Gnoić leszczy

[Evening Antarii]

-Wiem, że nie mogą...- westchnęłam. - A szkoda. Fajnie byłoby tak razem polatać od czasu do czasu, no nie? I to w nocy, a w nocy jest najfajniej - bo w nocy naprawdę jest najfajniej. Po ulicach nie kręci się tyle ludzi, mrok rozświetlają tylko światła z okien i nieliczne latarenki na poboczu. Powietrze jest jakieś inne, a wokół słychać jedynie własne kroki, szczekanie psa w oddali i cykanie świerszczy. I widać gwiazdy i można sobie pomarzyć... No ale trzeba też uważać na złodziei, gwałcicieli i morderców. Ale to taki szczegół. -To dokąd teraz? -spytałam, gdy trochę ochłonęłam i skupiłam się z powrotem na "zadaniu".

[Dragosani]

Drago potarł dłonią brodę. To było dobre pytanie, sam chętnie poznałby odpowiedź.
- Szczerze, to nie mam pojęcia gdzie mógł zwiać - przyznał. - Trochę nam te walki i przeszukiwanie magazynu zabrały za dużo czasu. Chyba, że... ten zbir mówił, że Wasap wynajmuje dom "w tej dzielnicy". - Przypomniał sobie. - Ale wtedy byliśmy w obywatelskiej, nie w handlowej. Więc może powinniśmy udać się znów do obywatelskiej, może uciekł tymi kanałami i wraca właśnie ulicami? - Teraz już zupełnie spekulował.

[Evening Antarii]

Lekko zdezorientowana obróciłam się raz w jedną stronę, potem w drugą. Niewiele mi to dało. Ulice stolicy były już niemal puste, tylko gdzieniegdzie ktoś pospiesznym krokiem zmierzał do domu, starając się nie zwracać na siebie uwagi. Przeczesałam włosy, tak z bezradności może trochę.-Nie wiem... To chyba była jedyna droga którą mógł uciec- wzruszyłam ramionami. -Wydaje mi się, że trzeba iść dalej...

[Funeris Venatio]

Uliczka, z której wyszli wychodziła na mały placyk. Odchodziły z niego łącznie cztery alejki, w tym ta, którą mieli za sobą. Jedna dokładnie naprzeciwko, jedna po prawej i ostatnia po lewej. Tam właśnie, zaraz na rogu, znajdował się sklep "Brzęcząca Moneta". Naprzeciwko niego był salon rzeźnika. W okolicy widać jeszcze było jakiś ogólnoszpargałowy sklepik i jeden z artykułami myśliwskimi, należący do Sikura, jak głosił szyld wymalowany na desce wiszącej nad wejściem. Na ziemi nie było wiele śladów, gdyż było całkiem sucho, od dawna nie padało i odciski stóp nie zostawały w piachu. Ogólnie rzecz ujmują drogą w prawo można było dojść do innych części dzielnicy handlowej, w lewo szło się do dzielnic mieszkalnych, a idąc naprzeciwko można było się znaleźć na rynku.

[Dragosani]

Drago rozejrzał się po placyku. Tak właściwie to teraz, gdy Wasap miał sporo przewagi, nie miało wielkiego znaczenia, czy na chwilę przystaną, aby zbadać ewentualne ślady. Których, oczywiście, było raczej niewiele. Jak na złość dość dawno nie padało, a na bruku raczej ciężko o pozostawianie widocznych odcisków butów. Wampir zamknął na chwilę oczy, starając się wyobrazić sobie Wasapa biegnącego przez ten plac. No i wypadałoby zebrac informacje, któe do tej pory uzyskali.
- Pomyślmy... - zaczął. - Sądząc po kształcie głowy Wasapa, którą okrywał kaptur to człowiek. Infantylna maska wskazuje, że ma nie więcej niż dwadzieścia pięć lat. Wzrost sto osiemdziesiąt dwa centymetry, waga około siedemdziesięciu pięciu, osiemdziesięciu kilogramów. Maska wykonana starannie, więc musi mieć nieco więcej pieniędzy niż przeciętny obywatel Efehidon posiada. No i wynajmuje mieszkanie u kupca, co też wskazuje, iż biedny to o nie jest. Zakrywanie twarzy wskazuje na trudne dzieciństwo. Do tego wydaje mi się, ale czułem wyczułem w pomieszczeniu, w którym go spotkaliśmy zapach pomarańczy. Je sprzedają tylko w dzielnicy handlowej. Myślę, ze ukrywa się w dzielny obywatelskiej, w domu Horvitza. Pewnie niedaleko handlowej, aby mieć blisko do sklepu z owocami. - Oczami wyobraźni zobaczył jak Wasap, podkasając szatę jak dziewka kieckę, biegnie szybko uliczką prowadzącą w lewo.

[Evening Antarii]

Wszystko było dość logiczne, nawet te owoce. Wysłuchałam wampira uważnie i przyznałam mu rację... Mało kto potrafi tak wykorzystać siłę dedukcji!
-Znasz się na ludziach. Mógłbyś być detektywem, czy coś. Tylko pomocnika ci potrzeba. To co wymieniłeś... to dość dużo przydatnych informacji. A nie wydaje ci się, że skoro Horvitz jest kupcem, to należy o niego wypytać u innych kupców? Pewnie coś o nim słyszeli, ba!, musieli słyszeć. Trzeba pójść do tego tam sklepiku i spytać o kilka rzeczy. Gdzie mieszka, czym handluje...- zasugerowałam.

[Funeris Venatio]

//Przypominam, że jest około północy.

[Dragosani]

Wampir znów potarł się po brodzie. Musiał sobie załatwić coś, czym mógłby zająć dłonie, gdy rozmyślał. Fajkę, która mógłby udawać, że pali, czy coś.
- Sklep jest pewnie już zamknięty, ale sam sprzedawca może jeszcze tam siedzieć. Towar przekładać, czy zacierać ręce i kasę liczyć. Czy co tam kupcy robią po godzinach. - Zerknął w uliczkę, z której wyszli. - W sumie mogliśmy tego dzieciaka nieco mocniej przycisnąć. ÂŻe też o tym nie pomyślałem. - Skrzywił się lekko. - To może ty zajrzyj do sklepu, a ja spróbuję złapać jeszcze gnojka? Zawsze to dwa źródła informacji - zaproponował.

[Funeris Venatio]

Gnojek sam przyszedł. Niósł pełny worek fantów, który zarzucił sobie na plecy.

[Dragosani]

O wilku mowa, jak to powiadają. W tym przypadku był to raczej młody wilk. Wilczy szczeniak właściwie. Drago gwizdnął, aby zwrócić uwagę młodego i przywołał go gestem. Podejrzewał, że rabuś nie będzie miał oporów z udzieleniem pomocy. Wszak już wiedział o tym, że może mu to się opłacić. Tylko czy i tyk razem zarobi? A może za pomoc otrzyma tylko podziękowania powiedziane na odczepnego? Tego nie wiedział jeszcze nikt.

[Funeris Venatio]

Młody i tak uważał się za szczęściarza, że wyszedł z pierwszej konfrontacji cało, więc podszedł raczej bez oporów.
- Jakoś pomóc?

[Dragosani]

Teraz wampir już nie bawił się w kupowanie informacji i tym podobne. Oczywiście to było tylko dla dobra młodego. Chciwość niszczy bowiem człowieka! Kiedyś takie coś wampir słyszał, gdy przypadkiem przechodził obok świątyni jakiegoś tam bóstwa. Kapłan krzyczał do wiernych na tyle głośno, ze jego głos dobiegł i wampira na ulicy. A przecież kapłani nie kłamią, prawda? No i do tego dochodziło jeszcze to, że pomagając im, chłopak mógł narazić się Wasapowi i jego wspólnikom. A jeśli nie będzie o tym w ogóle wiedział, to nie będzie problemu. Prawda? Czyli wampir teraz robił dobry uczynek. Znowu!
- Uosh izaar! - Wampir uderzył w umysł chłopaka zaklęciem Hipnozy, gdy ten tylko podszedł. - Gdzie mieszka ten kupiec Horvitz? Podaj dokładny adres. I co w ogóle wiesz o jego domu? Jest strzeżony? - zaczął wypytywać młogego rabusia.

[Funeris Venatio]

- Dzielnica obywateli, ostatnie trzy domy przed główną bramą bramą do szlacheckiej. Powinno być dwóch lub trzech ludzi przy każdym mieszkaniu, koleś jest bogaty. To te dwupiętrowe, o kolorowych elewacjach.

[Dragosani]

Drago zerknął na Evening. Ot tak, bo lubił zerkać.
- Trzy domy... Jeden z tych domów, mieszkań wynajmuje komuś. Człowiekowi znanemu jako Wasap. Wiesz coś o tym? - zadał kolejne pytanie. ÂŚrednio widział przeszukiwanie wszystkich domów po kolei, szczególnie, że były pilnowane. Wątpił, aby strażnicy stanowili wielkie wyzwanie, ale hałasu mogliby narobić.

[Funeris Venatio]

- Jeden podobno zawsze zostawia kochankom, a jeden wynajmuje, sam mieszka w tym największym. Nie wiem, który ma ten Wasap, o którym mówisz.

[Evening Antarii]

Przypomniało mi się jeszcze o jakimś Manny'm. Chłopak mówił o nim gdy byliśmy w magazynie. Teraz mógł nam dostarczyć jeszcze jakichś informacji. Przynajmniej wiemy gdzie mniej więcej mieszka Horvitz i Wasap. Trzeba będzie się przedostać przez tych "strażników", aby dotrzeć do Horvitza. 
-Drago, spytaj jeszcze o Manny'ego. Pamiętasz? Mówił coś o nim wcześniej.

[Dragosani]

- Manny to Horovitz. To jego imię. Tak przynajmniej twierdził tamten zbir - przypomniał dziewczynie wampir. Spojrzał jeszcze na zahipnotyzowanego rabusia. W sumie dowiedzieli się tego co chcieli. I więcej zapewne z niego nie wyciągną. A przynajmniej jemu nic nie przychodziło do głowy.
- Masz jakiś pomysł, o co jeszcze go zapytać? - zwrócił się do rycerzycy.

[Evening Antarii]

  -No tak, rzeczywiście!- uśmiechnęłam się do siebie, że w ogóle przeoczyłam tak ważną rzecz. Tak to jest, jak jest się roztrzepanym itp. -Wydaje mi się, że trzeba iść po prostu odszukać go w domu, jeśli tam jest. Już dość dużo wiemy na jego temat.

[Dragosani]

- Też tak myślę. Chodźmy więc. - Zanim jednak poszli wampir zwrócił się jeszcze do wciąż zahipnotyzowanego rabusia.
- A teraz odejdziemy, a ty zapomnisz o tym, że spotkałeś nas po raz drugi - nakazał mu, wiedząc, że moc zaklęcia wymaże z jego pamięci fakt drugiego spotkania. Wampir wolał zachować rabusiowi wspomnienie spotkania w magazynie. Niech pamięta, że pomagając Dragowi, można zarobić. Po tym ruszył w stronę dzielnicy mieszkalnej, zostawiając za sobą rabusia. Zaklęcie powinno zostać przerwane, gdy tylko się od niego oddali.

[Funeris Venatio]

No stanęli w dzielnicy mieszkalnej. Tylko której jej części? Bo jak wiadomo, było tam podgrodzie, była dzielnica obywateli, jak i ta, gdzie pomieszkiwali szlachcice.