ÂŁowca Burz w pogoni na Doral

[Progan]

Progan obejrzał się za siebie. Stała tam otwarta drewniana skrzynia, były w niej kliny. Złapał cztery. Podbiegł do armaty, przyłożył klin pod koło i tupnął weń piętą, aby go bardziej wbić. Zrobił tak z pozostałymi trzema, tak, aby przednie koła zablokować od przodu, a tylne od tyłu.
- Szybko, obwiążmy ją liną i na górę.

[Nawaar]

- O mały włos!. Zakrzyknął kiedy działo prawie powyrywało mi ręce. Teraz zaczął szukać klinów. Gdzie one są, gdzie!. Krzyczał sobie w głowie, kiedy nagle ujrzał kawałki drewna, które idealnie się do tego nadawały. Elf szybko je pozbierał i zaczął umieszczać pod każdym kołem, żeby je zblokować szalejącą armatę. Na szczęście Progan go uprzedził. Natanek zaczął znów przywiązywać działo do kadłuba statku, aby zakończyć to szaleństwo.

[Progan]

Wspólnymi siłami udało się zablokować armatę. Mohamed pomógł ją obwiązać. Kiedy uporali się ze wszystkim Progan zawołał
- Na górę! - spojrzał jeszcze w miejsce świecącej kuli lecz nagle światło zachwiało się i straciło cały blask. Pokład pogrążył się w ciemnościach.

[Gunses]

Kiedy skończyli wiązać armatę, kiedy wbili ostatni klin, Gunses machnął ręką z oddalenia. ÂŚwiatło zachwiało się i straciło cały blask. Pokład pogrążył się w ciemnościach. Wybiegł na powierzchnię szybciej, pobiegł w ciemności, wdrapał się na maszt, aby obrzucić wszystko okiem.

[Nawaar]

W końcu mieli spokój z armatą i mieli iść na górę za głosem Progana, kiedy nagle światło znikło pozostawiając ich w zupełnej ciemności. Mimo wszystko elf wyszedł na pokład podczas szalejącego sztormu. - Kapitanie!. Armata została przywiązana!, co teraz!?.

[Progan]

Progan wyszedł za elfem na powierzchnię. Był zmęczony i przestraszony. Pierwszy raz w życiu doświadczał sztormu. Tej niewyobrażalnej siły żywiołów, dla których byli niczym. Spojrzał na kapitana.

[Mohamed Khaled]

Otarł pot z czoła, była to bowiem ciężka robota...
- Ciekawe co jeszcze nas czeka.. - mruknął, gdy wybiegał wraz z resztą na górny pokład.
Burza szalała w najlepsze, bo nigdzie nie było napisane że się skończyła.. Spojrzał teraz na niebo, myśląc.

[Nawaar]

Elf sobie przypomniał, co mieli zrobić jak skończą. - Przywiązać się do masztu!!!. Darł się naokoło i wziąwszy kawałek liny przywiązał się do masztu i liczył na łaskawość bogini Ventepi jak i Nalasa, żeby wszyscy wyszli z tego cało.

[Hagmar]

//Zostawić was na kilka godzin.  Załóżmy że ja trzymałem ster.

Gdy inni zajmowali się żaglami i zerwaną armatą dracon trzymał kurs. A raczej starał się go utrzymywać, ustawiał okręt dziobem do fal. Oczywiście w międzyczasie się przywiązał.

[Mohamed Khaled]

I on skoczył z liną do masztu. Przywiązał się, po czym złożył modlitwę do Rashera.. Chciał przeżyć ten kurs, miał bowiem wiele do zrobienia.

[Hagmar]

- Zajebiście jest nie?! Starał się przekrzyczeć grzmoty, wiatr i huk fal rozbijających się o kadłub obcych. Aragorn chyba dobrze się bawił...

[Gordian Morii]

//:Ale wiesz, że cały czas Gordian steruje okrętem, żeby uciec burzy? Tak jest napisane w wyprawie

[Progan]

Progan zawiązał na sobie pętlę. Liną przywiązał się do masztu. Chociaż bał się, czy to będzie dobry pomysł. Był przerażony
- Ellmorze, panie wszego wiatru. Spojrzyj na nas, sługi Twojej woli. Obdarz nasz szczęściem i swoim pomyślnym losem. Racz uśmierzyć swoje zagniewanie nad nami, uspokoić wiatr, powiew Twego jestestwa - modlił się do Ellmora, mówiąc sam do siebie, chwilę potem znów przemówił - Nalasie, panie wszelkiej wody, zauważ nas, podróżników po Twoim królestwie, spójrz na siłę naszych mięśni i wysiłek jaki wkładamy w przemierzanie Twojej krainy, walcząc ze swoimi słabościami. Oddal od nas karę za nasze nieprawości, ucisz wody swego sztormu, tak jak uciszasz wzburzone wody naszego życiowego oceanu...

[Gunses]

Gunses podszedł do Gordiana, stanął za nim. W huku, błyskawicach, uderzeniach wiatru Cadacus wyglądał z tyłu, za Gordianem jak ÂŻniwiarz przybyły bo jego duszę. Upiór przemówił do Gordiana
- Dopadnie nas, czy uciekniemy?

[Nawaar]

Elf modlił się w myślach do Nalasa, wszak był jego dzieciątkiem jak z resztą każdy elf. Na pokładzie znajdowało się obecnie dwóch takich osobników. Nalasie mówi do Ciebie twoje dziecię. Pomóż nam przetrwać ten sztorm, żeby każdy wyszedł z niego cało i mógł dalej płynąć, po twoich wodach. O Panie wszystkich wód.

[Gordian Morii]

- Nie uciekniemy. - odparłem oglądając się za siebie. Nie patrzyłem jednak na wampira, a na samo jądro ciemności niesione przez nabrzmiałe od deszczu chmury, które co chwilę pluły w wodę grubymi powrozami błyskawic.
- Spójrz w górę. - powiedziałem wskazując końcówki masztów i rej nad którymi zapłonęły dziwne światełka emanujące elektrycznością. - Ognie Kastora i Polluksa, są niegroźne i pojawiają się tuż przed burzą. Płyniemy razem z frontem, tylko czekać jak sztorm w nas uderzy. - i jakby na wezwanie zaczął padać deszcz.
Kilka godzin później było już po wszystkim. Chmury odeszły, fale się uspokoiły a wiatr zelżał na tyle, by można było podnieść wszystkie żagle. Przemoczeni do suchej nitki marynarze zajęli się poprawianiem tego co rozrzuciły fale i szalejący po pokładzie żywioł. Nadir razem z Drago udali się do kuchni, by przygotować posiłek, a wygłodniała reszta załogi zajęła się czymkolwiek co pomagało im zapomnieć o głodzie. Wszak nikt nie pomyślał o jedzeniu przed spaniem, ani w czasie burzy.
Z kajuty kapitańskiej wyszła Lilith stukając bosymi stopami po deskach pokładu.
- Widzę, że księżniczka wreszcie się podniosła. Nieładnie tak, trzeba będzie przyciąć nieco wynagrodzenie. - uśmiechnął się na jej widok Gordian
- Oj tam, jakoś tako dziwnie dobrze mi się spało. To chyba jakaś magia tego okrętu.
- No tak przespać taką burzę i takie fale to dopiero wyczyn. Winszuję moja droga.
- Panie Proganie ponoć miałeś nam umilać podróż śpiewem. Obiecanej lutni jeszcze nie zdobyłem, ale słowo kapitana jest skałą. Będzie.

[Nawaar]

Elf otrząsnął się widocznie modlitwy większość załogi zostały wysłuchane. Dlatego uśmiechnął się szeroko, pomimo głodu jak i przemokniętych ubrać. Tutaj nawet płaszcz nie pomógł, przy takim sztormie żadne znane odzienie nie dałoby rady. Nathaniel odwiązał się od masztu i zaczął dziękować w myślach Nalasowi. Dziękuję Panie, za wysłuchanie modlitwy twojego dziecięcia. Następnie pogratulował kapitanowi. - Kapitanie wspaniała robota.

[Hagmar]

- Wszyscy żeśmy sie spisali. - rzekł dracon - Zjadłbym coś.

[Gunses]

Gunsesa już nie było. Kiedy sztorm zelżał, uciekł przed zabójczym świtem do swojej kajutki. Noc przeminęła, dała początek dniu. Pan nocy musiał czmychnąć jak każda nocna mara przed świętym słońcem.

[Progan]

- Kapitanie, z wielką chęcią, jednakże proszę o pozwolenie dokonania przeglądu drugiego pokładu działowego. Trzeba przymocować poprawnie armatę, a ja chciałbym sprawdzić stań poszycia. Możliwe, że trzeba uszczelnić - powiedział Progan z całą świadomością powierzonej mu misji.