichocząc.