Gnoić leszczy

[Dragosani]

Drago przestał obserwować ulicę i zerknął przez ramię na Eve. Trzymała coś w dłoni. No i mówiła, że coś znalazła, więc trzeba było to sprawdzić. Odszedł więc od okna i podszedł do dziewczyny. Zerknął na kartkę, a później na fiolkę. Nie miał pojęcia czym jest jej zawartość.
- Jakaś trucizna pewnie - stwierdził. W sumie było to dość oczywiście. Przecież wynajęty zbir nie trzymał by dla niego soczku we fiolce. - I to pewnie nie byle jaka, bo tak łatwo nie da się mnie otruć. Dobrze, że to znalazłaś. Chyba powinniśmy przeszukać resztę pomieszczenia. Kto wie co tu jeszcze może być.

[Funeris Venatio]

Kenshin nie zmieścił się w ciuchy. Był wielkim, czarnym orkiem. Spodnie nie pasowały, koszula nie pasowała, tunika mogłaby robić mu za ścierkę, albo chusteczkę. No takie życie, co poradzisz... Za to drzwi otworzyły się już za drugim razem.

//Jest wcześnie rano, chociaż dokładnej godziny nie możesz określić.
//Zdecyduj, czy idziesz w swoich łachmanach, czy jednak starasz się jakimś cudem nałożyć na siebie to, co wcześniej leżało na strażniku.


//U was dobija powoli 22.00.

[Dragosani]

Drago nie czekając zaczął przeszukiwać pomieszczenie. Jeśli były tutaj jeszcze jakieś niespodzianki w stylu trucizny, wolał je odnaleźć. ÂŚrednio podobała mu się perspektywa zostania otrutym przez jakiegoś zamaskowanego bandytę. W sumie to średnio podobała mu się perspektywa zostania otrutym przez kogokolwiek. Szczególna uwagę wampira zwróciła duża skrzynia, która ustawiona była pod ścianą. Właściwie to byłą nawet bardziej wielka, niż duża. Tak więc podszedł do niej i spróbował ją otworzyć.

[Funeris Venatio]

Wieko uniosło się ze skrzypnięciem. W środku były jakieś szpargały w postaci luźnych niezapisanych kartek, zestaw piór, kałamarz i mnóstwo atramentu. Do tego nic wartego uwagi. ÂŻadnych kosztowności, bo nawet ten mieszek ze stoma grzywnami to przecież drobne.

[Kenshin]

Ork przymierzając ubranie strażnika stwierdził, że ubierają ich w stroje dla dzieci. Wkurzył się i cisnął szmatami w kąt i zdecydował, że pójdzie w swoich ciuchach. Za pierwszym razem próba otwarcia drzwi spełzła na niczym, więc ponowił próbę ale tym razem zadziałało. Zamek się przekręcił, a ork powoli naciskając klamkę zajrzał tam jednym okiem, aby sprawdzić jaka sytuacja panuje w środku następnego pomieszczenia.

[Funeris Venatio]

Był to długi korytarz, w którym było wcale jasno. Z prawej i lewej strony znajdowało się po cztery pary drzwi, a samo przejście kończyło się wyjściem na wielką jasną plamę, czyli najwidoczniej światło dzienne.

[Kenshin]

Czyżby, to była jego upragniona wolność tego na razie nie wiedział. Ork nie miał czasu rozglądać się, po czterech pokojach, bo jeszcze wpadnie w gorsze gówno. Zostawiając uchylone drzwi wolnym krokiem ruszył, w stronę światła ku prawdopodobnej wolności z głosem w głowie. Wolnośććććććć.

[Evening Antarii]

-A worki? Może w workach coś jest...- stwierdziłam, bo skoro coś można ukryć w książce, to może w workach też. Karteczka i fiolka same w sobie niewiele powiedziały o tym, gdzie znaleźć Wasapa.  A w wielkiej skrzyni było tylko trochę "artykułów papierniczych" i grzywny. Odłożyłam na chwilę fiolkę, podeszłam do jednego z worów i szarpnięciem go otworzyłam.

[Dragosani]

Drago tymczasem przeliczył szybko grzywny. Szukanie wynajętego mordercy swoją drogą, a grabież swoją. Gdy upewnił się ile właściwie jest w sakiewce, odjął od całości pięćdziesiąt grzywien. Po namyśle dorzucił jeszcze jedną. Taki hojny! Po tym przekazał te pięćdziesiąt jeden grzywien Eve.
- Trzymaj, za znalezienie trucizny. Będziesz miała na waciki, czy co tam. - Pozostałe czterdzieści dziewięć grzywien wrzucił do swojej sakiewki. W końcu sam też mógł sobie chcieć kupić waciki, czy coś. Następnie, idąc za przykładem rycerzycy, otworzył drugi worek.

[Funeris Venatio]

//Czysto informacyjnie pragnę przypomnieć, że pieniędzy jeszcze nie doliczamy, ja to zrobię w podsumowaniu wyprawy.

W workach nie było niestety nic, poza jakimś zbożem. Ale... na parterze coś skrzypnęło, jakby deska od podłogi.


Kenshin znalazł się na dziedzińcu. Naprzeciwko niego była furtka wyjściowa, niezamknięta na żaden klucz, tylko na zasuwę od wewnątrz. Z prawej strony, przy jakiejś beczce z wodą, stało dwóch strażników i paplało o ostatniej wizycie w burdelu.

[Kenshin]

// Stoją do mnie tyłem?.

[Evening Antarii]

-Dzięki- rzuciłam wampirowi całkiem zadziorny uśmieszek. Wbrew pozorom waciki to spore lecz niezbędne kobiece wydatki.
W tej samej chwili usłyszeliśmy skrzypnięcie. Było na tyle wyraźne, że usłyszałam je nawet ja. Wymieniłam z wampirem porozumiewawcze spojrzenie. Na dole ktoś się szwendał, z pewnością starał się zachowywać ostrożnie, ale stare drewniane deski to do siebie mają, że skrzypią w najmniej odpowiednim momencie - na szczęście dla nas. Zgarnęłam szybko fiolkę, karteczkę i grzywny, schowałam wszystko dokładnie i ostrożnie ruszyłam schodami. Nie chciałam być tak nieostrożna, by coś skrzypnęła itp. gdy będę szła. W końcu przyspieszyłam bo przecież ten ktoś mógł sobie po prostu uciec.

[Dragosani]

Drago także usłyszał skrzypnięcie. Położył dłoń na pistolecie, który uprzednio schował do kabury. Chciał być gotów na wyciągnięcie broni. Po to w końcu wcześniej go załadował, aby móc szybko strzelić. Oczywiście był też gotów do wyciągnięcia bułatu, gdyby zaszła taka konieczność. W sumie to byłoby chyba bardziej rozsądne. Strzał mógł zwabić straż, a wampir nie chciał być zmuszony wyjaśniać im co się dzieje. No ale "się zobaczy". Ruszył ostrożnie w stronę schodów, chcąc sprawdzić kto jest na dole.

[Funeris Venatio]

//Straże stoją tyłem. Wybacz, że tego nie ująłem od razu.


Przy drzwiach frontowych kręciła się dwójka ludzi. Jeden stał w progu i rozglądał się, czy nikt nie idzie z zewnątrz, a drugi, z workiem w ręku, zaczął przeszukiwać najbliższy regał. Przebierał wszystkie przedmioty i niektóre z nich wrzucał do wspomnianego wcześniej worka.

[Kenshin]

// Jak daleko stoją ode mnie?.

[Funeris Venatio]

//Nie możesz tych wszystkich pytań zadać od razu?

Straże stoją tyłem do Kenshina, przodem do beczki, beczka znajduje się w prawym górnym rogu placu przyjmując, że ork znajduje się na planie na samym dole, na środku. Plac ma 40x40 metrów, z lewej strony znajdują się manekiny ćwiczebne i wejście do magazynu. Z prawej są wejścia do części mieszkalnej, z tyłu, tam gdzie Kenshin się znajdował, jest areszt.

[Dragosani]

Rabusie? pomyślał Drago i zapewne o tym samym pomyślała Evening, więc nie musiał dzielić się z nią tymi domysłami. Podejrzewał, że jeśli tak nagle zejdą z góry, to tylko spłoszą nieznajomych, no ale wielkiego wyboru nie mieli. Dlatego też wampir wyminął dziewczynę i zszedł pierwszy. Starał się iść cicho, lecz nie był wyszkolony w skradaniu się, więc niekoniecznie musiało mu się to udać. Z drugiej strony jeden z ludzi zajęty był wyglądaniem na zewnątrz, a drugi wrzucaniem przedmiotów do worka, więc mogli nie zwrócić uwagi na nie aż takie głośne kroki w skórzanych butach. Drago zszedł ze schodów. Nie wyciągał jeszcze broni. Należało teraz wywołać jakąś reakcję ludzi.
- Kim jesteście? - zarzucił pierwszym pytaniem, które przyszło mu na myśl.

[Evening Antarii]

Zeszłam sobie za Dragiem. Dłoń trzymałam na rękojeści miecza, przyczepionego do pasa.

[Funeris Venatio]

- Aaaaaaa!!! - To był krzyk tego, który stał w drzwiach. Nawet się nie obejrzał, tylko uciekł. A nawet nie uciekł, tylko spierdolił. Bo biegł tak szybko i tak zapamiętale, że nawet można by odnieść wrażenie, że go tam nie było. Ten z workiem niestety zaczepił się paskiem o jakiś wystający hak i nie zdążył uciec. A chciał, chciał bardzo mocno.
- Ja... Ja tylko... No tak tylko...

[Dragosani]

Wampir nawet nie zwracał uwagi na tego, który uciekł. Pewnie mógłby go dogonić, szczególnie w nocy, ale nie chciało mu się. Za to rabuś, który miał pecha i zaczepił się paskiem o hak, mógł się przydać. Drago nie chciał dać mu szansy na uwolnienie się z haka i ucieczkę. Błyskawicznie do niego dobiegł. No i złapał go za ramię, raczej uniemożliwiając mu ucieczkę. Bo ciężko było uciec, gdy zmutowany wampir trzyma cię stalowym uściskiem za ramię.
- Widzę, że dobrego masz kumpla. - Kiwnął głową w stronę drzwi, coby rabuś wiedział, że chodzi o uciekiniera.