Jeden, by wszystkimi rządzić

[Elrond Ñoldor]

- Uniesienie trzech wyekwipowanych mężczyzn albo... Hm. Do głowy przechodzi mi iluzja. Sam potrafię sprawić, by przedmioty znikły przed oczami innych. Tutaj może być identycznie. W końcu po czymś idziemy. Nie jesteśmy unoszeni w powietrzu - dyskutował czarodziej.

[Isentor]

- Być może to zwyczajnie zaklęcie czyniące przedmiot niewidzialnym, zaś udało nam się przejść po specjalnej kładce. Chodźmy lepiej w głąb kompleksu.

[Elrond Ñoldor]

- Zaklęcie zaklęciem, ale musi mieć jakieś niezłe źródło zasilania. No ale mniejsza, nie to jest celem naszej wyprawy - odpowiedział. Tak jak polecił Isentor, Dwójka przyszłych Arcymagów i ich nauczyciel dalej raźno gnała w głąb starożytnych dracońskich ruin, gdzie pułapki, potwory i inne mordercze rzeczy czyhały na każdym kroku.

[Rakbar Nasard]

- Ciekawie. - skwitował pierwsze zadanie, a swoją przyzwaną istotę - żywiołaka ognia posłał przed magów. Towarzyszyła jej też kula magicznego światła, wcześniej stworzona. - Mam nadzieje, że twoje plany, Mistrzu Isentorze, dotyczące wprowadzenia podobnych testów dla każdego nowego wkraczającego do Mrocznego Paktu są nadal aktualne. Obecnie nowym zbyt łatwo wszystko przychodzi.

[Isentor]

- Zobaczymy co możemy tutaj napotkać. Jeśli ruiny okażą się na tyle przydatne i w miarę bezpieczne wykorzystamy je w tym celu.

[Rakbar Nasard]

- Nie mitrężmy czasu, chodźmy dalej.

[Elrond Ñoldor]

I szli. Czujni, zwarci i gotowi na obronę w razie potencjalnego niespodziewanego ataku z mroku jaki ich otaczał, rozświetlonego odrobinę kulami światła i żywiołakiem. Nie mieli wyostrzonych Wampirzych zmysłów, żaden z nich nie wypił mikstury która pozwoliłaby oczom przeszyć mrok. Przynajmniej te magiczne drobiny światła dawały otuchę. 

[Rakbar Nasard]

Rakbar nabrał najwidoczniej obaw kolegi i otoczył swoje ciało szczelną psioniczną barierą złożoną z energii magicznej zaczerpniętej wprost z duszy.

[Elrond Ñoldor]

- Nigdy ich nie rozumiałem - zaczął cichy monolog. - Byli władcami magii, władcami świata, potomkami smoków. Smoki mieli skrzydła, tak samo oni. Czemu do jasnej cholery nie budowali swoich siedzib na szczytach gór i innych wysokich, niedostępnych miejscach, na przykład latających miastach. Czytałem w jednej książce o czymś takim. Tylko zeszli do podziemi jak jakieś kretoszczury? - Elrond wylewał swoje żale nazbierane podczas tej wędrówki.

[Isentor]

Po wędrówce w mroku w końcu natrafiliście na starożytne korytarze sanktuarium draconów. Pomieszczenia były naturalnie oświetlone przez magiczne kryształy rzucające ciepłe światło. Isentor pokierował was do okrągłej sali o średnicy nie większej niż 9 metrów. Na ścianach sali znajdowały się dracońskie manuskrypty przedstawiające panujących nad żywiołami magów. Podłoga usłana była metalowymi kulami, kupy kurzu, w które zamieniły się meble i kości szkieletów.

[Elrond Ñoldor]

Czarodziej zaczął przeglądać ścienne manuskrypty, chcąc dowiedzieć się czegoś przydatnego.

[Rakbar Nasard]

Rakbara niepokoiły te metalowe kule. Obadał je dokładnie wzrokiem chcąc poznać ich zastosowanie w tej sali. Był bardzo niespokojny widząc szkielet najprawdopodobniej poprzednich adeptów poddanych próbie. Spodziewał się, że może to być jakaś pułapka a manuskrypty mogły służyć za przynętę. Rozglądał się po pomieszczeniu w poszukiwaniu innych śladów a jego stopy omijały leżące na ziemi kule.
- Nie podoba mi się to. Nie dotykajcie tych kul.

[Elrond Ñoldor]

- Wydawało mi się to zrozumiałe... - odpowiedział nie odwracając się. W sumie po jego toni nie było można wywnioskować czy odpowiadał Rakbarowi, czy po prostu mówił do siebie głośno myśląc nad tym co widzi i co czyta.

[Rakbar Nasard]

Rakbar podtrzymując nadal psioniczna barierę postanowił dołączyć do Elronda, przyglądając się manuskryptom. Starał się omijać stopami tajemnicze kule, a jeśli nie było to możliwe, to nie ryzykował z nimi bezpośredniego kontaktu, aby nie uruchomić magicznego mechanizmu - pułapki, o ile taki istniał.

//Nie pisałeś nam o tym, że nie będziesz aktywny. Rozumiem, że kończą się wakacje ale widać cie na forum, nie widać cie za to na wyprawie. Jeśli nie chcesz kontynuować ze mną zadania nie ma sprawy. Mogę nie odbywać testu w zamian za zezwolenie na kontynuowanie szkolenia.

// Down. Nie pisałem tego do ciebie (Elrond), czy w obecnej sytuacji brakowało twojego posta w tym temacie? Nie pij tyle.

[Elrond Ñoldor]

// Rakbar, nie panikuj. Zjechałem w piątek do domu, okazało się, ze nie mam internetu. Przez telefon, wydając kilka złotych na neta napisałem notkę w dziale rady królewskiej o tej sytuacji. Neta już mam, pomogła zdobyczna antena.

// xD

- Mam nadzieję, że te kości nie należały do dracońskich magów pragnących wejść na wyższy poziom w magii...

[Isentor]

Manuskrypty przedstawiały magów strzelających magicznymi pociskami do kul. Zajęci studiowaniem zapisków ledwie zauważyliście jak metalowe kule zaczynają lewitować kilkanaście centymetrów nad ziemią.

[Elrond Ñoldor]

- Takie buty - powiedział pobierając energię magiczną ze swojej duszy pozwalając rozpłynąć jej po swoim całym ciele.
Pchnął energię do swoich obu dłoni rozkładając je jak znany w starożytności mesjasz który chciał by wszyscy byli dobrzy.
Wypowiedział słowa inkantacji dwukrotnie, raz skupiając się na jednej dłoni raz na drugiej.
- Izipash ipush! Izipash ipush! - energia magiczna wypłynęła z jego ciała i transmutowała pod wpływem inkantacji w skupisko iskier i małych spiralnych błyskawic. Dwie chmary, każda na osobnej dłoni, powiększała się pobierając coraz więcej energii magicznej z ciała czarodzieja. Po chwili dwa pioruny kuliste były gotowe do ataku. Czekał jednak na reakcję kolegów. Nie chciał niczego zrobić, co mogłoby zagrozić życiu komukolwiek.

[Isentor]

- Nie podejmujmy pochopnych decyzji.
Kule lewitowały unosząc się coraz wyżej.

[Elrond Ñoldor]

- Zdaję sobie z tego sprawę - uśmiechnął się lekko. Kontem oka widział kurz i szkielety.

[Rakbar Nasard]

Rakbar zaczął rozglądać się po pomieszczeniu czy prowadzi z niego jeszcze jakieś wyjście, oprócz tego, którym weszli. Dodatkowo zaczął liczyć te kule, chciał mieć świadomość dobrze stworzonego planu...

Tymczasem żywiołak ognia wciąż lewitował nad głowami magów. Rakbar usunął go wiec z drogi nadlatujących kul.

Psioniczna bariera wciąż była utrzymywana, choć była to zapewne znikoma ochrona przy wielu atakach.